ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 6 ล้อเล่น?

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ล้อเล่น?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2563 08:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ล้อเล่น?
แบบอักษร

สามวันหลังจากนั้น 

ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์สเติร์น คุณชายเอลเลียตกำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานอยู่กับนายท่าน โดยมีนายหญิงกับคุณหนูอยู่ข้างๆ  

ทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ด้วยน่ะหรือ? 

เพราะว่านายท่านทราบเรื่องราวที่คุณชายเอลเลียตช่วยเหลือฉันไว้เมื่อวันก่อนจึงบอกให้ฉันมากล่าวขอบคุณ 

คุณชายเอลเลียตเพลิดเพลินกับการดื่มชาราวกับว่าลืมเรื่องราวลับๆ ที่เขาเคยทำเอาไว้  

“ถึงโซเฟียจะเป็นแค่สาวใช้ แต่เธอก็เป็นเหมือนกับลูกสาวแท้ๆ สำหรับฉัน ดังนั้นต้องขอบคุณมากเลยที่คุณชายเอลเลียตกรุณาช่วยเหลือเธอไว้”  

“การช่วยเหลือผู้หญิงที่อ่อนแอกว่ามันเป็นหน้าที่ของสุภาพบุรุษอยู่แล้วละครับ” คุณชายเอลเลียตกล่าวพร้อมรอยยิ้มกริ่ม 

...อะไรกัน หน้าไม่อาย 

สุภาพบุรุษที่แท้จริงน่ะเขาไม่เปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้าหรอก 

“ฉันได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับคุณชายมาเยอะ...แต่ข่าวลือพวกนั้นมันไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลยเนอะ” ว่าแล้วนายท่านก็หัวเราะร่า  

อย่าหลงกลค่ะ! 

คุณชายเอลเลียตเป็นจอมวายร้ายที่ลักลอบเข้ามาในคฤหาสน์เพื่อจะทำลายคุณหนูนะคะ!! 

“เอ่อ ผมได้ยินมาว่าเครื่องเงินของคฤหาสน์สเติร์นนี่ไม่เป็นสองรองใคร มีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับมากเลยนะครับ” 

“ขอบคุณมาก นั่นนับเป็นความภาคภูมิใจในระดับประเทศเลยนะ” 

“ผมเองก็คาดหวังเรื่องนั้นอยู่เหมือนกันครับ อันที่จริงแล้วผมมีเรื่องอยากจะขอความกรุณา คือพอดีว่าตอนนี้มีการขุดแร่เงินในบริเวณที่ดินของผม” 

คฤหาสน์นีควีสต์กินอาณาเขตไม่กว้างขวางนัก แต่มีภูเขาที่เป็นแหล่งขุดพลอยหลายแห่ง แถมยังขึ้นชื่อเรื่องการค้าขายเครื่องประดับพลอยคุณภาพสูงอีกด้วย  

“ดังนั้นผมเลยคิดว่าจะขอความช่วยเหลือเรื่องการผลิตเครื่องเงินสักหน่อยน่ะครับ” 

“คราวหน้าก็ติดสินค้ามาด้วยสิ จะได้คุยรายละเอียดกัน” 

ระหว่างที่นายท่านกับคุณชายเอลเลียตคุยกันอย่างออกรส ฉันได้แต่มอง  

ดูท่าทางคุณหนูก็เหมือนจะเบื่อด้วยเช่นกัน  

...ฉันต้องอยู่ตรงนี้ไปอีกนานแค่ไหน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ผิดที่ผิดทาง  

“คราวหน้าผมจะนำติดตัวมาด้วยแน่นอนครับ” 

“แล้วฉันจะรอ” 

ในที่สุดการพูดคุยอันยาวนานก็จบสิ้นลง คุณชายเอลเลียตเบนสายตามองออกไปข้างนอกทันที 

“ว้าว ดอกพีโอนีสวยมาก” 

คุณชายเอลเลียตหรี่ตามองดอกไม้ที่บานสะพรั่งตรงมุมสวน 

“ชอบดอกพีโอนีอย่างนั้นหรือ?” 

“เป็นดอกไม้ที่ชอบที่สุดเลยละครับ ถ้าไม่ว่าอะไร ผมขอเอากลับไปสักดอกได้ไหมครับ” 

“ได้สิ ไม่มีปัญหา” 

“โชคดีจัง ขอบคุณนะครับ ที่บ้านผมปลูกดอกไม้ไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่ ดังนั้นโอกาสที่จะได้ชื่นชมดอกไม้เลยมีน้อย" 

คุณชายเอลเลียตท่าทางดีใจมาก 

ชอบดอกไม้เนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อ 

“เอ้า โซเฟีย ไปตัดดอกไม้มาให้คุณชายเอลเลียตสิ” 

“ค่ะ” 

“อ่า ถ้าไม่เป็นการรบกวน...” 

