เจ้าแม่ดราม่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 19
แบบอักษร

 

 

 

ช่วงเวของสองเรา

 

“พี่โฮเป็นอะไรหรือเปล่า” ฉันเอื้อมมือไปจับไหล่เขาในขณะที่กำลังพยายามเรียกแต่เหมือนเจ้าตัวจะสติหลุดไปไหนไม่รู้ พอมือเอื้อมไปแตะไหล่นั่นจึงทำให้เขารู้สึกตัวเขาหันหน้ามามองฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ สีหน้าแบบนี้ของเขาไม่ได้เห็นมาสักพักแล้วแต่ทำไมจู่ๆเขามองมาแบบนี้อีกนะ

“ยองมี...”

“คะ??!” แต่พอฉันตอบแบบนี้เขาก็ไม่พูดอะไรนอกจากดึงฉันเข้าไปกอดฉันขมวดคิ้วมองการกระทำของเขาอย่างไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไรรู้สึกเหมือนเขาจะแปลกไปตั้งแต่ตื่นนอนมาแล้ว...

“เราไปเที่ยวกันมั้ยวันนี้เราไปเที่ยวด้วยกันข้างนอกจับมือกันข้างนอกแบบที่ฉันคือ ชเวอึนโฮ แล้วเธอก็คือ พัคยองมี” คำชวนของเขาทำให้ฉันเอียงคอมองเล็กน้อยเขากำลังจะบอกให้เราสองคนไปเดทกันแบบที่เป็นเราไม่ใช่คนอื่นสินะการที่ได้ยินแบบนี้มันก็ทำให้ดีใจอยู่หรอกใครไม่อยากอวดบ้างมีแฟนโครตหล่อแบบนี้แต่ว่า...

“แต่ว่ามันจะไม่...”

“ไม่เป็นไรหรอกแค่ครั้งเดียวนะ ฉันอยากจับมือเธอต่อหน้าคนอื่นโดยที่ฉันยังคงเป็นชเวอึนโฮอยากทำอะไรพิเศษให้เธอข้างนอกโดยที่ไม่ต้องเป็นคนอื่นอยากใช้ชีวิตธรรมดากับเธอสักครั้งแค่ครั้งเดียวก็ยังดี...” คำพูดของเขาทำให้ฉันยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่เพราะความคิดของเขามันอ่านยากมากแต่ไม่ว่าเขาคิดจะทำอะไรตอนนี้ฉันก็พร้อมจะเดินตามเขาไปข้างๆนั้นแหละ...

“ก็ได้ค่ะ” พอได้ยินฉันตอบตกลงเขาก็เอื้อมมือมาขยี้ผมฉันเบาๆราวกับเอ็นดู

“งั้นไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวเราจะออกไปหาไรทานข้างนอกกัน”

“โอเคค่ะ” พอรับคำเสร็จเขาก็อุ้มฉันลุกไปจากเตียงก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำ....ฉันมองหน้าเขาเล็กน้อยก่อนจะหันไปซบอกแกร่งเขา...อ๊ากกกก!!! หล่อชะมัดหล่อแบบวัวตายควายล้มอ่ะ!!!! งืออออยากจับกินทั้งตัวเลยคนอะไรดูดีเป็นบ้า!!!!

“พอเธอมองพี่แบบนี้ละรู้สึกเขินเหมือนกันแฮะ” แต่จู่ๆเจ้าตัวก็พูดขึ้นมาหลังจากที่เราทั้งคู่มาถึงข้างในห้องน้ำเรียบร้อยแต่ที่เขาพูดเมื่อกี้คืออารายยยยย

“สายตาเธอมันบงบอกมากว่าอยากกินพี่ทั้งตัว..ฮ่าๆ หื่นนะเรา” พอได้ยินเขาแซวแบบนี้ฉันก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวให้ตายเถอะ!!!! -////-

“จิ๊!!’ ไม่ใช่สักหน่อย”

“แต่หน้าแดงทำไมน๊าาา”

“ -////- เงียบไปเลย!!! วางลงได้แล้วฉันจะอาบน้ำ” แต่เหมือนยิ่งเห็นฉันเขินเขาจะยิ่งชอบนะ

