ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 5-1 พบกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 5-1 พบกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2563 08:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5-1 พบกันอีกครั้ง
แบบอักษร

หลายวันหลังจากนั้น ฉันมีโอกาสติดตามคุณหนูมางานเลี้ยงเต้นรำอีกครั้ง

ครั้งนี้ฉันรู้สึกเครียดมากกว่าครั้งผ่านมา

ทำไมน่ะเหรอ เพราะว่าฉันไม่ได้เจอกับคุณชายเอลเลียตอีกเลย...

นับแต่นั้นมาทุกครั้งที่ไปงานเต้นรำฉันจะได้รับอนุญาตให้พักที่เฉลียงตอนกลางคืน ฉันพยายามป้องกันไม่ให้ใครแอบลักลอบเข้ามาหาคุณหนูได้ แต่ก็ไม่มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น

คุณหนูยังคงอยู่รอดปลอดภัยไม่ด่างพร้อย ล่าสุดเธอสามารถพูดคุยกับคุณชายโจเอลได้เองตามลำพัง ท่าทางการแสดงออกก็ดูมีความสุขมากทีเดียว ฉันที่มองดูอยู่ห่างๆ ยังรู้สึกอบอุ่นหัวใจตาม

เวลาพูดถึงคุณชายโจเอลเธอเปลี่ยนจากการใช้คำว่า “เป็นคนน่าสนใจ” มาเป็น “เป็นคนที่ดีใจเมื่อได้เจอ”

ดังนั้นงานเลี้ยงเต้นรำจึงเป็นโอกาสเดียวที่คุณหนูจะได้เจอกับคุณชายโจเอล

ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณหนูที่กระตือรือร้นอยากจะไปเข้าร่วมงานเป็นอย่างดี ตรงข้ามกับฉันที่งานเลี้ยงเต้นรำเป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะได้เจอกับคุณชายเอลเลียต ซึ่งบอกตามตรงว่าฉันไม่อยากไปเลย

“ถ้าฉันไม่มีโซเฟียไปด้วย..."

“ตะ แต่ว่าเชเปอโรนก็ไปด้วยนี่คะ”

“เชเปอโรนน่ะอายุห่างกันตั้งหลายปี ฉันอึดอัด ไม่เหมือนกับเราสองคนที่อายุใกล้เคียงกัน พอไม่มีโซเฟียที่เคยอยู่ข้างๆ มาตลอด ฉันก็จะ...”

คุณหนูทำคอตก เสียงสั่นเครือ

นั่นเธอกำลังจะร้องไห้หรือ!?

“ไม่เป็นไรนะคะ! ฉันจะไปด้วย วางใจเถอะค่ะ!!”

“จริงนะ? ดีใจจัง”

คุณหนูเงยหน้าขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้มสดใสและพูดอย่างตื่นเต้นว่า

“ฉันจะใส่ชุดไหนไปงานเลี้ยงเต้นรำดีนะ” 

เอ๊ะ คุณหนูไม่ได้ร้องไห้หรอกหรือ...?

แต่ในเมื่อฉันบอกไปแล้วว่าจะไปด้วยก็คงไม่สามารถผิดคำพูดได้ ฉันจึงมาร่วมงานเลี้ยงเต้นรำอย่างไม่เต็มใจนัก

ได้โปรดเถิด ขออย่าให้เจอคุณชายเอลเลียตเลย!

ทั้งที่อธิษฐานแบบนั้น แต่เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในงานเลี้ยงเต้นรำสายตาก็พลันเห็นชายหนุ่มผมสีทองงดงามนั้น...คุณชายเอลเลียต

คุณชายเอลเลียตสวมทักซิโด้สีไวน์แดง ปกเสื้อและชายเสื้อเย็บอย่างประณีต เขาถูกรายล้อมด้วยสาวๆ ไฮโซ ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  

ผู้หญิงที่อยู่รายล้อมคุณชายเอลเลียตทุกคนล้วนแต่งตัวงดงาม แต่คุณชายเอลเลียตกลับโดดเด่นกว่าใคร ราวกับพระเอกในนิยายรักก็มิปาน

หากไม่เคยเกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้นฉันอาจจะหลงใหลในตัวเขาก็ได้

ที่จริงตอนนี้หัวใจฉันกำลังเต้นตึกตัก

แต่ว่าฉันไม่ควรตกตะลึงเมื่อเห็นเขานะ

กระนั้นหัวใจของฉันกลับเต้นแรงด้วยความหวั่นไหว

เพื่อไม่ให้คุณชายเอลเลียตหันมาเห็น ฉันใช้พัดปิดหน้าระหว่างที่เดินตามคุณหนูเข้าไปหาคุณชายโจเอล

“คุณชายโจเอล!”

แก้มคุณหนูแดงระเรื่อด้วยความดีใจเมื่อได้เจอกับคนรัก

อ่า...คุณหนูของฉัน ทำไมถึงน่ารักอย่างนี้ ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันก็คงอยากได้คุณหนูมาเป็นเจ้าสาวเหมือนกัน!

ฉันจะปกป้องสาวน้อยคนนี้ไม่ให้มัวหมองให้จงได้!

