ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 3-2 หนีไปเร็ว!

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-2 หนีไปเร็ว!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2563 08:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-2 หนีไปเร็ว!
แบบอักษร

นิ้วของคุณชายเอลเลียตเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง และเพิ่มจำนวนเป็นสองนิ้ว จนทำให้เกิดเสียงน่าอดสู 

“แค่นี้ก็คงพอแล้วละ” 

คุณชายเอลเลียตค่อยๆ ปลดกางเกงทรงหลวมเพื่อปลดปล่อยความเป็นชายของตนออกมา       

กล้ามเนื้อแข็งเกร็งตั้งตระหง่าน ภาพนั้นทำให้ฉันส่งเสียงร้องออกมา 

“คะ คุณชาย...?” 

“มาถึงขั้นนี้แล้ว เราต่างก็คงหยุดไม่ได้แล้วละ” 

“ฉะ ฉันไม่...” 

“หือ ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะไปหาคุณหนูนะ!” 

“เอ๊ะ!?” 

ชั่วขณะนั้นใบหน้าของคุณหนูแวบเข้ามาในความคิดของฉัน 

‘พวกเราต่างก็อยากมีชีวิตแต่งงานดีๆ เหมือนกันเนอะ’ 

คุณหนูมีความฝันที่จะมีชีวิตแต่งงานที่มีความสุข 

แต่ถ้าฉันปฏิเสธคุณชายเอลเลียตคุณหนูจะตกเป็นเหยื่อของเขาแทน และความฝันนั้นก็คงไม่มีวันเป็นจริง 

ถึงจะได้แต่งงานอย่างราบรื่น แต่หากคืนแรกโดนจับได้ว่าไม่ใช่สาวบริสุทธิิ์ก็จะเกิดช่องว่างระหว่างสามีภรรยาขึ้นได้  

หากถูกเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงสำส่อนที่เที่ยวไปมีอะไรกับผู้ชายก่อนแต่งงาน อาจเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกสามีทอดทิ้ง ดังนั้นการจะมาเป็นภรรยาของผู้ชายดีๆ สักคน ความบริสุทธิ์จึงเป็นเรื่องสำคัญ  

ในทางกลับกัน หากเป็นคนธรรมดา เรื่องทำนองนี้คงไม่สลักสำคัญเท่าชนชั้นสูง 

เท่าที่เคยได้ยินมา แม้ว่าจะไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ แต่หากทุ่มเทให้กับสามีและครอบครัวอย่างจริงจังก็จะได้รับการดูแลโดยไม่ต้องลำบากลำบน  

ดังนั้นถ้าฉันอดทนสักหน่อย...เพื่อความสุขของคุณหนู  

“สัญญากับฉันได้ไหมคะว่าคุณชายจะไม่ทำอะไรคุณหนู?” 

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เธอก็เป็นของฉันได้แล้วใช่ไหม?" 

ฉันพยักหน้ารับ คุณชายเอลเลียตหัวเราะพร้อมกับพูดว่า “เด็กดี” จากนั้นเขาก็ล่วงล้ำเข้ามาในร่างของฉัน 

แท่งเนื้อที่ทั้งร้อนและใหญ่จนนิ้วมือเทียบไม่ได้ชอนไชเข้าไป ความรู้สึกกระอักกระอ่วนกำลังจู่โจมฉันอย่างรุนแรง 

“จะ...เจ็บ...” 

ฉันรู้สึกเจ็บมากขึ้นทีละน้อยจนเผลอร้องครางออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ  

“มะ ไม่ พอแล้ว...” 

“เพิ่งเข้าไปได้ครึ่งทางเอง อดทนอีกนิดนะ” 

“ไม่เอาแล้ว!” 

"ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้แฮะ..." 

คุณชายเอลเลียตพึมพำแล้วใช้สองมือประคองสะโพกของฉันขึ้น 

“อดทนหน่อย” 

ว่าแล้วเขาก็สอดใส่ของลับลึกเข้าไปอีกทันที 

“กรี๊ดดดด!!” 

