Keiapopo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : THE SPENCER 9 | TRUTH III

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 248

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2563 01:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE SPENCER 9 | TRUTH III
แบบอักษร

 

 

New Jersey

ข้อตกลง : จูบกันแค่เท่าที่จำเป็น เฉพาะต่อหน้าครอบครัวให้เชื่อว่าเป็นคู่รักที่กำลังจะแต่งงานกันเท่านั้น ไม่มีนอกรอบ...ฉันไว้ใจคุณได้ใช่มั้ยเนี่ย

 

โลแกน

‘ไม่รับปาก’

 

สามชั่วโมงสำหรับการขับรถจากดีซีถึงนิวเจอร์ซีย์ สามชั่วโมงสำหรับการพร่ำขอเธอให้ซ้อมจูบกันทุกๆไฟแดงแต่ไม่เห็นจะได้ผลเลยสักแยก บทละครทางร่างกายแคทเทอรีนไม่บรีพเขาสักนิด มีแต่ทฤษฏีล้วนๆ รู้ทั้งรู้ว่าเขาจำอะไรไม่ค่อยจะได้ก็ยังจะเน้นเนื้อหาอยู่นั่น

เอาร่างกายบ้างๆ....แต่ทำได้เพียงประท้วงอยู่ในใจ

‘โอ้ นั่นไฟแดงอีกแล้ว’

“ผมกับคุณคบกัน 1 ปี 1 เดือน คุณชอบสีขาว ชอบดอกกุหลาบขาว คุณชอบฤดูหนาวเพราะมีสีขาวเยอะๆ แล้วคุณก็แพ้องุ่นขาวด้วย สัตว์ที่ชอบ หมีขาว วันเกิดคุณ วันที่....วันที่ของเมื่อวาน”

“พอ” เสียงเอ่ยห้ามอย่างเหนื่อยใจ แคทเทอรีนทิ้งตัวลงกับเบาะรถแล้วเชยตามองเขา

“ก็คุณนั่นแหละ ผมจะไปจำได้ยังไงเยอะขนาดนั้น”

“คุณก็เลยเปลี่ยนรสนิยมฉันเป็นสีขาวให้หมดจะได้จำง่ายๆงั้นสิ”

“ฉลาดมั้ยล่ะ”

“เรื่องอื่นไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่วันที่ของเมื่อวานคุณยังไม่รู้อีกหรอคะ”

“ทำไมต้องรู้ ผมมีอะไรต้องจำอีกเยอะเเยะ”

“อย่างเช่น?”

“1.16 เมตร ความยาวขาคุณ ผมจำเอาไว้เผื่อพ่อคุณถาม ถูกใช่มั้ย”

“ฉันต้องเป็นคนยังไงถึงต้องมานั่งวัดขาตัวเองค่ะ...ส่วนคุณ คุณต้องเป็นคนยังไงถึงได้...”

“ผมมองของผมอยู่ทุกวันน่า มีสาระจะตาย มองมาตั้งนาน กะไว้แล้วว่าวันนึงต้องได้ใช่ รอตอบคำถามพ่อคุณข้อนี้ข้อเดียวเลย มั่นใจว่าตอบได้ เร็วด้วย”

“แล้วพ่อฉันเขาจะถามเพื่อ!” เธออยากจะบ้าตาย ทีเรื่องที่จำเป็นล่ะเขาจำผิด จำมั่วไปหมด แก้คำตอบเอง เปลี่ยนผลไม้ที่เธอแพ้เป็นชนิดอื่นอีกต่างหาก คงจะรอดอยู่หรอก

“เอาใหม่ คราวนี้ถ้าคุณยังจำไม่ได้ ข้างหน้ามีอีกแค่ไฟแดงเดียวก่อนจะถึงบ้านพ่อแม่ฉัน ถ้ายังจำไม่ได้ ฉันจะไม่ซ้อมหอมกับคุณแล้ว”

“จูบ”

“นั่นแหละ” o(︶︿︶)o

“ว่ามา” ตาเขามองทาง ส่วนหู คราวนี้ตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