คุณชายเอลเลียตเข้ามาขวางฉันที่กำลังไปหยิบกรรไกร 

“ถ้าไม่ว่าอะไร ฉันขอไปที่สวนด้วยคนนะ” 

“เอ๊ะ!” 

คุณชายเอลเลียตจะไปในสวนด้วย  

ทำไม!? 

ดูเหมือนว่านายท่านจะคิดเหมือนฉันเลยเอ่ยว่า “ดอกไม้น่ะให้โซเฟียไปตัดมาให้เถอะ” 

แต่เขาไม่ยอม  

“ผมอยากดื่มด่ำสิ่งที่ชอบและเห็นด้วยตาตัวเองน่ะครับ” 

แต่ฉันไม่อยากอยู่กับคุณชายเอลเลียตแบบสองต่อสอง! 

แม้ฉันจะมองนายท่านด้วยสายตาวิงวอน แต่... 

“ถ้าอย่างนั้นโซเฟียนำทางคุณชายเอลเลียตไปก็แล้วกัน” 

คำอธิษฐานไม่เป็นผล! 

ฉันจำใจพาคุณชายเอลเลียตไปที่สวนอย่างไม่เต็มใจนัก 

ฉันปิดปากเงียบตลอดทาง และตัดดอกพีโอนีให้เขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ 

ฉับ...ฉับ 

ได้ยินแต่เสียงกรรไกรดังกังวาน  

“ดูท่าทางอารมณ์ไม่ดีเลยนะ” 

คุณชายเอลเลียตมายืนอยู่ด้านหลังฉันแล้วพึมพำเบาๆ  

“...คิดว่าเพราะใครล่ะคะ ที่ช่วยเหลือฉันเมื่อวันก่อนน่ะขอบคุณมากๆ ค่ะ แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากอยู่กับคุณชายเอลเลียตสองต่อสองหรอกนะคะ” 

“แล้วทำไมถึงได้ปล่อยให้ฉันทำอีกล่ะ?” 

“ทำไม...” 

จริงสิ ใช่ว่าฉันจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ได้!? 

“หรือว่า...ยังโกรธเรื่องคืนนั้นอยู่อีกเหรอ?” 

“ก็แน่ละสิคะ! เพราะเรื่องนั้น...มัน...” 

นึกถึงค่ำคืนที่น่ารังเกียจนั้นแล้วฉันรู้สึกอับอายเหลือเกิน 

“ทำไมต้องโกรธขนาดนั้น มีใครว่าอะไรงั้นเหรอ?” 

“เรื่องนั้น...ยืนยันว่าฉันพูดจริงนะคะ” 

“อย่าคิดมากสิ คิดซะว่าเป็นเรื่องสนุกๆ” 

“เรื่องแบบนั้นไม่ใช่เรื่องสนุกนะคะ!” 

ความบริสุทธิ์ของฉันเป็นสิ่งที่มีค่า  

ฉันไม่อยากอยู่กับคนที่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นแม้สักวินาที  

ฉันยัดดอกไม้ที่ตัดแล้วใส่มือคุณชายเอลเลียต แล้วตรงกลับคฤหาสน์โดยไม่พูดไม่จา 

“เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ!” 

ฉันเมินเฉยกับเสียงนั้นแล้วมุ่งหน้าเดินต่อไป 

“ก็เธอน่ารักจริงๆ นี่ คืนนั้นก็ดูว่านอนสอนง่ายดี” 

“ฉันไม่ได้ว่านอนสอนง่ายค่ะ!” 

"ตอนนั้นเธอทำหน้าตาอดทนอย่างสุดกำลังเลยนะ” 

เลิกทำให้ฉันขายหน้าด้วยคำพูดพวกนั้นสักที! 

“สาวพรหมจรรย์นี่ดีจังเลยนะ ลองทำกับคนอื่นอีกดีกว่า” 

“...ฉันขอแค่คุณหนูเท่านั้น กรุณาอย่าแตะต้องเธอเลยนะคะ” 

สาวพรหมจรรย์ในคฤหาสน์นี้เหลือแค่คุณหนูคนเดียวเท่านั้น 

ทั้งๆ ที่การคบหากับคุณโจเอลกำลังเป็นไปได้ด้วยดี ถ้าถูกล่วงเกินก่อนแต่งงาน...คุณหนูผู้อ่อนแอคงจะท้อแท้สิ้นหวังจนอาจคิดสั้นก็ได้! 

