ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 8-1 ไม่ใช่ความรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 8-1 ไม่ใช่ความรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2563 08:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8-1 ไม่ใช่ความรัก
แบบอักษร

นับจากเหตุการณ์ในซุ้มไม้ ฉันใช้ชีวิตในแต่ละวันด้วยความรู้สึกไม่สงบสุขเอาเสียเลย

นึกถึงไออุ่นตอนที่ถูกคุณชายเอลเลียตโอบกอดและการได้ซบอยู่กับแผ่นอกของเขาทำให้รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด

รวมถึงสัมผัสของริมฝีปากที่ยังจดจำได้แม่นยำ

"แล้วเจอกันนะ" พูดจบคุณชายเอลเลียตก็จากไป

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าฉัน

ทำไมฉันถึงนึกถึงแต่เรื่องของคุณชายเอลเลียต

นี่มันคงไม่ใช่ความรักหรอก

มะ ไม่ ไม่ใช่ ไม่ใช่ความรักอย่างแน่นอน!

ฉันแค่สับสนเพราะผ่านประสบการณ์เหมือนนิยายรักเท่านั้นเอง

อย่าลืมสิว่าคุณชายเอลเลียตเป็นเสือผู้หญิง

ลืมเรื่องราวตอนเจอกันครั้งแรกไปแล้วหรือ!?

ผู้ชายที่แม้จะอ้อนวอนว่า “อย่า!” แต่ก็ไม่ฟัง ยังคงขืนใจผู้หญิงอย่างนั้น...

อ่า แต่ว่าตอนนัั้นเขาก็ยังใจดีกับฉัน...

ทั้งๆ ที่เป็นถึงคุณชาย แต่ก็ยังช่วยทำความสะอาดร่างกายให้ แล้วยังให้ยาคุมกำเนิดไว้กินด้วย

ไม่สิ คนใจดีจริงๆ เขาไม่ทำเรื่องแบบนั้นกันหรอก!

แต่...เอาเข้าจริงฉันก็พบว่าตัวเองไม่ได้เกลียดคุณชายเอลเลียตจากก้นบึ้งของหัวใจ

“ไม่เข้าใจตัวเองเลย...”

ฉันถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

“โซเฟีย กลุ้มใจเรื่องอะไรเหรอ?”

คุณหนูมองฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ตอนนี้อยู่ในงานเลี้ยงเต้นรำ ฉันอยู่ในฐานะที่ควรปกป้องดูแลคุณหนูสิ

“ฉันแค่บ่นกับตัวเองน่ะค่ะ”

คุณหนูช่างเชื่อคำโกหกของฉันอย่างง่ายดาย เธอตอบกลับมาว่า “เหรอ?”

เชื่อคนง่ายแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกเป็นห่วง

“คุณโจเอลแค่ชวนฉันไประเบียงแค่นั้นแหละ”

“แต่คุณหนูไปอยู่ที่ระเบียงสองต่อสองกับผู้ชายนะคะ...”

“ระหว่างที่เชเปอโรนไม่อยู่ โซเฟียจะได้ฉายเดี่ยวไงล่ะ”

“ไม่นะคะ!”

ถึงฉันจะปฏิเสธอย่างนั้น แต่คุณหนูกลับไม่คล้อยตาม

“ช่วงนี้โซเฟียดูแปลกๆ ไปนะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย ดูเหมือนมีเรื่องกังวล...เพราะความเห็นแก่ตัวของฉันที่ลากเธอมางานเลี้ยงเต้นรำเลยทำให้เหนื่อยสะสมใช่ไหม?”

ไม่ใช่เหตุผลนั้นเลย แต่ฉันพูดไม่ได้

“งั้นช่วงนี้ก็อยู่ห่างๆ จากฉันสักหน่อยไหม ลองใช้เวลาอยู่ตามลำพังดูบ้าง ในคฤหาสน์หลังนี้มีแกลเลอรี่ภาพวาดอยู่ตรงโถงทางเดินฝั่งตะวันออก ที่นั่นมีภาพวาดสวยๆ จัดแสดงอยู่นะ ลองแวะไปดูสิ?”