...1 ปี 7 เดือน ชอบสีดำ ลิลลี่สีขาว เเพ้สตรอว์เบอร์รี่ ชอบสัตว์...หลายชนิด เขาจำไม่ได้ จำได้แค่แกะ เพราะชอบเหมือนเขา ส่วนวันเกิด...ก็ยังเป็นวันที่ของเมื่อวานอยู่ดี ส่วนข้ออื่นๆ ตัดทิ้ง ไม่จำเป็นหรอก

แคทเทอรีนพยักหน้า ฟังเขาทวนคำตอบ ได้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว จริงๆเธอค่อนข้างมั่นใจว่าไม่โดนถามแบบนี้หรอกแต่ก็ต้องรู้ข้อมูลเบื้องต้นกันบ้าง ถ้าเขาอยากให้แกล้งหลอกได้เนียนๆ

“คบกันมานานเเค่ไหนแล้ว” เธอแกล้งถามอีกครั้ง วัดความจำของเขา

“1 ปี 1 เดือน!”

แม่นเชียว....เชื่อเธอเถอะ ว่าเขาความจำสั้นจริงๆ

(; ̄ェ ̄)

“จูบได้ยัง” โลแกนถามอย่างตื่นเต้น ไม่เคยดีใจมากเท่านี้มาก่อนเมื่อเห็นไฟแดงอยู่ตรงหน้า

“มีอีกข้อที่สำคัญ....พ่อฉันอาจจะไม่ถาม แต่พี่ชายฉันก็ไม่แน่ คุณมีสิทธิ์ที่จะโดนเขาสองคนเรียกตัวไปสอบปากคำเงียบๆ...คุณไม่ต้องตกใจถ้าเขาถามคุณ เพราะแฟนน้องสาวฉันโดนมากแล้ว”

“คำถามมีอยู่ว่า...” เขาถามอย่างอยากรู้มากขึ้นไปอีกเมื่อเจ้าหล่อนไม่ได้บอกออกมาเสียงดังแต่ขยับมากระซิบใกล้หูเขา....ไม่น่าจะธรรมดา

เมื่อได้ยินคำนั้นหลุดออกจากผู้ช่วยสาว ตาเข้มเบิกโพล่งขึ้นในทันที

WHAT?

“ฉันถึงบอกว่าพี่ชายฉันอาจเป็นคนถาม”

“ผมชอบพี่ชายคุณจัง” เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาคนข้างกายที่ตวัดมองมา

‘คุณได้รุกล้ำอธิปไตยน้องสาวผมหรือยัง คุณโลแกน’

เขาพอจะนึกน้ำเสียงเจค พี่ชายเธอออก และที่สำคัญ แคทเทอรีนยังห้าวหาญเกินปกติ เธอยืนยันให้เขาตอบไปว่า ‘เรียบร้อยโรงเรียนโลแกน’ เพราะถ้าเขาตอบว่ายัง แน่นอนทุกคนต้องคิดว่าเขาโกหก...นี่เขาดูไม่น่าไว้ใจเรื่องการรุกล้ำอธิปไตยขนาดนั้นเลยหรือ บ้าจริงเชียว

มือข้างนึงเขาละจากพวงมาลัยมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสามเม็ด ก่อนจะคว้ามือเธอมาแนบอก

“ผมต้องสะกดจิตตัวเองว่าคุณเป็นเมียผม ขอตัวช่วยหน่อยนะ คุณช่วยข่วนอกผมเเรงๆ เอาให้เป็นรอยหน่อยสิ ผมจะได้จินตนาการอะไรๆได้ง่ายขึ้น”

