ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 4-1 ความจริง

ชื่อตอน : ตอนที่ 4-1 ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2563 09:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4-1 ความจริง
แบบอักษร

“เป็นไงบ้าง?”

คุณชายเอลเลียตที่เริ่มฟื้นตัวเอ่ยถาม แต่ฉันรู้สึกเหนื่อยเสียจนพูดไม่ออก

“ครั้งแรกของเธอแต่โดนฉันจัดหนักเลยนะ”

คุณชายเอลเลียตพูดพลางลูบไล้เส้นผมของฉันอย่างอ่อนโยน

การแสดงท่าทางเหมือนคนรักแบบนี้ทำให้ฉันใจเต้นตึกตัก

จากนั้นคุณชายเอลเลียตก็นำผ้าชุบน้ำในเหยือกแล้วมาเช็ดตัวให้ฉัน

“อ๊ะ เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ”

“ไม่เป็นไร อยู่นิ่งๆ เถอะ เหนื่อยไม่ใช่เหรอ?”

มันก็ใช่ แต่ว่า...

เกิดความขัดแย้งขึ้นในใจฉันว่าการปล่อยให้ขุนนางทำแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วหรือ

คุณชายเอลเลียตทำความสะอาดร่างกายของฉันได้เรียบร้อยอย่างน่าประหลาด เขาแหวกขาของฉันออกแล้วเช็ดรอยเปรอะเปื้อนบริเวณจุดซ่อนเร้น นิ้วของเขาสอดใส่เข้าไปถึงข้างใน ร่างกายที่ร้อนผ่าวกระตุกขึ้นเป็นการตอบสนอง

คุณชายเอลเลียตรับรู้ได้ถึงท่าทางอย่างนั้นของฉันอย่างรวดเร็วจึงทำสายตามีเลศนัยอีกครั้ง

“อะไรกัน อยากให้ฉันทำอีกงั้นเหรอ?”

“ไม่ค่ะ...! กรุณาอย่าสัมผัสฉันแบบนั้นอีกเลย!”

“แต่ถ้าไม่ทำความสะอาดก็ไม่ค่อยดีนะ เก็บอสุจิไว้ข้างในนานๆ ถ้าท้องขึ้นมาจะทำยังไง?”

ทะ ท้องอย่างนั้นเหรอ....?

ฉันรู้สึกหวาดกลัวคำพูดนั้น

จะว่าไปผู้ชายคนนี้ขึ้นชื่อเรื่อง “ทำผู้หญิงท้องก่อนแต่ง” ไม่ใช่หรือ

ถ้าอย่างนั้นฉันก็อาจจะ...

ร่างกายของฉันสั่นไหว น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วไหลทะลักออกมาอีกรอบ

“ฉันพูดเล่น...ไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่า...”

ถ้าฉันท้องขึ้นมาก็จะไม่สามารถไปเป็นภรรยาใครได้อีกแล้ว

ฉันจะถูกนินทาลับหลังว่าเป็นผู้หญิงเหลวแหลก พ่อกับแม่ก็คงโกรธเกลียดฉันไปด้วย...

คุณชายเอลเลียตกอดฉันที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างอ่อนโยน 

“ฉันไม่ได้ทำให้เธอท้อง ฉันไม่ได้อยากมีลูก รู้อย่างนี้แล้วก็นิ่งซะ”

พูดแล้วเขาก็สอดนิ้วเข้าไปข้างในอีกครั้งเพื่อเช็ดคราบอสุจิออก

ขณะที่นิ้วของเขาเคลื่อนไหวของเหลวสีขาวข้นก็ไหลเยิ้มออกมาอีก เขาเช็ดซ้ำๆ อยู่หลายครั้งจนไม่เหลือคราบอะไรอีก

“แล้วก็กินนี่ซะ”

เขาส่งยาให้ฉันหนึ่งแผง

“ยาคุมกำเนิดไว้กินหลังจากที่มีอะไรกันน่ะ ฉันกินยาคุมไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่เพื่อให้แน่ใจเธอเองก็ควรกินด้วย”

เขาส่งน้ำให้ฉัน

ฉันจัดการเอายาใส่ปากแล้วดื่มน้ำตามทันที

รสชาติขมๆ บนลิ้นขยายวงกว้างจนฉันต้องขมวดคิ้ว

“ดื่มหมดนี่เลยนะคะ”

ฉันถามขึ้นมา เขาลูบหัวฉันพร้อมกับบอกว่า “ดีมาก”

แม้จะรู้สึกเหมือนว่าถูกปฏิบัติเหมือนเด็กๆ แต่ทำไมถึงไม่รู้สึกแย่ ฉันเองก็ไม่รู้เหตุผล

ฉันจ้องหน้าคุณชายเอลเลียตจนเขาชักสงสัย

“มองอะไร?”

“เอ่อ เปล่าค่ะ...แค่แปลกใจนิดหน่อย...”

“เรื่อง?”

“ก็ไม่คิดว่าคุณชายจะทำเรื่องอย่างนี้น่ะค่ะ...”