“อาบให้หน่อยสิวันนี้เหนื่อยๆไม่ค่อยมีแรงเลยเพราะบางคนรีดน้ำจากตัวพี่ไปหมดแล้ววว...” เขาวางฉันลงอย่างเบามือก่อนจะดึงฉันเขาไปกอดพร้อมกับพูดขึ้นอย่างออดอ้อน...อ๊ากกกก!!! เขามันคนหล่อ!!! คนน่ารัก!!! ทำอะไรก็ดูดีไปหมดโดยเฉพาะตอนทำหน้าออดอ้อนโว้ยยยยย คนบ้าอะไรน่ารักเป็นบ้า!!!! และ ฉันก็แพ้ทางแบบนี้ของเขาสุดๆ

“ฉันเกลียดพี่จริงๆ...เกลียดจริงๆให้ตายเถอะ!!!”

“อ่ะ!! พูดแบบนี้พี่เสียใจน้าาา” ยิ่งพูดแบบนี้เขายิ่งกอดฉันแน่นขึ้นโว้ย!!! ไอ้ตรงนั้นของเขาตอนนี้มันกำลังทิ่มสะโพกฉันอยู่นะรู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ยยยยย!!!! ไหนบอกโดนรีดน้ำไปหมดแล้วมันเอาแรงมาจากไปตั้งโด่งแบบนั้น!!!

“ปล่อยได้แล้วจะอาบมั้ยน้ำจะให้เนี่ย”

“อ่ะ!!! อาบคร้าบบบบ...งั้นไปกันไปขัดตัวให้หน่อยน้าาา” เฮอะ!! อยากตีให้ตายจริงๆผู้ชายคนนี้!!! น่ารักเกินไปแล้วววววว!!!!!!

 

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

 

“ว้าวววว!!! นั่นเขากำลังจะตั้งแถวเดินพาเหรดนิ!!!” คงเป็นโชคดีของฉันที่ตัดสินใจมาเดินเที่ยววันนี้เพราะเมืองหลวงแห่งนี้กำลังฉลองวันเกิดเมืองทั้งเมืองจึงมีแต่ความเบิกบานเพราะพอเริ่มจากช่วงสายๆของวัน ขบวนพาเหรดก็ตั้งแถว ฉันตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้นชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่จะได้ผ่อนคลายแบบนี้ยกเว้นตอนอยู่กับแม่....

“น่าสนุกดีเนอะ” เขาถามขึ้นพอเห็นท่าทีว่าตื่นเต้นโอเวอร์ของฉัน

“นั่นสิ”

“แต่ว่ามีอะไรที่น่าสนใจกว่าขบวนพาเหรดนะอยากไปดูมั้ย” คำพูดของเขาดึงความสนใจของฉันทันทีที่ได้ยินว่าอะไรที่น่าสนใจกว่า

“พิพิธภัณฑ์ทองแห่งโบโกตา”

“พิพิธภัณฑ์ทองแห่งโบโกตา!!! พิพิธภัณฑ์ทองคำที่ใหญ่ที่สุดในโลกจัดแสดงผลงานในทุกแง่มุมเกี่ยวกับทองคำในช่วง Pre-Hispanic ซึ่งนับเป็นคอลเล็กชันที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีผลงานกว่า 55,000 ชิ้น ซึ่งในจำนวนนี้ 30,000 ชิ้นเป็นทองคำแต่ละปีจึงมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาชมทองคำทุกคอลเล็กชันกันที่นี่ปีละเกือบล้านคนนั่นนะเหรอ!!! ฉันอยากไปอยากไปดูที่สุด!!!” ที่ฉันต้องอยากไปดูนะเพราะว่าอยากเห็นกับตาตัวเองนะสิ!!! เชื่อเถอะว่าไม่ว่าคุณจะเป็นผู้ที่ชื่นชอบทองคำหรือไม่แต่มาที่นี่แล้วอาจจะทำให้คุณกลายเป็นผู้ที่สนใจเรื่องทองคำมากขึ้นเพราะแท้จริงแล้วทองไม่ได้เป็นแค่ทองแต่มีเรื่องราวในอดีตมากมายที่บอกผ่านทองคำ...