“โรคจิต” เธอรีบผละมือออกแต่เขากุมแน่น

“คุณรู้ตัวมั้ยว่าถ้าไม่จำเป็นคุณไม่โดนตัวผมเลย แตะสักนิดก็ไม่ แสดงความเป็นเจ้าของไม่เป็น แล้วเเบบนี้ใครจะเชื่อล่ะหือว่าเราเคย......นั่นแหละ คนที่เคยหรือไม่เคยมีอะไรกัน มันดูออกไม่ยากเลยนะคุณ กรณีของคุณ ท่าทีที่คุณแสดงกับผม ให้เด็กอนุบาลมาดูยังรู้เลยว่าคุณต้องเป็นประเภทไล่แฟนไปนอนนอกห้อง ไม่มีทางหรอกเรื่องอย่างว่า เป็นแบบนี้แล้วใครจะเชื่อ”

ก็คงจะไม่มีใครเชื่ออยู่หรอก...ตั้งเป็นปีแล้ว ไม่เห็นจะมีใครรู้เลย...ขนาดตัวคุณเองก็ยังไม่รู้

ฉันคงบกพร่องเรื่องการแตะเนื้อต้องตัวคุณอย่างที่คุณว่าจริงๆนั่นแหละ...แต่เรื่องการแสดง ฉันว่าคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก

....ฉันแสดงเก่งขนาดไหน คุณไม่เอะใจเลยสักนิด

“คุณจะให้ฉันทำยังไง”

เขาละสายตาจากเส้นทางมาเพื่อมองคนข้างๆก่อนจะเอ่ยความต้องการ

“แสดงออกมายังไงก็ได้ ที่ดูก็รู้ว่าคุณเป็นเมียผม ยากเลยล่ะสิ คุณทำหน้าแบบนั้น”

แววตาสีหม่นของเขานิ่ง ‘หรือจะอีกความหมายนึงคือ แสดงออกยังไงก็ได้ให้คุณนึกขึ้นได้สักที ว่าครั้งนึงเคย....ใครจะดูออกไม่สำคัญ ฉันอยากจะรู้ว่าคุณจะดูออกมั้ย’

“ก่อนที่ฉันจะตกลงกับคุณเรื่องนั้น ขอถามอะไรคุณสักข้อได้มั้ย”

“ว่ามาสิ”

“เราจะแกล้งทำเป็นหมั้นกันเพื่อผลประโยชน์ของบริษัทจนถึงเมื่อไหร่ ฉันถึงจะถอนหมั้นคุณได้”

คำถามนั้นทำเขาจุกอย่างน่าแปลกใจ ราวกับว่าเธอนับวันรออยู่ตลอด

“ผมขอคุณสามเดือน”

ขอโอกาสให้ผมได้ทำให้คุณรักผมขึ้นมากจริงๆสักครั้ง ถึงตอนนั้น ไม่มีการถอนหมั้น ไม่มีการแสร้งทำ แล้วผมจะขอคุณแต่งงานอย่างถูกต้อง

“ตกลง” แคทเทอรีนพยักหน้ากลืนน้ำลาย เธอมองเสี้ยวหน้าเขา ภายในสามเดือน เธอจะให้โอกาสตัวเอง....แสดงออกกับเขาอย่างเต็มที่...ถ้าเธอทำขนาดนั้นแล้วเขายังไม่รู้ตัว และถ้าหากเธอยังมีใจให้เขาอยู่ แต่ถ้าวันนั้นพวกเขาทั้งคู่ไปด้วยกันไม่ได้ เธอจะเลิกในทันที

หมับ!

มือบางอีกข้างยื่นไปคว้าพวงมาลัยรถแล้วจับหัก เลี้ยวไปข้างทางอย่างที่โลแกนไม่ทันได้ตั้งตัว

แถบนี้เป็นชานเมือง รถผ่านไม่มากนักทำให้ไม่อันตรายและวุ่นวาย

“เคท!” เขาเรียกสติเธอเสียงดัง เมื่ออีกคนไม่สนใจ เธอเปิดไฟเลี้ยวทิ้งไว้ก่อนจะลุกจากเบาะตัวเองมาคร่อมตักเขา

*ช็อค*

“........”

