ฮะนะชิ

เพื่อปกป้องคุณหนู โซเฟียจำเป็นต้องกีดกันคุณชายเอลเลียตผู้มีกิตติศัพท์ฉาวโฉ่เรื่องผู้หญิงแบบสุดใจขาดดิ้น จนตัวเธอต้องเข้าไปพัวพันกับเขาเสียเอง แล้วเธอจะเอาตัวรอดจากเรื่องนี้อย่างไร!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 3-1 หนีไปเร็ว!

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-1 หนีไปเร็ว!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.พ. 2563 07:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-1 หนีไปเร็ว!
แบบอักษร

ฉันรู้สึกสั่นสะท้านเหมือนถูกแมลงชอนไชเข้าไปในร่างกาย  

“ไม่...อย่าค่ะ!” 

ฉันพยายามดันมือเขาออก แต่ไม่เป็นผล 

“ไม่ชอบให้จับเหรอ? ถ้าอย่างนั้น...” 

เขากำลังจะงับหน้าอกของฉัน! 

“ไม่!” 

ฉันกรีดร้องเมื่อเห็นภาพอันน่าตกใจนั้น  

คุณชายเอลเลียตทำหน้าหงุดหงิดใส่ฉัน 

“นี่ ถ้าส่งเสียงดัง เดี๋ยวคนอื่นได้ยินนะ” 

เขาพูดอย่างกับดุเด็กเล็กๆ  

แต่ถ้ามีใครได้ยินเสียงฉันแล้วมาช่วยฉันให้หลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้ก็คงดี 

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ระหว่างที่กำลังจะส่งเสียงออกมานั้นเอง  

“ถ้ามีใครมาเห็นเข้าเขาอาจจะไม่เลือกเธอไปเป็นภรรยาก็ได้นะ?” 

เมื่อถูกขู่ให้ปิดปากเงียบ ฉันก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่กลั้นเสียงไว้ในลำคอ 

ถ้าใครมาเห็นเข้าจะถูกมองว่าเป็นผู้หญิงแพศยาและฉันก็คงไม่เหลือโอกาสดีๆ อีกต่อไป  

ความฝันที่จะได้แต่งงานอย่างมีความสุข ทั้งที่ทำงานหนักและพยายามมาจนถึงวันนี้... 

จู่ๆ น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาโดยไม่รู้ตัว 

คุณชายเอลเลียตดูจะพอใจที่ฉันเงียบเสียงลง 

“ถูกต้อง เงียบซะแล้วก็อย่าเกรี้ยวกราด เพราะฉันจะทำให้เต็มที่เลย” 

เขาพูดอย่างพึงพอใจ 

“ตะ แต่ว่า ถึงอย่างไรฉันก็...” 

“ถ้าเธอจะพูดว่าไม่ละก็...” 

พูดอย่างนั้นแล้วคุณชายเอลเลียตก็เหลือบไปมองประตูห้อง 

ตอนนี้คุณหนูกำลังนอนหลับอยู่ในห้องนั้น 

“...อ๊ะ! คะ แค่นั้น...” 

“งั้นก็ตกลงตามนี้นะ” 

ว่าแล้วเขาก็ระดมจุมพิตยอดปทุมถันที่ชูชันขึ้นมา 

ฉันถูกกระตุ้นด้วยลิ้นที่ตวัดอย่างถี่รัว จึงส่งเสียงครางในลำคอ ภายในร่างกายสั่นสะท้าน 

“...อ๊ะ!” 

ขณะที่ถูกดูดเสียงดังจ๊วบๆ อยู่นั้นฉันแทบจะสิ้นลมหายใจ ตาลายไปหมดด้วยความวิงเวียน 

ถ้าเป็นลมไปตอนนี้ก็คงดี 

แต่ว่าฉันมันเป็นแค่คนธรรมดา แตกต่างกับลูกสาวขุนนางผู้สูงศักดิ์ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่มีทางทำให้สิ้นสติได้หรอก 

ฉันเกลียดสมองของตัวเองที่แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เหมือนกับฝันร้ายก็ยังคงรู้ตัวดี! 

“คิดอะไรอยู่เหรอ? ฉันไร้น้ำยาเกินไปสินะ” 

คุณชายเอลเลียตถามด้วยเสียงดังสนั่น 

“เธอคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ดีสินะ?” 

“เรื่องแบบนี้...ฉันจะไปคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะคะ!” 

“อืม ถ้าอย่างนั้นเราก็ไปต่อกันดีกว่า” 

อา ไม่อยากจะเชื่อเลย 

ว่าแล้วมือของคุณชายเอลเลียตก็ขยับไปที่ส่วนล่างของร่างกายฉัน 

“อ๊ะ!! จะทำอะไรคะ!?” 

ฉันสังหรณ์ใจไม่ดีเลยคว้ามือเขาไว้ แต่ไม่อาจต้านทานได้ มือนั้นแทรกผ่านชุดชั้นในเข้าไปสัมผัสถึงของสงวน 

“ถ้างั้นฉันสัมผัสตรงนี้ก็คงไม่คิดอะไรสินะ?” 

