ใจดินสอ
email-icon facebook-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

EP.24 เมื่อก่อนกับตอนนี้ 1/3

ชื่อตอน : EP.24 เมื่อก่อนกับตอนนี้ 1/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 11:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.24 เมื่อก่อนกับตอนนี้ 1/3
แบบอักษร

เซ็น... 

' จะว่าไปลุงก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย ' 

เสียงพรึมพรำของใครบางคนที่ผมได้ยินเมื่อคืนทำให้ผมแทบนอนไม่หลับ ผู้หญิงอะไรจะพูดจะจาจะทำอะไรไม่ระมัดระวังตัวบ้างเลยแล้วถ้าเป็นแบบนี้เวลาไปอยู่ที่อื่นจะทำยังไงนะ ถ้าไปพูดแบบนี้กับคนอื่นล่ะ...  

 

" อ้าวคุณเซ็นกลับมาจากส่งน้องมันตั้งแต่เมื่อไหร่ครับทำไมผมไม่เห็นตอนคุณเซ็นเดินเข้ามา " 

เสียงหนึ่งในการ์ดที่อยู่ด้วยกันถามผมขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในครัวเหมือนจะหาอะไรกิน ส่วนผมก็เข้ามาชงกาแฟน่ะเพราะรู้สึกง่วงๆสงสัยเมื่อคืนจะนอนไม่หลับเหมือนที่บอกนั่นแหละ 

 

" กลับมานานแล้ว " 

ผมหันไปตอบก่อนจะหันกลับมาสนใจกาแฟในแก้วตัวเองต่อ  

 

เด็กนั่นบอกกับผมว่าวันนี้ไม่มีเรียนเพราะปิดเทอมแล้วแค่เข้าไปคุยเรื่องทุนแล้วก็เซ็นสัญญาอาจจะอยู่คุยกับพวกเพื่อนๆที่จะไปด้วยกันสักพักแล้วจะกลับมาเองผมก็เลยไม่ได้อยู่รอรับเพราะไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่แล้วก็รู้สึกง่วงๆด้วยเลยรีบกลับมาก่อน 

 

" เอ่อคุณเซ็นครับเห็นเมื่อเช้าน้องมันบอกว่าได้ทุนแลกเปลี่ยนหรอครับ คุณเซ็นรู้มั้ยว่าน้องมันไปแลกเปลี่ยนที่ไหน " 

การ์ดคนเดิมถามผมต่อขณะที่เจ้าตัวกำลังนั่งกินข้าวอยู่ เด็กนี่สนิทกับคนไปทั่วเลยแฮะอยู่กับผมบ่อยกว่าแท้ๆแต่ทำไมถึงได้สนิทกับคนอื่นจนเที่ยวไปพูดนั่นนี่ให้ใครเขาฟังไปทั่วเลย 

 

" ไปญี่ปุ่นน่ะ " 

ผมตอบก่อนจะนั่งลงจิบกาแฟบ้าง 

 

" ไปญี่ปุ่นนี่เองคงหลายเดือนแน่ๆเลยใช่มั้ยครับ " 

การ์ดอีกคนเดินเข้ามาด้านในก่อนจะถามขึ้นส่วนมือก็คว้าแก้วกาแฟมาชงแล้วหันมามองผม ทำไมมีแต่คนสนใจเรื่องของเด็กนั่นนะ 

 

" น่าจะหลายเดือนอยู่แหละเห็นบอกว่าไปเทอมนึง " 

ผมหันไปตอบก่อนจะหันกลับมาจิบกาแฟต่อ 

 

" แบบนี้คุณเซ็นไม่คิดถึงน้องมันแย่เหรอครับไปตั้งนานแน่ะ " 

การ์ดคนที่นั่งกินข้าวอยู่ก่อนหน้าถามขึ้นบ้าง คิดถึงเหรอ... 

 

" คุณเซ็นจะคิดถึงน้องมันทำไมมึงก็ถามแปลก พวกเราก็รู้ๆกันอยู่ว่าคุณเซ็นคัดค้านที่จะดูแลน้องมันตั้งแต่วันแรกที่คุณหนูเล็กเข้ามาบอกให้คุณเซ็นกับพวกเราดูแลน้องมันแล้ว แถมตอนที่น้องมันย้ายเข้ามาพวกเราก็รู้ว่าคุณเซ็นไม่โอเคกับน้องมันแล้วคุณเซ็นเขาจะคิดถึงน้องมันเพื่อ? " 

คนที่ยืนชงกาแฟอยู่พูดขึ้น ก็จริงนะที่พวกนี้พูดมาก็ถูกนั่นแหละไม่ผิดหรอกแต่มันก็แค่...ช่วงแรกๆเองนะ 