แม้จะอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงต่อการยับยั้งชั่งใจของตัวเอง แม้จะตกใจมากแค่ไหนก็ตามกับปฏิกิริยานั้นของเจ้าหล่อน แต่ถามว่าเขาห้ามเธอมั้ย...เขาอยากกดไฟฉุกเฉินเสียด้วยซ้ำ

มือหนาเคลื่อนไปวางบนสะโพกสวยอย่างเผลอติดเป็นนิสัย เงยหน้าของคนบนตักที่สายตาเธอจับจ้องริมฝีปากเขาอย่างอยากที่จะครอบครองถ้าเป็นเคทคนก่อนเมื่อสิบวินาทีที่เเล้ว เธอจะไม่พุ่งใส่เขา...แต่นี่เคทคนใหม่ เธอทำเขาตกใจกับการจู่โจมกระทันหันด้วยจูบเร้าร้อนจนเกือบลืมไปเลยว่า ตอนนี้เธออยู่ในสถานะใหม่กับเขา

หากแต่จูบนั้นยังไม่วาบหวามช่วงท้องเท่าตอนที่ลมหายใจร้อนรดต้นคอเขา สัมผัสถึงริมฝีปากอิ่มไซ้ซอกคอ ไล่มายังอก...จูบทิ้งร่องรอยสีสวยไว้ เสียวซ้านไปหมดทั้งช่วงล่าง ให้ตายเถอะเคท ทำเป็นตอนไหน! วูบวาบไปหมด

“โลแกน”

“รอเดี๋ยว”

เสียงปลดล็อกเข็มขัดดังพร้อมเบาะที่กดให้เอนราบ เขายกร่างบางให้สลับที่เป็นนอนใต้ร่างแล้วตอบแทนเธอเหมือนที่เธอทำให้อย่างไม่น้อยหน้า เขาเปิดเสื้อตรงไหล่บางของคนใต้ร่างเล็กน้อย จูบหอมลงบนเนื้ออ่อนก่อนจะหยุด

“ยังไม่ถึงไฟแดงเลยเคท ครั้งไหนคุณอยากจูบผมขึ้นมา คุณจะหักเลี้ยวเข้าข้างทางทุกครั้งแบบนี้ไม่ได้นะ” เขาแกล้งเย้า ได้กำปั้นเล็กทุบหลังมาทีนึงเพราะเจ้าตัวยังคงหายใจหนักอยู่

“เสียงหอบคุณ ฟังดูคุ้นๆ เคยมานอนหอบใต้ตัวผมแบบนี้มั้ยหือ”

“คุ้น?” เธอเลิกคิ้ว ยกยิ้มมุมปากถามเขาอย่างผิดแปลกไปจากคนเดิม...ปกติต้องมีด่าบ้างแล้ว หาว่าเขาทะลึ่ง แต่ไหน...

“คุณเป็นใคร คุณทำอะไรกับเคทของผม”

“ฉันก็เป็นในสิ่งที่คุณอยากให้ฉันเป็น ยังไม่รู้อีกหรอ” เธอว่าด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ ชวนให้ปาดเหงื่อทุกที

‘ซ้อม...นี่แค่ซ้อมจูบเอง’

“วู้ววว...” เขาถอนหายใจเสียงดัง ลดความตื่นเต้นของตัวเอง

“แบบนี้พอจะแสดงคู่กับคุณได้มั้ย”

“เอาไปเลยรางวัลเรือไททานิค แทบไม่รู้ว่าเลยแสดง”

‘โอ้ว ไม่เลยสักนิดเดียว’

 

‘แสดงออกมายังไงก็ได้ ที่ดูก็รู้ว่าคุณเป็นเมียผม’

ชาตินี้คุณจะรู้มั้ยนะ

 

เธอคิดอย่างเผื่อใจ มือคอยติดกระดุมกลับให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะตบอกแกร่งเบาๆให้เขาลุกจากตัวเธอ

.   

     *      

    · ☪︎      ·

  ˚         

· ˚     · +    ˚

  ˚          * ˚

 

เมื่อรถเลี้ยวเข้ารั้วบ้านสู่บ้านหลังใหญ่ คนขับถึงกับต้องชะลอความเร็วบนถนนยาวที่ข้างทางล้อมด้วยสนามหญ้าและแกะ...เคท บ้านคุณเลี้ยงแกะ!

