ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 2-1 ผิดคนแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-1 ผิดคนแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2563 10:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-1 ผิดคนแล้ว
แบบอักษร

หลังจากนั้นเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ 

ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างจึงสะดุ้งตื่นทันที 

ฉันคิดว่าคุณหนูตื่นแล้ว แต่ว่านั่นไม่ใช่เสียงกริ่งเรียก 

เมื่อลองอยู่นิ่งๆ ไม่ไหวติงแล้วเงี่ยหูฟัง คราวนี้ฉันได้ยินเสียงฝีเท้า  

โจร...!? 

ในหัวจินตนาการถึงเรื่องที่เลวร้ายที่สุด  

คุณหนูอาจจะตกอยู่ในอันตราย!  

เพื่อปกป้องคุณหนูจากโจร ฉันตัดสินใจกระโจนออกไปตะครุบตัวโจรไว้  

ฉันพยายามหยุดการเคลื่อนไหวของคนคนนั้น แต่กลับกลายเป็นเหตุการณ์พลิกผัน ฉันกลายเป็นฝ่ายถูกตรึงร่างไว้กับเตียง 

ทำอย่างไรดี ฉันเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้เลย! 

ระหว่างที่ฉันพยายามจะส่งเสียงร้องดังๆ ก็ถูกฝ่ามือของคนร้ายปิดปากไว้  

อ๊า...ทำอะไรไม่ได้เลย! 

อย่างน้อยต้องทำอะไรก็ได้ให้คุณหนูรู้สึกตัว ฉันต้องพยายามรวบรวมพละกำลังส่งเสียงออกไป แต่เสียงที่หลุดรอดออกมามีแค่ “อื้ออออ! อื้อออออ!!” 

อย่างน้อยนี่ก็เป็นเสียงที่ไม่ปกติ คุณหนูต้องรู้สึกตัวอย่างแน่นอน  

แต่...จะว่าไปแล้ว คุณหนูเป็นคนที่ลองได้หลับแล้วละก็เป็นต้องนอนนิ่งไม่เคยตื่นขึ้นมากลางดึกเลย 

ปกติคุณหนูจะหลับสนิทจนถึงเช้า แต่ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วงอแง ฉันก็จะไม่ปริปากบ่นอย่างเด็ดขาด!  

ได้โปรดเถอะ แค่ครั้งนี้เท่านั้น  

ตื่นเถอะคุณหนู!! 

“อื้อออออ!!” 

ฉันพยายามดิ้นรนพร้อมกับส่งเสียงโดยไม่ยอมแพ้ หัวขโมยคนนั้นยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหูฉัน 

“เงียบๆ สิ ที่รัก”  

“...เอ๊ะ? ที่รัก?” 

ทันใดนั้นร่างกายฉันก็แข็งทื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินคำพูดที่ยากจะเข้าใจ  

ขณะที่ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก เขาก็ปล่อยมือที่ปิดปากฉันอยู่ออก  

ในที่สุดฉันก็ส่งเสียงได้เสียที! 

“ช่วย...” 

แต่ฉันไม่สามารถพูดได้จนจบประโยค  

ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะว่าริมฝีปากขอฉันถูกปิดลงอีกครั้ง...คราวนี้ด้วยริมฝีปากของโจร 

เอ๊ะ...นี่มัน...หรือว่า...ฉันถูกจูบอย่างนั้นเหรอ...? 

อ่า จูบแรกของฉันถูกขโมยไปด้วยน้ำมือโจรเนี่ยนะ!?  

ริมฝีปากที่ถูกบดขยี้เปลี่ยนมุมไปหลายต่อหลายครั้งและล้ำลึกขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสที่อ่อนนุ่มและเร่าร้อนทำให้ในหัวของฉันว่างเปล่า ร่างกายหมดสิ้นเรี่ยวแรง 

จากนั้นฉันก็ถูกโลมเลียริมฝีปากโดยไม่คาดคิด 

“...อ๊ะ!!” 

ฉันส่ายหัวซ้ายขวาไม่หยุด แต่ก็ถูกตรึงศีรษะไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว  

เขาใช้ลิ้นค่อยๆ โลมเลียไปบนริมฝีปากฉันราวกับลูกแมวที่กำลังเลียนม  

“อย่า...!” 