 

" เออจริง มึงจำไม่ได้หรอคุณเซ็นบ่นกับพวกเราทุกวันว่าน้องมันไม่เรียบร้อยบ้างแหละ พูดจาไม่มีหางเสียงบ้างแหละ ทำตัวไม่เป็นผู้หญิงบ้างแหละ แถมยังก่อแต่เรื่องสร้างแต่ปัญหาทุกวี่วัน " 

ใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาพูดเสริม อันนี้ก็จริงนั่นแหละแล้วทุกวันนี้เด็กนั่นก็ยังเป็นแบบนี้อยู่แต่มันก็...ไม่ได้แย่ ว่าแต่เมื่อก่อนผมไม่ชอบเด็กนั่นขนาดนี้เลยหรอปกติผมไม่ชอบพูดเรื่องอะไรแบบนี้กับใครนี่นาถ้าไม่หนักจริงๆหรือว่าตอนนั้นผมจะรู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ 

 

" กูว่าคุณเซ็นคงดีใจอะที่น้องมันจะไป " 

คนที่เดินเข้ามาใหม่เมื่อสักครู่นี้พูดต่อ ดีใจเหรอผมนี่นะ... 

 

" แต่หลังๆมากูก็เห็นคุณเซ็นกับน้องมันเข้ากันได้ดีนี่หว่าแถมคุณเซ็นเองก็ไม่ได้บ่นเรื่องน้องมันให้พวกเราฟังนานแล้วนะ ที่สำคัญคุณเซ็นดูมีชีวิตชีวากว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะเผลอๆเป็นบัดดี้กันแล้วมั้งตอนนี้ " 

คนที่เริ่มถามเรื่องนี้กับผมพูดต่อ เข้ากันได้ดี มีชีวิตชีวาขึ้นงั้นเหรอ... 

. 

. 

. 

" กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ " 

ผมเข้ามาในห้องก็เห็นว่าประตูห้องของใครบางคนที่อยู่ในห้องนอนของผมอีกทีเปิดอยู่ เจ้าตัวกำลังก้มๆเงยๆเหมือนกำลังทำความสะอาดห้องอยู่ไม่ได้ตอบคำถามของผมแต่หันมามองหน้าผมนิ่งๆก่อนจะหันกลับไปกวาดห้องต่อ? 

 

" ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง " 

ผมเดินไปเอนตัวพิงประตูห้องของคนตัวเล็กที่กำลังกวาดห้องอยู่ เดี๋ยวนี้มีเก็บกงเก็บกวาดห้องดูเป็นระเบียบเรียบร้อยเชียว 

 

" กลับมาสักพักแล้วค่ะ " 

คนด้านในตอบก่อนจะหันกลับไปทำนั่นนี่ต่อ แปลกๆแฮะเป็นอะไรว้า... 

 

" วันนี้เป็นไงบ้างทุกอย่างโอเคมั้ย " 

ผมถามต่อ 

 

" ค่ะ " 

 

" เป็นอะไรของเธอทำไมทำหน้าแบบนั้น " 

ผมถามคนที่ตอบคำถามผมสั้นๆพร้อมกับทำหน้านิ่งๆเหมือนไม่สนใจผม มันดูห่างเหิน... 

 

" ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ " 

 

" กระถิน " 

ผมกดเสียงต่ำพลางเดินเข้าไปหาใครบางคนที่กำลังจัดโต๊ะหนังสืออยู่ จากประสบการณ์ที่เจ้านายหลายๆคนเอามาบ่นให้ผมฟังบ่อยๆร้อยทั้งร้อยของผู้หญิงที่บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรคือเป็น!! เป็นแน่ๆแล้วก็เป็นมากด้วย!! 

 

" ฉันถามว่าเธอเป็นอะไร " 

 

" ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ " 

 

" กระถิน!! " 

 

" คะ? " 

โธ่เอ้ย!! ทำไมผมถึงได้หงุดหงิดกับสีหน้านิ่งๆแล้วก็แววตาเฉยชาของเด็กนี่ตอนนี้นักนะ  

 

" แล้วนี่เก็บข้าวของทำไม จัดกระเป๋าทำไมเธอจะไปไหน!! " 

ยังไม่ทันที่ผมจะถามเรื่องที่เด็กนี่เป็นอะไรต่อ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่บนเตียงที่ดูเหมือนว่าจะเก็บของใส่ในนั้นเรียบร้อยแล้วเพราะมีกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆวางอยู่ข้างๆกันด้วย 

 

" พรุ่งนี้ฉันจะไปญี่ปุ่นค่ะวันนี้จองตั๋วไว้แล้ว ขอโทษนะคะที่เพิ่งมาบอกคุณตอนนี้พอดีฉันเปลี่ยนใจอยากไปให้เร็วขึ้น " 

คนตรงหน้าพูดพลางมองมาที่ผมด้วยแววตานิ่งๆ ฉัน? คุณ?  