ทั้งๆ ที่คิดว่าเป็นเสือผู้หญิงที่ไม่สนใจใคร ถ้าเสพสมอารมณ์หมายแล้วก็คงจะทิ้งฉันไว้แล้วรีบกลับไปทันที

“การอ่อนโยนกับผู้หญิงมันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

เขายิ้มกริ่มและจุมพิตอีกครั้ง เพียงแค่นั้นหัวใจของฉันก็เต้นโครมคราม แก้มร้อนผ่าว

“งั้นฉันกลับก่อนละ แล้วเจอกันใหม่นะ”

คุณชายเอลเลียตแต่งตัวอย่างรวดเร็วแล้วตรงไปที่หน้าต่าง

เขาแอบเข้ามาทางนั้นเองหรือ

ต้องแจ้งนายท่านให้เพิ่มกุญแจหน้าต่างห้องของคุณหนูโดยเร็ว

“เออ จริงสิ”

คุณชายเอลเลียตที่นั่งคร่อมอยู่บนขอบหน้าต่าง จู่ๆ ก็หันกลับมา

“เธอชื่ออะไรนะ?”

“...โซเฟียค่ะ”

“โซเฟียเหรอ แล้วเจอกันนะ”

คุณชายเอลเลียตส่งยิ้มเจ้าเสน่ห์มาให้แล้วข้ามหน้าต่างไปทันที

ใบหน้าที่ต้องแสงจันทร์นั้นงดงามเกินจินตนาการ

แม้จะอยากสลัดความทรงจำอันโหดร้ายออกไปให้เร็วที่สุด แต่ทำไมพอกลับมาอยู่คนเดียวถึงได้รู้สึกเหงามากถึงเพียงนี้

“ทำไม เขา...”

ตอนแรกที่ถูกฉกฉวยพรหมจรรย์ไป ฉันเสียใจจนหัวใจแทบจะขาด แต่เมื่อรู้ว่าฉันเป็นสาวบริสุทธิ์ เขาก็อ่อนโยนขึ้นมาทันที และเมื่อเสร็จกิจแล้วกลับดูแลฉันราวกับเป็นคนละคน...

เพราะเป็นขุนนางชั้นสูงจะล้อเล่นกับสาวใช้อย่างไรก็คงได้ จะทิ้งขว้างเหมือนเศษผ้าขี้ริ้วก็ย่อมได้

แต่คุณชายเอลเลียตกลับอ่อนโยนกับฉันราวกับคนรัก

“คนรัก...”

นึกถึงรอยยิ้มก่อนที่เขาจะจากไป หัวใจกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างประหลาด

แต่ว่าฉันแสร้งทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกนั้นของตัวเองแล้วมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง

 

***

 

เมื่อฉันลืมตาตื่น ท้องฟ้าฝั่งตะวันออกเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย

อีกไม่กี่นาทีก็จะรุ่งสาง พระอาทิตย์ยามเช้ากำลังจะโผล่ขึ้นมา

เหมือนกับว่าฉันฝันอะไรบางอย่าง...

ฉันลองทบทวนความทรงจำขณะที่กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่น

ฉันฝันสนุกๆ ว่ามีความรักเพียงชั่วข้ามคืนกับขุนนางผู้สูงศักดิ์

ช่างน่าละอายเสียจริง...

คิดไม่ถึงเลยว่าฉันจะมีความปรารถนาเช่นนั้นอยู่ลึกๆ  

ขณะที่กำลังประหลาดใจกับตัวเอง ชั่ววินาทีที่พลิกตัวนั้น...

สายตาเหลือบไปมองเสื้อผ้าที่โผล่พ้นออกมาจากถัง เมื่อสังเกตดูจะเห็นรอยเปื้อนสีเข้ม

“...อ๊ะ!!”

ฉันลุกขึ้นพรวดลงจากเตียงพุ่งตรงไปที่ถังซักผ้า

“โอ๊ย เจ็บ!!”

ฉันรู้สึกเจ็บแปลบตรงหว่างขา ข้อต่อบริเวณขาหนีบ ลามไปจนถึงกล้ามเนื้อต้นขา แถมยังรู้สึกปวดหน่วงๆ ที่เอวด้วย

“เรื่องจริง...”

นั่นไม่ใช่ความฝันหรอกหรือ?

ขณะฝืนบังคับเท้าที่สั่นเทาเหมือนลูกวัวเพิ่งหัดเดิน ฉันก็พุ่งไปที่ถังซักผ้า

ในนั้นมีอะไรอยู่จริงๆ

ผ้าเช็ดตัวและห่อยาที่ว่างเปล่า บนผ้ามีรอยเลือดสีคล้ำติดอยู่

ฉันกับคุณชายเอลเลียต!

เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนหวนกลับมาในห้วงความคิด น้ำตาจึงหยดแหมะทันที

หลังจากนี้ฉันจะเป็นอย่างไร

ฉันเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว

สามีที่ไม่ถือสาผู้หญิงที่มีมลทินคงจะมีอยู่จริงใช่ไหม

ถ้าโดนรังเกียจจะทำอย่างไร?

หากหลังจากแต่งงานแล้วฉันพยายามทุ่มเททำทุกอย่าง ฉันจะเอาชนะใจและทำให้สามีไว้วางใจได้หรือไม่...

แต่อย่างน้อยฉันก็ได้ปกป้องคุณหนูให้รอดพ้นจากเขี้ยวเล็บของคุณชายเอลเลียตได้สำเร็จ

“จริงสิ คุณหนู!”

หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนฉันก็หลับเหมือนสลบ

คุณชายเอลเลียตบอกว่าจะกลับแล้ว เขาไม่ได้ไปหาคุณหนูจริงๆ ใช่ไหม

ถ้าหลังจากนั้นเขาไปหาคุณหนูโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องล่ะ

ต้องรีบไปดูเดี๋ยวนี้!

ฉันพยายามฝืนความเจ็บปวดที่ช่วงล่างแล้วรีบสวมชุดเมดไปเปิดประตูห้องคุณหนู

ความคิดเห็น