คุณหนูยืนกรานพร้อมกับเชเปอโรนที่พยักหน้าหงึกๆ ฉันจึงยอมรับข้อเสนอว่าจะหลบไปอยู่คนเดียวสักพัก

ฉันออกจากห้องเต้นรำแล้วเดินตรงไปทางโถงฝั่งตะวันออก เสียงดนตรีบรรเลงของวงออเครสตร้าเริ่มแผ่วลง ผู้คนค่อยๆ บางตา ณ มุมหนึ่งตรงทางเชื่อมไปสู่ห้องรับแขก ฉันได้ยินเสียงคน แต่เมื่อเดินผ่านเสียงนั้นก็เงียบลงทันที ตรงโถงทางเดินมีแต่เสียงฝีเท้าของฉันเท่านั้นที่สะท้อนเบาๆ

ภายในแกลเลอรี่ไม่มีใครเลยสักคนเดียว สภาพเหมือนจัดแสดงเพื่อรอฉันมาชมเท่านั้น แต่ความจริงถ้ามีคนชั้นสูงเข้ามา ฉันเองก็คงประหม่าจนไม่สามารถชมภาพได้อย่างเป็นสุข ดังนั้นการไม่มีใครอยู่ก็ทำให้โล่งใจดี

ฉันค่อยๆ ไล่ดูภาพวาดสวยๆ จำนวนมากไปรอบๆ

จริงๆ แล้วฉันไม่มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องภาพวาดเลย แต่แล้วจู่ๆ เรื่องของคุณชายเอลเลียตก็แวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง

ทำไมคุณชายเอลเลียตถึงได้ทำเรื่องอย่างนั้น

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเป็นอุบัติเหตุอย่างสมบูรณ์แบบ

ฉันไม่ใช่คนที่เขาตั้งใจเข้ามาหาในยามค่ำคืน แต่มันเกิดจากความเข้าใจผิดว่าฉันเป็นคุณหนู

เรื่องมันเป็นแบบนั้นต่างหาก...

แต่ว่าเมื่อเจอกันอีกครั้ง เขากลับช่วยเหลือฉัน และพูดถึงเรื่องนั้น แถมยังทำท่า...จะ จูบแบบนั้นอีก

ฉันไม่เข้าใจความคิดของคุณชายเอลเลียตเลย

นั่นเป็นการกระทำของเสือผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ

หรือว่า...

จู่ๆ แก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ถ้าคุณชายเอลเลียต....

ฉัน...ฉันควรทำอย่างไร

ฉันคิดอย่างไรกับคุณชายเอลเลียตกันนะ

เรื่องที่กังวลอยู่นี้บางทีอาจจะเป็นความรัก...หรือเปล่า?

แต่ถ้าจะเรียกว่ามันเป็นความรัก ฉันก็ไม่เข้าใจมันดีนัก...

เพราะว่ามันไม่ได้รู้สึกเหมือนดอกไม้กำลังบานในหัวใจ ฉันไม่ได้คิดถึงแต่เขาเท่านั้น และฉันไม่ได้ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นเหมือนกับที่เขียนไว้ในนิยายรักทั่วไป

แต่มันกลับรู้สึกสับสนไปหมด

ฉันเก็บความรู้สึกไว้ไม่ได้ จึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ถอนหายใจขนาดนั้น เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

จู่ๆ ก็มีเสียงทักดังขึ้นมา ฉันสะดุ้ง พัดในมือหล่นดังตุบ

ฉันมองไปทางต้นเสียง

“คุณชายเอลเลียต!”

“ไง”

เขาเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มกริ่ม

ทะ...ทำไมคุณชายเอลเลียตถึงมาอยู่ที่นี่?

เมื่อกี้ไม่เห็นในห้องเต้นรำ ฉันแอบคิดว่าวันนี้เขาคงไม่มา

เมื่อคนที่เป็นสาเหตุของความทุกข์มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เหงื่อจึงผุดอย่างช่วยไม่ได้

คุณชายเอลเลียตคงไม่ทันเห็นสภาพของฉัน

“สบายดีไหม?”

เขาเอ่ยถามสบายๆ

“...สบายดีค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“ฉันเห็นเธอเดินออกมาจากงาน เลยตามมาน่ะ”

ตามมาเหรอ?

คำพูดนั้นทำให้หัวใจฉันเต้นแรง

“ทำไมคะ...?”

“ก่อนหน้านี้ฉันทำสร้อยคอเธอขาดใช่ไหม?”

อ่า ใช่สินะ เรื่องนั้นเคยเกิดขึ้น ของชิ้นนั้นสำคัญสำหรับฉันมากแต่เพราะสิ่งที่เขาทำจึงทำให้ลืมทุกอย่าง

“ฉันเลยเอาเส้นนี้มาให้แทน”

ความคิดเห็น