ลานกว้างขนาดใหญ่ มีแกะวิ่งเล่น โอ้ ให้ตาย พระเจ้าสร้างให้แคทเทอรีนมาเป็นภรรยาเขาอย่างแน่นอน นี่วันแต่งงาน พ่อเธอจะยกเจ้าแกะพวกนั้นให้เป็นสินสอดเขามั้ยนะ

เเคทเทอรีนมองหน้าตาเบิกบานของผู้ชายตัวโตข้างกาย หน้าตาดีใจเหมือนตอนที่เธอพาหลานของเพื่อนไปสวนสัตว์ไม่มีผิด

“แกะนี่เป็นมรดกมั้ย คุณต้องตบตีกับพี่ชายน้องสาวเพื่อแย่งมันมามั้ย ถ้าต้อง...ผมจะช่วยคุณเต็มที่ ผมจองต่อยพี่ชายคุณนะ”

‘เชื่อเขาเลยจริงๆ’

เธอปล่อยให้เขาสนใจแกะไป ส่วนตัวเธอนั้นมองรถสองคันที่จอดอยู่ คันนึงเป็นของภรรยาของพี่ชายเธอ ส่วนอีกคันก็เป็นของคู่หมั้นน้องสาว

จะว่าไปก็รู้สึกดีเหมือนกันที่วันรวมครอบครัวแบบนี้ เธอไม่ได้ไร้คู่อยู่แค่คนเดียวเมื่อที่ผ่านๆมา...เว้นแต่ว่าคู่ของเธอนั้น

เขาอาจจะไม่ได้เรียบร้อยปกติเหมือนคนอื่นไปสักหน่อย

โลแกนเขารู้จักครอบครัวเธอดีแล้ว เคยเจอกันหลายครั้งที่ดีซีเพียงแค่เขาไม่เคยมาที่บ้านเธอเท่านั้นเอง

“เอาเข้าบ้านด้วยเลยมั้ย เจ้าแกะนั่นน่ะ”

“ได้หรอ”

o(︶︿︶)o

 

หกคนภายในบ้านที่นั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขก มองทะลุหน้าต่างกระจกไปยังผู้มาใหม่ เคล น้องสาวของเเคทเทอรีนรีบคว้ากล้องมาถ่ายภาพโลแกนที่พยายามปีนรั้วไปเล่นกับแกะโดยมีแคทเทอรีนกระชากโค้ทเขาไว้

“สองคนนั้น ถ้าแกล้งโกหกว่าหมั้นกันแด๊ดเชื่อนะ” จอร์จ ประมุขของบ้านเอ่ยเสียงเรียบ จ้องโลแกนตาเขม็ง แต่งไปตกลงใครดูแลใครกันแน่แบบนั้น

“เคลว่าพวกเขาดูรักกันดีออกค่ะ เคทเป็นเเค่ผู้ช่วย ถ้าเป็นเเค่เจ้านายลูกน้องธรรมดา คุณโลแกนคงไม่ยอมเคทขนาดนั้นหรอก แด๊ดน่ะคิดมาก”

“ถ้าเราไม่เชื่อก็คอยสังเกตเอา ถ้าแด๊ดจับได้ว่าโกหกเมื่อไหร่ ไอ้หมอนั่นได้เป็นอาหารแกะแน่”

“เอ้าคุณ ตกลงจะเอายังไงค่ะ จะให้เคทเลิกยุ่งกับโลแกนหรืออยากให้เขาหมั้นกันจริงๆ คนจะเอายังไงคะเนี่ย” มาเรียถามสามีที่ประกาศตัวเองว่าตั้งแง่กับโลแกนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“ผมไม่ชอบที่โกหกกันมากกว่า ถ้ารักจริงหวังแต่งก็แล้วไป แต่ถ้าแค่มาหลอกให้ลูกสาวผมเสียใจ ผมไว้แน่”