“ฮึ!! วันนี้วันอาทิตย์พอดีเขาเปิดให้เข้าฟรีด้วยนะงั้นเราไปกันเถอะ” ฉันส่ายหัวเล็กน้อยกับคำพูดของเขาใครจะไปเชื่อว่าจะได้ยินคนที่เป็นถึงทายาทของตระกูลที่รวยติดอันดับโลกมาพูดเรื่องเข้าพิพิธภัณฑ์ฟรี...

“งั้นรีบไปกันค่ะ” เขาพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะกุมมือฉันเดินนำไปทางที่จะไปพิพิธภัณฑ์ ตลอดทางที่เราสองคนเดินผ่านมาก็มีหลายๆอย่างให้ชมตลอดทางการตกแต่ง และ กสรแต่งตัวของผู้คนวันนี้มันทำให้เมืองแห่งนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมาก...

ไม่นานเราสองคนก็เดินทางมาถึงจุดหมายของเรา และ เป็นอย่างที่พี่เขาบอกจริงๆว่าวันนี้เขาให้เข้าฟรี

“นี่มันสุดยอดมากเลย...” ฉันตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้นอีกครั้งแม้ว่าที่ผ่านมาจะเคยได้ยินคนอื่นพูดถึงที่นี่มาบ้างแต่มันคงไม่เท่ากับการได้เห็นความสวยงามตรงหน้านี่ด้วยตาตัวเองทองคำถูกแกะสลักเป็นรวดลายต่างๆอย่างประนีประนอม มีเรื่องมีราวผ่านสิ่งเหล่านั้นมากมาย...แต่ที่น่าตื่นตาตื่นใจมากที่สุดคงหนีไม่พ้นเจ้าเครื่องบินเจ็ตทองคำหรอกนะ

“เรื่องราวของเจ้าสิ่งนี้น่าสนใจมากเลยนะเพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครสามารถอธิบายได้” เสียงนุ่มทุ้มดังเขาดังขึ้นหลังจากที่เห็นฉันหยุดชะงักมองสิางตรงหน้า และ คำพูดของเขานั่นก็สร้างความอยากรู้ให้ฉันสุดๆ

“พี่รู้เหรอค่ะว่าเรื่องราวเป็นมายังไง”

“ก็ไม่รู้เท่าไหร่แต่พอจะอ่านมานิดหน่อย”

“งั้นเล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“การค้นพบเครื่องบินเจ็ตทองคำของที่นี่ซึ่งถือเป็นวัตถุโบราณที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในบรรดาโอพาร์ตแบบจำลองที่มีอายุระหว่าง 500-800 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่นักวิชาการบางคน.....” ฉันยืนนิ่งฟังสิ่งที่เขาพูดให้ฟังอย่างสนใจก่อนฉันจะหันไปมองหน้าเขาเล็กน้อยตอนที่เขากำลังพูดเขาบอกว่าเขารู้นิดหน่อยแต่ที่เล่ามานั่นค่อนข้างจะละเอียดมาก...จากนั้นเขาก็พาฉันเดินชมข้าวของที่หลงเหลือมาจากประวัติศาสตร์พร้อมกับเล่าเรื่องราวต่างๆมากมายให้ฟังอย่างเพลิดเพลิน...ช่วงเวลาของเราค่อยๆเคลื่อนผ่านไปเรื่อยๆพอเดินชมที่พิพิธภัณฑ์จนพอใจเขาก็จูงมือฉันเดินออกมาพาไปที่ร้านกาแฟขึ้นชื่อของที่นี่...ปกติที่นี่ขึ้นชื่อว่ามีสุดยอดกาแฟรอนักชิมกาแฟอยู่ด้วย

“หอมจัง...”