ชั่วขณะที่อ้าปากฉันส่งเสียงขัดขืนออกมา แต่คราวนี้เขาล่วงล้ำเข้ามาภายในของฉันด้วยการชอนไชลิ้นเข้าไปภายในปากของฉัน  

“อ๊ะ! อืออ....!!” 

“อือ...อืมม...” 

เขาตวัดลิ้นชอนไชไปทั่วอย่างรุนแรงพัลวัน ตอนนี้ฉันไม่สามารถกลืนน้ำลายลงคอได้ด้วยซ้ำ 

ทุกครั้งที่ขยับตัวจะเกิดเสียงน่าบัดสี 

ฉันเริ่มหายใจติดขัด สติพร่าเลือน เคลื่อนไหวไม่ได้ พูดไม่ได้ เรื่องที่เกิดมันรวดเร็วอย่างกับพายุ 

โจรที่เห็นท่าทางแบบนั้นของฉันก็หัวเราะคิกคักออกมาอีกครั้ง 

“สาวน้อย รู้สึกดีละสิ?” 

“รู้สึกดี...!” 

ทั้งๆ ที่ริมฝีปากเป็นอิสระจนเกือบจะตะโกนออกมาได้แล้วแท้ๆ แต่ก็ถูกปิดปากจนพูดไม่ออกอีกจนได้  

“ชู่ว์ ถ้าเสียงดัง คนข้างนอกจะได้ยินนะ ถ้ามีคนเห็นว่ากำลังกอดกับฉันอยู่ เธอจะดูไม่ดีน้า?” 

นี่คือคำขู่...อย่างนั้นเหรอ!? 

จริงอย่างที่โจรพูด ถ้ามีใครมาเห็นฉันอยู่ในสภาพแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉันจะหมดคุณค่าสำหรับเป็นตัวเลือกในการแต่งงานไปทันที 

ฉันถลึงตาใส่โจรเพื่อบอกเป็นนัยว่าฉันขัดขืนแม้จะไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ 

ภายในห้องอันมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเท่านั้น ทำให้เห็นใบหน้าของโจรได้ไม่ชัด มองเห็นเพียงแต่ดวงตาสีม่วงเป็นประกายแวววาวเหมือนแววตาของสัตว์ป่าที่หิวกระหาย รวมไปถึงผมสีทองเปล่งประกายท่ามกลางความมืดมิด จู่ๆ แผ่นหลังของฉันก็สั่นระริก  

“อ่า สั่นอย่างนั้นเหรอ น่ารักจังเลยนะ ถ้าไม่อยากให้ผู้ชายที่กำลังโหยหาความรักเสียใจละก็ได้โปรดให้ความรักชั่วข้ามคืนเป็นรางวัลกับฉันเถอะนะ” 

ความรักชั่วข้ามคืน...อย่างนั้นเหรอ...? 

“นี่คงเป็นครั้งแรกของเธอสินะ ฉะนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ” 

มือของโจรวางทาบมาบนหน้าอก แล้วค่อยๆ แกะกระดุมชุดนอนของฉันออกอย่างช่ำชอง  

หรือว่านี่...ใช่แน่ๆ โจรปล้นพรหมจรรย์!? 

ฉันดิ้นอย่างสุดแรงเกิด พยายามหนีให้พ้นจากเงื้อมมือของโจร!  

แต่พยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล! 

เขากอดฉันอีกครั้งพร้อมกับหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “คิดจะหนีเหรอ ร้ายนักนะ” 

ใครกันแน่ที่ร้าย! 

“อย่าหนีเลยน่า ที่รัก”  

น่ารังเกียจที่สุด!  

ต้องหนี!            

แม้จะขัดขืนแค่ไหน แต่มือของโจรก็ยังคงเคลื่อนไหวอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งแกะกระดุมชุดนอนของฉันออกได้ในที่สุด 

ลมหายใจของโจรผ่านมากระทบหน้าอกของฉันที่ตั้งชูชัน 

“ตอนเต้นรำไม่ทันสังเกตแฮะว่าเป็นคนหน้าอกสวยมากๆ” 

เอ๊ะ?  

เต้นรำ? 

ผู้ชายคนนี้มางานเต้นรำวันนี้ด้วยเหรอ? 

ความคิดเห็น