“เอ่อ ผมก็รักเคล รักจริงหวังแต่งด้วยนะครับ” บีบๆ นวดๆ

ดีน คู่หมั้นของเคลที่นั่งโซฟาใกล้กับว่าที่พ่อตาพุ่งตัวไปนวดขาทันทีก่อนจะเลิกคิ้วใส่คู่หมั้นของตัวเอง

‘ผมสอพลอเก่งมั้ย’

‘ที่สุดเลย’

ไม่ได้หรอก จะแต่งไม่กี่วันนี้เเล้ว ต้องขยันหน่อย ส่วนพี่เขยอีกคนน่ะ ต้องสอพลอให้เก่งเหมือนผมนะครับ แล้วชีวิตพี่จะรุ่ง

ในขณะเดียวกันแคทเทอรีนถอนหายใจก่อนจะแกะบลูทูธที่หูออกแล้วหย่อนใส่กระเป๋าเนียนๆ

‘ขอบคุณนะเคล’ ถ้าไม่ได้น้องสาวเธอล่ะแย่ ว่าแล้วเชียวว่าพ่อเธอต้องเล็งโลแกนไว้ เธอจึงโทรหาน้องสาวให้เปิดสายทิ้งไว้ระหว่างที่พ่อเธอหมายหัวคนตัวโตข้างกาย

‘เอาให้เนียนนะโลแกน’

เธอควงแขนเขาพลางกระซิบเล่าเรื่องราวย่อๆ เขาจะได้รู้ว่าต้องทำตัวยังไง

“ผมต้องแสดงเป็นคนชอบสอพลอเหมือนน้องเขยคุณมั้ยเนี่ย”

“คุณเป็นอยู่แล้ว ไม่ต้องแสดงหรอก”

“ค่อยโล่งหน่อย”

เธอกรอกตามองบนเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในบ้านทักทายทุกคน โลแกนก็เช่นกัน

“โลแกน คุณ ไปคุยกับผมหน่อย” จับมือเสร็จก็เรียกเข้าห้องดำเลย พ่อคุณใจร้อนใช้ได้เหมือนกันนะเคท สวมทับกับเจคพี่ชายเธอเเล้วด้วย

‘มา! ถามมาเลย เอาให้โดนนะข้อ ขายาว 1.16 เมตรนี่ จำได้อยู่ข้อเดียวนี่แหละ’

เขาตบแผ่นหลังบางเบาๆยิ้มให้คนข้างกาย ก่อนจะเดินตามพ่อและพี่ชายเธอไป

‘อ่อ แล้วอีกข้อ เรียบร้อยโรงเรียนโลแกนนี่ก็ถามมาได้ กล้าตอบ เมียอนุญาตแล้ว’

“พี่เขยเอาใจเก่งๆเหมือนผมไว้นะครับ ไม่อย่างนั้น อาบน้ำไก่ เลี้ยงวัว เป็นอาหารแกะ พี่โดนแน่ๆ”

เขาสะดุดเมื่อได้ยินประโยคนั้นของดีน ตอนแรกกะจะเก็บร้อยคะเเนนเต็ม ตอนนี้เอายี่สิบพอมั้ง...อยากอาบน้ำไก่ล่ะทำไงดี

เเคทเทอรีนถอนหายใจเมื่อโลแกนเดินออกไปแล้ว

“แล้วนั่นลูกจะไปไหน” แม่เธอเรียกไว้เมื่อเธอมีทีท่าจะเดินออกไปเช่นกัน

“ไปเอาผ้าขนหนูค่ะ โลแกนน่าจะได้ใช้”

.   

     *      

    · ☪︎      ·

  ˚         

· ˚     · +    ˚

  ˚          * ˚

 

 

 

 

ตอนนี้ยังไม่ติดกุญแจ เพราะไรท์ขอโทษที่ไม่ได้มาอัพเมื่อวานนะคะ ไรท์เตรียมสอบไม่ได้นอนเลยเขียนไม่ไหว งือ 💗

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น