ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 5-2 พบกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 5-2 พบกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2563 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5-2 พบกันอีกครั้ง
แบบอักษร

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เล่นเอาฉันกับท่านขุนนางสะดุ้ง 

ทั้งที่หมดหวังแล้ว เพราะไม่มีใครแถวนั้นสังเกตเห็นเลย 

“คนของฉันงั้นเหรอ?” ท่านขุนนางถามด้วยความสงสัย 

“ใช่ ฉันเป็นคนพาเธอมา กำลังหาตัวอยู่พอดีว่าหายไปไหน ที่แท้ก็มาอยู่ตรงนี้นี่เอง” 

เสียงนั้น...ฉันจำได้อย่างแม่นยำ 

“คุณชายเอลเลียต?” 

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว  

รอยยิ้มอันงดงามพร้อมกับรูปลักษณ์ชวนหลงใหลของคุณชายเอลเลียตทำให้หัวใจฉันเต้นรัว 

“อยู่นี่เอง เกมซ่อนหาจบแล้วนะ โซเฟีย” 

คุณชายเอลเลียตพูดอย่างนั้นแล้วดึงฉันออกห่างจากท่านขุนนาง 

ฉันที่ถูกดึงไปอยู่ในอ้อมอกของคุณชายอย่างกะทันหันรู้สึกตกใจจนร่างกายแข็งทื่อไม่สามารถขยับได้เลย 

“นายมีธุระอะไรกับโซเฟียเหรอ?” คุณชายเอลเลียตถาม 

เอ่อ อย่าสัมผัสเส้นผม อย่าจับต้นคอฉันอย่างนั้นได้ไหม มันทำให้รู้สึกจั๊กจี้ 

“ปะ เปล่า ฉันแค่คิดว่าอยู่ตรงนี้เธออาจจะเหงา...” 

ฉันไม่ได้เหงาเลยสักนิด!? 

ฉันแค่กำลังสิ้นหวังที่ดูแลปกป้องคุณหนูได้ไม่ดีต่างหากล่ะ  

อย่าพูดถึงคนอื่นแย่ๆ อย่างนั้นสิ! 

“ฉันมาช้าแค่นี้ถึงกับเหงาเลยเหรอ?” 

“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ!” 

ฉันพูดได้แค่นั้นก็ถูกกดไปแนบอกของคุณชายเอลเลียตทันทีจนไม่สามารถพูดอะไรได้อีก 

อย่ากดแน่นขนาดนั้นได้ไหม!  

ฉันหายใจไม่ออก จมูกจะแหลกแล้ว! 

“ขอโทษนะที่ทำให้เหงา” 

คุณชายเอลเลียตพูดอย่างนั้นแล้วขยับปากมาใกล้ๆ หูของฉัน 

“เด็กโง่ เหงาก็บอกฉันสิ” เขากระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา “คืนนี้ฉันจะชดเชยให้เต็มที่เลย” 

“เอ่อ คือว่า...” 

ทั้งที่ปฏิเสธ แต่คุณชายเอลเลียตกลับจ้องมองมาด้วยสายตาคมกริบจนฉันต้องถอนคำพูด 

“คืนนี้ขอฟังเสียงน่ารักๆ อีกนะ...เธอยังอยู่ที่เดิมใช่ไหม?” 

คุณชายเอลเลียตพูดเหมือนจะเย้ยท่านขุนนางที่กำลังฟังบทสนทนาตรงหน้าอย่างตกตะลึง 

“อ๊ะ เอ่อ ถ้างั้นฉันขอตัวนะ” 

ท่านขุนนางรีบจากไปทันที เพียงชั่ววินาทีก็มองไม่เห็นแม้แต่แผ่นหลังของเขาอีกต่อไป  

ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคุณชายเอลเลียต 

“ยายเด็กโง่ ถ้าอยู่คนเดียวแล้วเป็นอย่างนี้ ฉันคงต้องพาไปขึ้นเตียงซะแล้ว” 

“ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวค่ะ! ฉันมาดูแลคุณหนูต่างหาก เพราะฉะนั้น...” 

“ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ใกล้ๆ คุณหนูหน่อยสิ ตอนนี้ไม่ว่ามองยังไงเธอก็ดูเป็นผู้หญิงสำส่อนที่กำลังล่อผู้ชายนะ” 

“สำส่อน...!!” 

ฉันอึ้งที่เขาพูดอย่างนั้น 

“เอ่อ ก็ผู้หญิงที่อยู่คนเดียวส่วนใหญ่มักจะมองหาผู้ชายไปขึ้นเตียงแล้วก็ตกลงราคากันไง”  

เพราะแบบนี้เมื่อกี้ขุนนางคนนั้นจึงเข้ามาทักฉันอย่างนั้นน่ะหรือ? 

ฉันโง่เง่ามากที่ไม่รู้เรื่องนี้ 

คุณชายเอลเลียตค่อยๆ ลูบศีรษะของฉันที่กำลังคอตกด้วยความสิ้นหวัง 

“มันก็ช่วยไม่ได้นะที่เธอจะไม่รู้เพราะเธอไม่คุ้นเคยกับงานเต้นรำ แต่ต่อไปนี้ก็จำเอาไว้ให้ดีแล้วกัน” 

อา ทำไมเขาถึงได้อ่อนโยนจังเลย 

รอยยิ้มสดใสของเขาทำให้หัวใจของฉันเต้นโครมครามโดยไม่รู้ตัว 

ไม่ ไม่ได้! 

ถ้าสบโอกาสคุณชายเอลเลียตอาจจะทำเหมือนคืนนั้นอีกก็ได้! 

“เอ่อ...คุณชายเอลเลียตคะ...” 