นับเป็นแรงจูงใจพอจะทำให้ฉันจับตาดูการเต้นรำของคุณหนูอย่างตั้งอกตั้งใจ

คุณหนูที่กำลังเต้นรำอย่างพลิ้วไหวช่างสง่างามเสียจริง

เมื่อเต้นรำจบเพลง คุณหนูบอกว่า “อยากคุยกับคุณชายโจเอลต่ออีกสักนิด” ก่อนจะตรงไปที่ระเบียง

ระหว่างที่ฉันกำลังจะตามออกไป จู่ๆ เชเปอโรนก็จับเอวตัวเองแล้วพูดเบาๆ ว่า

“...โซเฟีย ดูเหมือนอาการปวดเอวของฉันมันจะแย่ลง เธอรับผิดชอบงานที่นี่ต่อทีนะ ฉันขอไปพักสักหน่อย”

“แย่เลยนะคะ!”

จริงด้วยสิ วันนี้ฉันเห็นเธอจับเอวบ่อยมาก สีหน้าก็ไม่ค่อยดีด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ!”

“โทษทีนะ ฝากด้วย”

ฉันมองเชเปอโรนที่ค้อมตัวลงเล็กน้อยพลางค่อยๆ เดินกระย่องกระแย่ง ก่อนจะหันไปมองคุณหนูที่อยู่ห่างออกไป

ดูเหมือนว่าจากความชื่นชอบเล็กๆ กำลังก่อตัวเป็นความรักเสียแล้ว

ที่ผ่านมาคุณหนูไม่เคยโต้ตอบผู้ชายที่ไหนสักคน

นี่คงเป็นรักแรกอย่างแน่นอน

รักครั้งแรก...อย่างนั้นหรือ?

ถ้าทั้งสองคนแต่งงานกันตอนนี้ก็ต้องเรียกว่าคุณหนูสมหวังในรักครั้งแรก

คุณหนูจะกลายเป็นเจ้าสาวที่มีความรักอันบริสุทธิ์งดงาม ได้แต่งงานกับคนที่รักเหมือนในนิยาย

ในทางกลับกัน ฉันที่ไม่ได้พบเจอใครที่ถูกใจเลยที่ผ่านมากำลังเฝ้ารอที่จะได้แต่งงานกับชายในฝัน

มันเป็นความปรารถนาในวัยเด็กก็จริง แต่ฉันไม่เคยเรียกร้องอะไรเป็นพิเศษ เพียงแต่พอเห็นคุณหนูมีความรักก็อดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้เท่านั้น

ความรักมันคืออะไร?

ในนิยายบรรยายไว้ว่าเวลามีความรัก “หัวใจจะเต้นรัว” “รู้สึกสนุกสนาน” และ “ใจเต้นตึกตัก” ดังนั้นความรักคงทำให้มีความสุขทุกวันอย่างแน่นอน

ถ้าฉันแต่งงานก็อยากมีความรักที่ดีๆ อยากทำทุกวันให้มีความสุขเช่นกัน

ขณะที่ฉันกำลังคิดถึงอนาคตที่มีความสุขอยู่นั้นเอง

“ขออภัยครับคุณหนู”

ได้ยินเสียงเอ่ยทักดังขึ้นมา

...คุณหนู?

ฉันอย่างนั้นเหรอ?

เพราะรอบๆ นั้นไม่มีใคร ต้องเป็นฉันไม่ผิดแน่

“คะ มีอะไรคะ?”

เสียงเอ่ยทักนั้นเป็นเสียงของขุนนางที่ไม่รู้จัก

เขาสง่างามเทียบเท่ากับคุณชายเอลเลียตเลย

...แต่ฉันยังคงมองคุณชายเอลเลียตงดงามกว่า

ทำไมฉันต้องนึกถึงแต่คุณชายเอลเลียตด้วยเนี่ย!

ขุนนางพูดกับฉันที่กำลังตกใจว่า “ถ้าไม่รังเกียจไปตรงนั้นกับผมได้ไหม อยากคุยด้วยสักนิดน่ะครับ” เขาชี้นิ้วไปทางสวน

ไม่ได้ ขืนไปตรงนั้นก็จะมองไม่เห็นคุณหนู!

“เอ่อ ฉันคงไปไม่ได้หรอกค่ะ”

ฉันปฏิเสธ แต่ท่านขุนนางยังคงตื๊อว่า “อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ แค่แป๊บเดียวจริงๆ”

“ฉันไปจากตรงนี้ไม่ได้หรอกค่ะ”

“อย่าพูดอะไรเศร้าๆ แบบนั้นสิครับ”

ท่านขุนนางยังคงไม่ยอมลดราวาศอก

ไม่เพียงเท่านั้นเขายังกระชากฉันเข้าหาตัวเองอีกด้วย!

“อย่า ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ!”

“ไม่ดีรึไง เธอดูสิ ทุกคนรอบตัวต่างจับคู่แล้วก็สร้างความสนิทสนมกัน ดังนั้นพวกเราก็...”

ฉันเห็นชายหญิงที่ใกล้ชิดกันในที่ลับตา...

คุณชายโจเอลกำลังโอบเอวคุณหนู!!

ฉันกำลังอยู่ห่างจากคุณหนูและคุณชายโจเอลมากขึ้นทุกที

ภาพที่คุณหนูสัมผัสคุณชายโจเอลเหมือนคู่รักทำให้ฉันตกตะลึง

ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะเกิดข่าวลืออื้อฉาวได้

“เอ่อ ปล่อยเถอะค่ะ! ฉันต้องไปแล้ว!”

ฉันต้องเตือนคุณหนู อย่าด่วนมีสัมพันธ์ที่เกินเลย!

แต่ว่าขุนนางผู้นี้กลับไม่ยอมปล่อยฉัน ยังฝืนลากฉันออกไปที่สวน

ไม่ ใครก็ได้ช่วยด้วย!!

ฉันร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ

“ขอโทษนะ จะทำอะไรคนของฉันมิทราบ?”

ความคิดเห็น