 

" ส่วนค่าใช้จ่ายส่วนเกินแล้วก็ค่าเดินทางค่าอะไรต่อมิอะไรที่ทางมหาลัยให้จ่ายเพิ่ม คุณไม่ต้องลำบากช่วยฉันแล้วนะคะฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว " 

คนตรงหน้าพูดต่อ 

 

หมับ!! 

" เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าวันนี้เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง!! " 

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มือของผมเอื้อมไปดึงแขนคนตรงหน้าให้เข้ามายืนใกล้ๆผม แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมผมต้องขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้าด้วย หงุดหงิด!! ไม่ชอบ!! ไม่พอใจ!! 

 

" เธอเป็นอะไรของเธอก็พูดมาสิ ทำแบบนี้ทำไม!! เรียกร้องความสนใจหรือไง!! หรือฉันทำอะไรผิดก็พูดสิ!! " 

ผมตะโกนใส่คนที่ยืนมองหน้าผมด้วยแววตานิ่งๆไม่ไหวติง เด็กนี่พอเป็นแบบนี้แล้วเหมือนกับคนละคนที่ผมเคยรู้จักเธอไม่ใช่เด็กกระถินที่ผมรู้จัก 

 

" พูดสิ!! ทำไมไม่พูด " 

ผมตะโกนต่ออย่างหัวเสีย 

 

" แล้วคุณล่ะคะเคยพูดบ้างมั้ย บอกให้คนอื่นพูดแล้วคุณล่ะคะทำไมไม่พูด " 

น้ำเสียงเรียบๆจากคนตรงหน้าที่มองผมด้วยแววตาเย็นชากำลังทำให้ผมเป็นบ้า อะไรผมทำอะไรผิดทำไมเด็กนี่ต้องเป็นแบบนี้กับผมทำไมถึงเปลี่ยนไป 

 

" ทำไมคุณไม่พูดล่ะ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่าไม่โอเค!! ทำไมไม่พูดออกมาว่าไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่!! " 

คนตรงหน้าตะโกนกลับ 

 

" กระถินมันไม่ใช่แบบนั้นนะฉันรู้ว่าเธอได้ยินอะไรมาแต่เธอได้ยินมาไม่หมด " 

ผมรีบอธิบายเมื่อนึกถึงเรื่องที่พวกการ์ดคุยกันในครัว เดาว่าเด็กนี่ต้องได้ยินแน่ๆเลยเพราะวันนี้เด็กนี่กลับมาเองโดยปกติแล้วพอกลับมาถึงเด็กนี่ก็จะเข้าครัวเป็นอันดับแรกผมว่าต้องได้ยินแน่ๆ 

 

" จะได้ยินทั้งหมดหรือไม่หมดแต่มันก็เปลี่ยนสิ่งที่ฉันได้ยินมาไม่ได้!! " 

คนตรงหน้าตะโกนใส่ผม 

 

" แล้วถ้าได้ยินขนาดนั้นทำไมไม่รอฟังให้จบล่ะจะรีบออกมาทำไมคิดว่าเป็นนางเอกในละครหรือไงที่ฟังไม่จบแล้วก็หนีออกมาเพราะเข้าใจผิดน่ะ " 

ผมตะโกนกลับ ไหนๆก็ได้ยินแล้วทำไมไม่รอฟังให้จบซะล่ะจะได้รู้ว่าช่วงหลังๆผมก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับเธอแล้ว ผมไม่ได้พูดหรือระบายเรื่องของเธอให้ใครฟังแล้วเพราะว่าผมน่ะ...โอเค 

 

" คุณไม่รู้เหรอว่าทำไมนางเอกในละครถึงฟังอะไรไม่จบแล้วหนีออกมาก่อน ก็เพราะทนฟังต่อไปไม่ได้ไง!! ถ้าฟังต่อแล้วมันแย่กว่านี้จะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไง!! " 

 

" งั้นตอนนี้เธอก็ต้องฟังในสิ่งที่ฉันจะพูด!! " 

 

" งั้นก็พูดมาสิพูดทุกอย่างออกมา!! " 

 

" กระถินคือตอนนี้ฉัน... " 

 

>>> ติดตามผลงานฉบับ E-BOOK ในธัญวลัยได้แล้วนะคะ 

ความคิดเห็น