ฉันตั้งใจว่ากล่าวขอบคุณแล้วรีบจากไปทันที แต่ขณะที่กำลังอ้าปากจะพูดนั้น... 

“โซเฟีย!?” 

เสียงร้องเรียกของคุณหนูดังขึ้นในระยะใกล้ 

คุณหนูกำลังถลึงตามองมองมาที่ฉัน 

“โซเฟีย เกิดอะไรขึ้น?” 

คุณหนูรีบวิ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันกับคุณชายเอลเลียต 

“มีธุระอะไรกับสาวใช้ของฉันเหรอคะ?” 

น้ำเสียงของคุณหนูเจือไปด้วยความโกรธ 

หรือว่าคุณหนูโกรธที่ฉันพูดคุยกับคุณชายเอลเลียตระหว่างปฏิบัติหน้าที่!? 

ฉันถูกรัศมีความโกรธของคุณหนูปกคลุมจนไม่สามารถอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เลย ร่างกายฉันสั่นเทาไปหมด 

“มีอะไรรึเปล่า?” 

“เอ่อ คือ...” 

“เอลเลียต!” 

เมื่อเห็นคุณโจเอลวิ่งเข้าไปคุยกับคุณชายเอลเลียต ฉันกับคุณหนูได้แต่ยืนอึ้ง 

นึกไม่ถึงเลยว่าคุณโจเอลผู้แสนจะเป็นสุภาพบุรุษจะรู้จักกับเสือผู้หญิงอย่างคุณชายเอลเลียตด้วย 

“คุณโจเอลรู้จักคุณชายเอลเลียตด้วยเหรอคะ?” 

“รู้จักกันด้วยเรื่องงานตั้งแต่ก่อนหน้านี้น่ะ จนตอนนี้กลายเป็นเพื่อนกันไปแล้วละ” 

“งั้นเหรอคะ?” 

“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ละ แล้วมาคนเดียวเหรอ?” 

“อ่า...ฉันอยากออกมารับลมนิดหน่อยน่ะ” 

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” 

“พอดีคุณหนูคนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย ฉันก็แค่มาช่วยเล่นละครนิดหน่อย” 

“ตกอยู่ในอันตราย?” 

“ใช่ เธอถูกขุนนางเข้ามาทำท่าจะพาไปที่สวน ฉันก็เลยร้องเรียก เธอคงจะไม่ทันได้ระวังตัวน่ะ” 

อาจเป็นเพราะตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับคุณหนู คุณชายเอลเลียตเลยพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพกว่าทุกครั้ง 

แต่ในทางกลับกันฉันรู้สึกเหมือนมีเหตุผลแอบแฝง ดังนั้นฉันจึงต้องระวังตัวให้มากขึ้น 

“...เอ่อ ขอบคุณนะคะที่กรุณาช่วยเหลือสาวใช้ของฉัน” 

คุณหนูขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ฉันเองก็รีบก้มศีรษะทันที 

“จะจีบกันก็ไม่ผิดหรอกครับ แต่ว่าช่วยใส่ใจสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยสักนิด แม้ว่าเธอจะเป็นแค่สาวใช้ แต่โซเฟียก็เป็นสาวรุ่นเหมือนกัน เพราะฉะนั้นถ้าปล่อยให้อยู่คนเดียวในสถานที่แบบนี้อาจจะตกเป็นเหยื่อของหมาป่าได้” 

“...ฉันเข้าใจที่คุณชายพูดนะคะ แต่เผอิญฉันคิดว่าโซเฟียอยู่กับเชเปอโรนก็เลยวางใจ เป็นความผิดของฉันเองค่ะ” 

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ! ถ้าฉันระวังตัวกว่านี้คงไม่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง” 

“ผู้ชายส่วนใหญ่มีจุดประสงค์ลวนลามผู้หญิง ดังนั้นผู้หญิงสวยๆ อย่างพวกคุณยิ่งต้องระวังตัวเป็นพิเศษ” คุณโจเอลแสดงความเห็น 

ถูกเรียกว่าผู้หญิงสวยๆ ฉันกับคุณหนูจึงเขินไปตามๆ กัน 

“เอ่อ...แล้วคุณโจเอลจะช่วยปกป้องฉันไหมคะ?” 

“แน่นอน แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตผมก็จะปกป้องคุณ” 

คุณโจเอลจรดริมฝีปากลงไปที่ปลายนิ้วของคุณหนู ส่วนคุณหนูก็ขานรับการกระทำนั้นด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ 

อ่า ดูเหมือนว่าความรักของคุณหนูจะไปได้ดี  

โชคดีจริงๆ! 

เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคนแล้วฉันรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ ทั้งที่ท่ามกลางบรรยากาศอย่างนี้ฉันควรจะอยากเต้นรำอย่างสนุกสนาน 

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอตัวไปก่อนละ”         

คุณชายเอลเลียตที่ดูท่าทางประหลาดใจพูดขึ้นพลางหันหลังกลับไปที่ห้องเต้นรำ 

“เอ่อ ขอบคุณมากๆ นะคะที่ช่วยโซเฟียไว้ วันหลังฉันขอตอบแทนบ้างนะคะ” 

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ แค่ช่วยอะไรสักอย่างหนึ่งได้ไหม?" 

“...ถ้ามันไม่ยากเกินไปนะคะ” 

“ง่ายมากครับ แค่ช่วยแนะนำผมให้คุณพ่อของคุณรู้จัก” 

“ห๊ะ!?” 

เสียงอุทานหลุดลอดออกมาจากปากของฉันกับคุณหนูเมื่อได้ยินข้อเสนอประหลาดๆ แบบนั้นของคุณชายเอลเลียต 

ความคิดเห็น