“ฉันไม่แตะต้องคุณหนูเธอหรอกน่า” 

“จริงเหรอคะ สัญญานะคะ?” 

“อ่า เธอนี่ช่างปรักปรำจังนะ” 

ก็เพราะคุณคือคุณชายเอลเลียตยังไงล่ะ 

“คุณหนูของเธอน่ะกำลังสานสัมพันธ์อยู่กับโจเอลไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่นิยมแตะต้องผู้หญิงของเพื่อนหรอกนะ” 

“...คุณชายเป็นเพื่อนกับคุณโจเอลจริงๆ เหรอคะเนี่ย ดูไม่เหมือนกันเลยนะคะ” 

คุณโจเอลกับคุณชายเอลเลียตเนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อ 

“อีกอย่างตอนนี้มีผู้หญิงที่สนใจมากกว่าคุณหนูของเธออีก” 

“ถ้าอย่างนั้นก็รีบๆ ไปหาเธอคนนั้นเลยสิคะ” 

จะได้ไม่ต้องมาอยู่ใกล้ฉันกับคุณหนูอีก! 

“อืม...งั้นฉันไปมีอะไรกับเธอคนนั้นก็ได้ใช่ไหม?" 

“แน่นอนค่ะ! ฉันจะเชียร์สุดแรงเกิดเลยค่ะ!" 

พอฉันพูดอย่างนั้นแล้ว คุณชายเอลเลียตก็หัวเราะคิกคัก  

“งั้นเหรอ งั้นฉันก็ลุยเลยนะ” 

พูดจบเขาก็จับมือฉันขึ้นมาจูบ 

“...ทำแบบนี้ทำไมคะ?” 

“ประกาศเจตนาว่าจะลุยไงล่ะ” 

“...ฉันเหรอ?” 

“คนที่ฉันสนใจก็คือเธอไงล่ะ โซเฟีย” 

“เอ๊ะ!?” 

ตัวฉันแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิด 

“เธอเนี่ยน่าสนใจทุกครั้งที่ได้เจอเลยนะ” 

“หา?” 

"เธอน่ะเป็นคนที่ดูเฉยชาแตกต่างกับสาวๆ ไฮโซ ท่าทางที่แสดงออกจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ ดูแล้วไม่น่าเบื่อดี” 

“ห๊ะ...” 

“ที่สำคัญร่างกายเราก็เข้ากันได้ดีสุดๆ” 

ในที่สุดก็เผยจุดประสงค์ที่แท้จริง! 

“แต่ฉันไม่ใช่สาวบริสุทธิ์แล้วนี่คะ” 

“ถ้าเป็นเธอ ต่อให้ไม่บริสุทธิ์แล้วฉันก็ไม่สนหรอก เพราะการทำให้เธอแปดเปื้อนน่ะมันน่าสนุก” 

อย่างนั้นเหรอ!? 

“ฉันจะไม่ยอมให้คุณชายเอลเลียตแตะต้องฉันอีกแล้ว!!” 

ฉันโบกมือพัลวันพลางโอบกอดร่างกายตัวเองไว้ 

ฉันจะไม่ยอมถูกคุณชายเอลเลียตทำเรื่องลามกอีกเด็ดขาด! 

คุณชายเอลเลียตมองฉันที่กำลังขู่ฟ่อแล้วก็ถอนหายใจ  

“แต่ถึงยังไงเธอก็สุดยอดมากๆ” 

พูดจบเขาก็หัวเราะดังสนั่นแล้วเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ปล่อยฉันไว้ตรงนั้นตามลำพัง  

อะ อะไรของเขา? 

หรือว่าฉันกำลังโดนแกล้ง? 

ฉันคงเป็นได้แค่ของเล่นสำหรับคนชั้นสูงสินะ 

ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ 

คงเป็นไปไม่ได้ที่คุณชายไฮโซจะมาสนใจสาวใช้ธรรมดาๆ 

ฉันรีบเดินตามคุณชายเอลเลียตกลับเข้าไปในคฤหาสน์ 

ทั้งคำล้อเมื่อกี้ ทั้งเรื่องราวคืนก่อน ต้องลืมมันไปให้หมด  

ทั้งๆ ที่ตัดสินใจอย่างนั้น แต่ทำไมถึงลบภาพคุณชายเอลเลียตออกจากหัวไม่ได้  

ทำไมจิตใจของฉันถึงไม่สงบเอาเสียเลย  

ความคิดเห็น