ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 7-1 รักครั้งแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 7-1 รักครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2563 09:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,000
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7-1 รักครั้งแรก
แบบอักษร

ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วนับจากวันนั้น

ฉันยังคงติดตามคุณหนูไปงานเลี้ยงเต้นรำเหมือนเช่นเคย

วันนี้ก็เช่นกัน ฉันใส่เดรสสีครีมอ่อนที่เริ่มคุ้นเคยมากขึ้นแล้ว แต่สิ่งที่ต่างไปจากครั้งก่อนๆ คือวันนี้ฉันสวมสร้อยคอที่มีจี้ลูกแก้วเม็ดเล็กๆ

คุณหนูกวาดตามองชุดเดรสของฉันแล้วบอกว่า “มันโล่งไปหน่อยนะ”

ฉันจึงหยิบสร้อยคอที่มีอยู่เพียงเส้นเดียวมาสวม

สร้อยคอเส้นนี้เป็นสร้อยคอแห่งความทรงจำ เพราะฉันซื้อด้วยเงินเดือนก้อนแรกที่ได้รับหลังจากทำงานที่คฤหาสน์สเติร์น

แม้จะเป็นของที่ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร แต่สำหรับฉันแล้วมันเป็นเหมือนสมบัติชิ้นสำคัญ

เบื้องหน้าฉัน คุณหนูกำลังเต้นรำกับคุณโจเอลอย่างสนุกสนาน

เมื่อคุณหนูถูกขอเต้นรำต่อเนื่องเป็นเพลงที่สอง ฉันชักเริ่มประหลาดใจ แต่เชเปอโรนกล่าวว่า

“ถ้าเป็นคุณชายตระกูลแบรี่ควิสต์ละก็ไม่เป็นไรหรอก”

เชเปอโรนออกโรงยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะแบบนี้ ฉันที่เฝ้าดูการเต้นรำนั้นอย่างใกล้ชิดก็เลยรู้สึกอุ่นใจ

เมื่อเบนสายตาไปมองที่ผนังห้องอีกฟาก ฉันเห็นคุณชายเอลเลียตกำลังหัวร่อต่อกระซิกกับคุณหนูลูกสาวตระกูลใหญ่โตสักตระกูล

หัวใจของฉันเต้นโครมคราม

เมื่อคุณชายเอลเลียตมองมาเห็นฉันเขาก็ขยิบตาให้

นับตั้งแต่วันนั้นคุณชายเอลเลียตจะขยิบตาแล้วส่งยิ้มให้ฉันเมื่อเจอกันในงานเลี้ยงเต้นรำเสมอ แต่ทุกครั้งฉันจะแกล้งทำเป็นไม่เห็น

เพราะฉันไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไร

นั่นไง เอาอีกแล้ว

ฉันชำเลืองมองคุณชายเอลเลียตที่กำลังหันหลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับผู้หญิงที่อยู่ด้วย ท่าทางคงลืมเรื่องของฉันไปแล้ว

กับฉันมันก็แค่เรื่องล้อเล่นเท่านั้น

สิ่งที่เขาเคยพูดไว้ตอนอยู่ที่คฤหาสน์สเติร์นล้วนเป็นคำหลอกลวง

แม้แต่เรื่องราวในค่ำคืนที่ฉันสูญเสียความบริสุทธิ์ สำหรับคุณชายเอลเลียตมันก็เป็นแค่การเล่นสนุกเพียงชั่วข้ามคืน

ฉันคงคิดไปเองคนเดียวสินะ ในเมื่อเขาก็เป็นของเขาอย่างนี้มาตลอด

เมื่อใดที่คุณหนูสามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงเต้นรำได้โดยไม่ต้องมีฉันคอยติดตาม ฉันตั้งใจจะลาออกจากคฤหาสน์สเติร์นจะได้ไม่ต้องพบเจอกับคุณชายเอลเลียตอีก

คิดซะว่าถูกหมาบ้ากัดก็แล้วกัน

จงรีบลืมเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

ทั้งเรื่องราวในวันนั้น ทั้งเรื่องของคุณชายเอลเลียต จงทำเหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

จงมองหาคู่ตามแผนการที่วางไว้ตั้งแต่แรก เพื่อจะได้แต่งงานอย่างมีความสุข

เพลงจบลงระหว่างที่ฉันปลอบใจตัวเอง มองเห็นคุณหนูกับคุณโจเอลจูงมือกันออกไปที่ระเบียง

ฉันมักจะเป็นฝ่ายเฝ้ามองทั้งสองคนแบบนี้เสมอ เนื่องจากเชเปอโรนขอตัวไปห้องน้ำ ตอนนี้ฉันจึงติดตามทั้งสองคนตามลำพัง

แค่ออกไปตรงระเบียง แต่ทำไมถึงมองไม่เห็นคุณหนู หรือว่าคุณโจเอลจะพาเธอไปสวน?