“ชิมดูร้านนี้เด็ดสุด” เขาพูดขึ้นด้วยท่าทีภูมิใจสุดๆที่ได้พาฉันมาที่นี่ฉันจึงไม่รอช้ารีบหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาชิมทันที

“อื้อออหืออออ....” ทันทีลิ้นได้สัมผัสรสชาติทุกอย่างมันเหมือนความฝันสุดไม่รู้จะอธิบายยังไงแต่ความหอมหวานละมุนนี่มันทำให้รู้สึกเหมือนมันต่างจากกาแฟทั่วไปสุดๆ....เป็นรสชาติที่ลองได้ชิมสักครั้งแล้วทำให้รู้สึกตราตรึงใจสุดๆ!!!!

“ฮึๆ เป็นไง”

“หอมหวาน กมกล่อม ละมุนไม่ทำให้รู้สึกขมเกินไปทุกอย่างกำลังพอดี กลิ่นหอมทำให้รู้สึกคลายเครียดได้ดีมากๆ” คำพูดของฉันทำให้เขายิ้มกว้างออกมา

“เห็นเธอชอบพี่ก็มีความสุข” คำพูดของเขาทำให้ฉันเผลอยิ้มตามให้ตายเถอะเขาน่ารักจัง

“อยากหยุดช่วงเวลาแบบนี้ไว้นานๆจังเลยเนอะ...” เขาพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองฉันด้วยสายตาที่สื่อความหมายแบบนั้นจริงๆมันมีวูหนึ่งในแววตาเขาที่จู่ๆมันสั่นไหวราวกับกำลังกลัวบางอย่าง

“เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ” ฉันวางถ้วยกาแฟลงก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเขา

“ยองมี...” เขาเรียกชื่อฉันอีกครั้งเหมือนเมื่อเช้านี้แต่ไม่ยอมพูดอะไรต่อ

“พี่ค่ะ”

“รีบกินสิเดี๋ยวจะพาไปตลาดมีตลาดนัดงานฝีมือที่ชื่อ La Casona Galería Artesanal เป็นงานฝีมือของชาวโคลอมเบียนขนานแท้ไม่ว่าจะเป็นรองเท้าเครื่องหนัง งานปัก งานแกะสลัก งานสานไม่อยากดห็นเหรอ” คำพูดของเขานั่นทำให้ฉันรีบยกถ้วยกาแฟขึ้นมาดื่มนวดเดียวจนหมดก่อนจะรีบหันไปพูดกับเขา

“งั้นเราไปกันเถอะค่ะเสร็จแล้ว” พอเห็นฉันทำแบบนั้นเขาก็เผลอหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

“เธอนี่จริงๆเลย...ชอบทำตัวให้รักอยู่เรื่อย” เขาพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมาเช็ครอบๆริมฝีปากของฉันอย่างเบามือ แต่ระหว่างนั้นสาตาของเราทั้งคู่ประสานกันความรู้สึกมากมายก่อตัวมากขึ้นคำพูดที่เขาพูดเมื่อกี้ทำให้ฉันร้อนผ่าวไปทั่วหน้าแววตาลึกซึ้งที่เขามองมามันทำให้ฉันอยากหยุดเวลานี้เอาไว้แค่เราสองคน...ใบหน้าที่แท้จริงที่เราใช้มองกัน ความรู้สึกที่แท้จริงที่เรามีให้กันหากเราสองคนได้ใช้เวลาแบบนี้เหมือนคนทั่วไปมันคงจะดีกว่าตอนนี้หรือเปล่านะ....

“ไปกันเถอะขืนจ้องนานกว่านี้เราคงต้องกลับไปที่พักเร็วกว่ากำหนดแน่ๆเพราะสายตาที่เธอมองมามีนกำลังทำพี่มีอารมณ์” สิ้นสุดคำพูดของเขาฉันแทบอยากจะทึ้งผมคนตรงหน้าจริงๆที่คิดแต่เรื่องแบบนี้อยู่ได้ให้ตายเถอะ