“อย่าค่ะ!!” 

ตรงนี้เท่านั้นที่ไม่ได้จริงๆ! 

แม้จะบีบน้ำตา แต่คุณชายเอลเลียตก็ไม่ใส่ใจ เขาเลื่อนมือไปที่รอยแยกแล้วลูบไล้  

ทั้งที่เป็นการกระตุ้นเพียงเล็กน้อย แต่ร่างกายของฉันกลับตอบสนองอย่างรุนแรง 

“ยังไม่ได้ที่เลยนะ” 

ในที่สุดคุณชายเอลเลียตก็ขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวฉัน 

ช่วยด้วย... 

ก็ฉันไม่ได้มีอารมณ์ ดังนั้นมันอาจทำให้เขาผิดหวังและหมดอารมณ์ก็เป็นได้ 

“อ๊ะ จะทำอะไรคะ!” 

คุณชายเอลเลียตที่ขยับไปข้างล่างกำลังยกขาของฉันขึ้น 

“ถ้าเธอไม่มีอารมณ์ก็จะเจ็บได้นะ” 

เสียงของเขาที่เปล่งออกมาช่างอ่อนโยนและมีพลังดึงดูด 

ไม่ อย่ามาทำเป็นพูดอ่อนโยนในสภาพแบบนี้!  

ฉันไม่ได้มีอารมณ์ร่วมแต่แรกอยู่แล้วนะ!! 

ในขณะที่ฉันกำลังสับสน คุณชายเอลเลียตก็ยื่นหน้าไปยังจุดซ่อนเร้น เขาเลิกชุดชั้นในขึ้นแล้วสูดลมหายใจ 

“อย่า...!!” 

“ไม่เป็นไรน่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง” 

ว่าแล้วเขาก็เริ่มโลมเลียไปที่รอยแยก ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก 

“อือออ!!” 

“เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวมีใครได้ยินนะ” 

ฉันรีบปิดปากทันทีพลางใช้ความอดทนกับเทคนิคการใช้ลิ้นของคุณชายเอลเลียต 

ในห้องอันเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงแห่งความน่าละอายดังขึ้นอย่างแผ่วเบา 

สติพร่าเลือนไปหมดต่อความรู้สึกที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อน มันปะปนไปกับความรู้สึกจั๊กจี้  

ฉันหายใจเข้าออกอย่างถี่รัว มีเสียงร้องครางออกมาเบาๆ และคิดว่าคงไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป 

ไม่ว่าจะรับรู้ความรู้สึกของฉันหรือไม่ ลิ้นของคุณชายเอลเลียตก็ยังคงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ 

จุดซ่อนเร้นของฉันยังคงถูกกระตุ้นอย่างไม่ลดละ สะโพกของฉันไม่สามารถหยุดสั่นไหวได้เลย 

“อ่า...กลิ่นหอมมาก” 

“นั่น มัน...กลิ่นดอกไม้...กลิ่นเกลืออาบน้ำของคุณหนู...” 

เกลืออาบน้ำกลิ่นหอมรัญจวนที่ช่วยผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจยังคงกรุ่นอยู่ทั่วทุกอณูในร่างกายของฉัน 

ถ้าจะว่าไปแล้ว ก็เหมือนกับร่างกายคุณหนูที่หอมกรุ่นอยู่เสมอ... 

ส่วนหนึ่งของสมองฉันกำลังคิดเรื่อยเปื่อย 

“ไม่ใช่แค่นั้นหรอก นอกจากกลิ่นหอมของดอกไม้กระจายไปยังมีกลิ่นสาบสาวอยู่ด้วย”  

นี่เขากำลังตื่นเต้นอย่างนั้นเหรอ...?  

คุณชายเอลเลียตหัวเราะอย่างสะใจแล้วระดมจูบไปที่จุดซ่อนเร้นอีกครั้ง 

ถ้าถูกทำอะไรมากไปกว่านี้ ทุกอย่างจะไม่สามารถหวนคืนกลับมาได้อีก  

ฉันบิดตัวทั้งๆ ที่หมดหวังจะหนี แต่ร่างกายท่อนล่างที่ถูกกดไว้อย่างแน่นหนานั้นไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย 

ฉันถูกเลีย ถูกดูด ถูกกระตุ้นอย่างเต็มที่ จนจุดซ่อนเร้นของฉันเริ่มพร้อม  

คุณชายเอลเลียตเงยหน้าขึ้น  

“ได้ที่แบบนี้น่าจะสอดนิ้วเข้าไปได้ง่ายหน่อย” 

พูดจบเขาสอดใส่นิ้วเข้าไปจริงๆ  

เมื่อถูกลูบไล้ฉันรู้สึกตัวเองว่าเหมือนมีน้ำเหนียวหนืดปริมาณมหาศาลไหลทะลักออกมาจากรอยแยกตรงหว่างขา  

ทั้งๆ ที่ที่ผ่านมาฉันไม่เคยยอมให้ใครรุกล้ำ แต่ทำไมคราวนี้กลับยอมจำนนโดยไม่ขัดขืนใดๆ เลย  

ความคิดเห็น