ฉันรีบลงบันไดแล้วออกไปที่สวนทันที

แต่ว่ามองหาอย่างไรก็ไม่เจอคุณหนู

หรือว่าจะเข้าไปในสวน เมื่อคิดได้อย่างนั้นฉันก็เตรียมจะก้าวเท้าออกไป แต่กลับถูกใครบางคนจับแขนไว้

ฉันกำลังจะส่งเสียงร้องอยู่แล้วแต่ถูกมือใหญ่ๆ ของคนคนหนึ่งปิดปากเอาไว้แน่นหนา

“เอะอะก็จะร้องทันที เหมือนเดิมเลยนะ”

เสียงนี้...

ฉันหันกลับไปมองด้วยความหวาดกลัว พบว่าเป็นคุณชายเอลเลียต!

ขณะนั้นหัวใจฉันก็เต้นรัวขึ้นมา

เมื่อกี้คุณชายเอลเลียตกำลังคุยอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้?

“อย่าส่งเสียงดังสิ!”

เขากระซิบด้วยน้ำเสียงตำหนิ

ฉันพยักหน้า เขาจึงปล่อยมือที่ปิดปากฉันไว้

“มาทำอะไรในที่แบบนี้ หรือว่าแอบนัดเจอใครเหรอ?”

แอบนัดเจอ!!

“ครั้งนี้มาตกผู้ชายรึไง?”

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเหลวไหลแบบนั้นนะคะ!”

“งั้นกำลังจะทำอะไรล่ะ ลืมเรื่องคืนนั้นไปแล้วรึไง?”

“ยังจำได้ค่ะ แต่ว่า...ฉันมองไม่เห็นคุณหนูก็เลยออกมาตามหา”

คุณชายเอลเลียตยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า

“คุณหนูผู้สูงศักดิ์คนนั้นก็ไปทำเรื่องเหมือนๆ กับผู้หญิงคนอื่นนั่นแหละ”

“คุณหนูไม่ใช่คนอย่างนั้นค่ะ!”

“เธอไม่รู้หรอกว่าคุณหนูของเธอคิดอะไร ฟังนะโซเฟีย ในสวนน่ะเป็นสถานที่นัดพบชั้นดีเลยละ”

สถานที่นัดพบ?

“มานี่สิ”

พูดจบคุณชายเอลเลียตก็จับมือฉัน ฉันก้าวเท้าตามแต่โดยดี

“เอ่อ...จะไปไหนคะ?”

คุณหนูอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรือ?

คุณชายเอลเลียตไม่ตอบคำถามของฉัน ได้แต่เดินฉับๆ สักพักฉันเริ่มเห็นซุ้มไม้

ทำไมถึงพาฉันมาสถานที่แบบนี้?

ขณะที่กำลังคิดจะถาม หูของฉันได้ยินเสียงร้องคราง

“อื้อ...”

“เสียงแมวรึไงนะ?”

“แมวเหรอ?”

คุณชายเอลเลียตถอนหายใจ

“ลองตั้งใจฟังดีๆ สิ”

ฉันทำตามที่เขาบอก ลองตั้งใจฟังอีกครั้ง

“อื้อออ”

...อ๊ะ?

“อืม! ตรงนั้นแหละ เอาอีก!!”

ไม่จริง!!

“ใช่แมวไหมล่ะ?”

คุณชายเอลเลียตผุดรอยยิ้มร้ายกาจ

คงไม่ต้องไปดูให้เห็นกับตาแล้วกระมัง

เขาโอบไหล่ฉันแล้วกระซิบข้างหูว่า

“ในสวนเนี่ยมีซุ้มไม้อยู่ทุกที่น่ะแหละ คนที่มางานเลี้ยงส่วนใหญ่จะมาสนุกกันต่อที่นี่ ตอนนี้คุณหนูของเธอก็คงกำลังเพลิดเพลินกับโจเอลอยู่ในซุ้มใดซุ้มหนึ่งแถวนี้แหละ”

เสียงของลมหายใจที่ผสมผสานกันทำเอาหูฉันอื้ออึง เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด

“คุณหนูของฉันไม่ใช่คนอย่างนั้นค่ะ!”

ความคิดเห็น