“งั้นรีบไปกันก่อนฉันจะไม่ได้เที่ยว” ฉันรีบพรวดพราดลุกขึ้นทันที และ นั่นยิางทำให้เขาขำกับท่าทางของฉันจิ๊!!!! เขาแกล้งแหย่ฉันเหรอเนี่ย!!!! ฉันชักสายตาไม่พอใจใส่เขาทันทีนั่นจำทำให้เจ้าตัวหยุดขำแล้วลุกขึ้นตามมาจับมือฉันเดินนำออกไปตลาดที่เขาพูดถึง....พอมาถึงฉันก็ดี๊ด๋าใหญ่กับความแปลกตาของสิ่งตรงหน้าฉันลากเขาเข้าดูของร้านนู้นร้านนี้ลองชึดนู้นชุดนี้ไม่จบไม่สิ้น แต่ที่แปลกคือเขายอมทำตามฉันโดยดีสุดๆแถมยังเป็นคนจ่ายทุกอย่างให้ด้วยก่อนท้องฟ้าจะค่อยๆมืดลงพร้อมกับความหิวโหยที่เริ่มก่อตัวขึ้นเพราะฉันเล่นหมดพลังงานไปกับการเลือกของนะสิ

โครก~~~~~

เสียงท้องร้องของฉันทำให้เขาที่กำลังเดินจูงมืออยู่หันมามองหน้าอย่างยิ้มๆ!!! อ๊ากกก!!! ขายหน้าชะมัด!!!!

“เออคือ....”

“ไปทานข้าวกัน...พอดีมีร้านที่อยากพาไป” ฉันพยักหน้าแทนคำตอบไม่อยากจะพูดอะไรตอนนี้แล้วแค่ให้เขาจูงมือพาเดินไปที่ร้านแต่ที่น่าแปลกคือเราเดินไม่ถึงสิบนาทีก็มีถึงแล้ว

‘EL Poblado’

ฉันอ่านป้ายชื่อร้านในใจไม่นานเขาก็จูงมือเดินเข้าไปในร้านเป็นร้านที่ตกแต่งตามสไตล์อเมริกันละตินนั่นทำให้ฉันชอบมากมันมีความดั้งเดิมแบบสุดๆไม่นานพอเราไปนั่งที่โต๊ะก็มีพนักงานบริกรมารับเมนูเขาเป็นคนสั่งทั้งหมดฉันได้แต่นั่งฟังที่เขาพูดโดยไม่รู้สักนิดว่าอาหารแต่ละอย่างมันคืออะไร...

“พี่มาที่นี่บ่อยเหรอค่ะดูคุ้นเคยที่นี่มาก” ฉันถามขึ้นหลังจากที่บริกรออกไป

“ก็มาคุยงานนะคงจะบ่อยละมั้ง” เขาพูดขึ้นอย่างราบเรียบด้วยน้ำเสียงปกติแต่ฉันกลับมองว่าไม่ปกติ

“งั้นเหรอ...” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าจับผิดคำพูดของเขาแต่เหมือนเจ้าตัวจะตลกกับท่าทีของฉันมากจึงหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆ เธอนี่จริงๆเลยนี่รู้มั้ยยองมีเธอเป็นคนแรกเลยนะที่พี่แสดงความรู้สึกมากมายออกมาให้เห็นชัดเจนแบบนี้” คำพูดของเขาพร้อมกับแววตาจริงจังนั่นทำให้ฉันมองเขาอย่างอมยิ้มเล็กน้อย...จะว่าดีใจที่ได้ยินแบบนี้มันคงใช้นั่นแหละ

“เป็นคนแรก และ คนสุดท้ายที่อยากทำแบบนี้ด้วย”

“ขอบคุณนะคะพี่” ฉันพูดขึ้นอย่างตื้นตันที่ได้ยินแบบนี้ไม่คิดเลยจะได้ยินแบบนี้จากเขาให้ตายเถอะแค่นี้ก็หลงจะแย่ละ

“ฉันรักเธอนะยองมี...ฉันรักเธอมากจริงๆ”

 

 

 

ว้าววววตอนนี้เราก็มาเที่ยวกันไม่มีอะไรแค่มุมน่ารักเล็กน้อยๆของทั้งคู่ช่วงเวลาดีๆที่ได้ใช้ร่วมกันก่อนพายุจะโหมกระหน่ำเข้ามาทำร้ายได้ไม่หยุดฮ่าๆๆนี่ไรท์เขียนอารายยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น