ฉันกรีดร้องเมื่อถูกแท่งเนื้อที่ทั้งแข็งแกร่งและร้อนแรงทิ่มแทง จนสติหลุดลอยไปชั่วขณะ 

เจ็บจนไม่สามารถบอกออกมาเป็นคำพูดได้  

เจ็บจนหายใจไม่ออก 

นอกจากปากที่ขยับเนื่องจากต้องการอากาศแล้ว แม้แต่นิ้วก็ไม่สามารถขยับได้เลย 

“...อ๊ะ แน่นจัง” 

คุณชายเอลเลียตพึมพำเบาๆ  

“ทั้งที่เป็นสาวใช้ แต่กลับไม่ค่อยได้ใช้งานอย่างนั้นเหรอ?” 

คำพูดหยาบคายนั้นทำให้ฉันรู้สึกโกรธ 

“ใช้งานหมายถึงอะไรเหรอคะ ฉันไม่เคยทำเรื่องอุจาดแบบนี้เลยสักครั้ง!”  

น้ำตาฉันไหลทะลักจนไม่สามารถหยุดได้  

ฉันถูกขโมยพรหมจรรย์อย่างโหดร้าย แถมยังโดนเหยียดหยาม 

ทั้งเสียใจและเจ็บปวดจนอกแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ  

ฉันสะอื้นไห้คร่ำครวญ  

คุณชายเอลเลียตลูบแก้มของฉันที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาเบาๆ พลางเอ่ยว่า “ขอโทษ...” 

“จริงเหรอเนี่ย? ทั้งที่เป็นสาวใช้ แต่ไม่เคยแปดเปื้อนเลย” 

ฉันรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกกล่าวหาราวกับว่าเป็นเรื่องปกติที่สาวใช้จะมีอะไรกับใครก็ได้ 

“สาวใช้มีอะไรกับเจ้านายมันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?” 

อันที่จริงฉันก็เคยได้ยินเรื่องทำนองนี้อยู่หรอก แต่ที่คฤหาสน์สเติร์นไม่เคยเกิดเรื่องไร้ศีลธรรมอย่างนั้น 

“สาวใช้ที่ถูกล่อให้เล่นกับไฟก่อนแต่งงานนี่มีเยอะเลยนะ” 

“สาวใช้ที่คุณชายเอลเลียตรู้จักอาจจะเป็นอย่างนั้น แต่สำหรับฉันไม่เคยคิดจะทำเรื่องอย่างนี้แน่นอนค่ะ!” 

คุณชายเอลเลียตลูบแก้มที่อาบไปด้วยน้ำตาของฉันหลายต่อหลายครั้ง  

น่าแปลกที่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาทำให้จิตใจสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์ 

“ไม่คิดเลยว่าจะมีสาวใช้ที่บริสุทธิ์อย่างเธอด้วย...ขอโทษจริงๆ” 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วยกสะโพกขึ้น หรือว่าเขาจะยอมเลิกล้มความตั้งใจ? 

ค่อยยังชั่ว...  

ฉันรู้สึกโล่งใจ 

ถ้าฉันถูกสอดใส่เพียงชั่วขณะแบบนี้ ยังเรียกว่าเป็นสาวบริสุทธิ์ได้ใช่ไหม?  

แค่ใส่เข้าไปไม่ได้ขยับเขยื้อน ยังไปไม่ถึงขั้นตอนสุดท้าย  

ความรู้สึกเหมือนเวลาทำของกินตกไม่เกินสามวินาทีแล้วรีบเก็บขึ้นมาล้างน้ำ  

หากถูกสอดใส่เข้าไปไม่เกินห้าวินาทีแล้วเอาออกก็น่าจะยังถือเป็นสาวบริสุทธิ์ได้อยู่น่ะสิ!  

ไม่สิ มันน่าจะเกินห้าวินาทีได้แล้ว 

แต่ว่า! แบบนี้ฉันจะยังไม่เป็นไรใช่ไหม!? 

ฉันมองคุณชายเอลเลียตด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง เห็นเขายิ้มอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด 

“ไม่เป็นไรหรอก” 

ในที่สุดเขาก็หยุด! หัวใจของฉันกรีดร้องด้วยความดีใจ ทว่า... 

“ขอโทษนะ ฉันจะพยายามเบามือละกัน”  

พูดจบเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวสะโพกช้าๆ  

“ไม่!! อย่า!! เอาออกไป เอาออกไปเดี๋ยวนี้!!” 

ทว่าคุณชายเอลเลียตกลับทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงฉัน เขาค่อยๆ ทะลวงลึกล้ำเข้าไป 

มันทั้งรุนแรงและเจ็บปวด 

“โอ๊ย เจ็บ!!” 

ความคิดเห็น