หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 31 สงครามสตรี

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 สงครามสตรี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2563 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 สงครามสตรี
แบบอักษร

 

ถังเฉียนตวาดเสียงดังแล้วมายืนอยู่ด้านข้าง ด้านหลังหน้ากากที่น่ากลัวนั้นกลับเป็นใบหน้าที่เยือกเย็นอำมหิต ถึงแม้ผู้อื่นจะมองไม่เห็นแต่ก็พอจะรู้สึกได้ถึงความโกรธแค้นของนางในขณะนี้ 

“ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น เจ้าจะต้องตาย!” 

นี่เป็นครั้งที่สองที่ถังเฉียนกล่าววาจาเตือนเช่นนี้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดป้าหวังจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่าถังเฉียนเป็นพวกลวงโลก นางจึงตะคอกกลับเสียงดังทันที 

“เจ้าคิดหรือว่าจะหลอกยายแก่อย่างข้าได้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง” 

ถังเฉียนถอยหลังออกไปอีกก้าวเมื่อเผชิญกับป้าหวังที่ไม่ยอมฟังสิ่งใดทั้งสิ้น นางกุมไม้เท้าไว้แน่นพลางก้าวถอยหลังออกไป ไม่คิดอยากเข้าไปยุ่งกับป้าหวังอีก นางหันไปทางจื่อเย่ว์แล้วพูดว่า 

“จื่อเย่ว์ ยังไม่พายายแก่บ้านี่ไปอีก นางรนหาที่ตาย แต่ข้าไม่อยากให้ห้องนี้แปดเปื้อน” 

ปกติหมอผีจะไม่ฆ่าคนในห้องของตน เพราะในสายตาหมอผีแล้วเลือดของคนต่ำช้านั้นถือเป็นของต่ำสกปรก และเพราะเป็นเลือดที่สกปรกจึงเผาคนพวกนี้เพื่อเป็นเครื่องสังเวย แต่ถ้าหากของศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าหมอผีแปดเปื้อนเลือดพวกนี้ก็จะสูญเสียมนต์ขลังที่มีอยู่ 

นี่เป็นการเตือนครั้งที่สองของถังเฉียน จากนั้นนางก็กระแทกไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์อย่างแรง ทั้งห้องเงียบลงในชั่วพริบตา 

“ป้าหวัง ไปกับข้าเถิด ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านจะอาละวาดได้” 

พอได้ยินคำพูดเช่นนี้ ป้าหวังซึ่งเดิมทีก็นึกกลัวอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ยินจื่อเย่ว์พูดเตือนอย่างไม่รู้สึกรู้สา ในใจก็คิดว่าหมอผีคนนี้ก็แค่ทำท่าขู่เท่านั้น จึงคำรามออกมาเสียงดังทันที 

“เจ้าก็เป็นแค่จอมลวงโลกหลอกคน ยายแก่อย่างข้าอยู่มาถึงอายุปูนนี้ อะไรบ้างที่ไม่เคยเจอ คิดหรือว่าข้าจะกลัวหมอผีอย่างเจ้า คอยดูเถิด วันนี้ข้าจะฉีกหน้ากากเจ้าออกเป็นชิ้นๆ” 

เมื่อป้าหวังโผเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้ถังเฉียนก็ไม่ถอยหนีแล้ว นางกดไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือลง ทำให้แมลงสีทองในไม้เท้าพลันอ้าปากออก พ่นไอหมอกสีขาวออกมา หลังจากนั้นมีเสียงหึ่งๆ ดังขึ้น 

ถังเฉียนอาศัยไอหมอกนั้นหลบไปที่ประตู พลางใช้เท้าถีบคนที่เฝ้าประตูอยู่เข้าไป ก่อนจะลงกลอนประตูจากทางด้านนอก แล้วตัวนางก็ผละออกมา 

“เจ้าทำอะไรน่ะ” 

เจิ้งจยาเฉิงที่เห็นถังเฉียนออกมาจากห้อง แต่กลับได้ยินเสียงร้องโอดครวญดังมาจากด้านในพลันเอ่ยถามขึ้น 

“พระชายาอยู่ในนั้น ป้าหวังกับแม่นางจื่อเย่ว์ก็อยู่ในนั้น คนของเรารวมทั้งคนที่ไม่อาจตายได้ก็ล้วนอยู่ในห้องนั้น ข้าไม่ได้ใช้พิษที่ร้ายกาจอะไร ก็แค่ให้ผึ้งโฉมงามกัดพวกนาง ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ข้างในก็จะสงบลงเอง” 

พอถังเฉียนพูดจบ แม้เจิ้งจยาเฉิงจะร้อนใจอยู่บ้างแต่ก็ค่อยๆ คลายความกังวลลง เพราะว่าเขายังได้ยินเสียงร้องของพวกนางดังมาก ดูท่าน่าจะไม่มีอันตรายร้ายแรง 

เคยได้ยินว่าหากถูกผึ้งโฉมงามกัดเข้าผิวหนังจะบวมฉึ่งระยะหนึ่ง แต่พอหายแล้วผิวหนังจะดีกว่าเดิม 

เมื่อถังเฉียนออกมาจากห้องแล้วก็เดินออกไปข้างนอก สงครามของเหล่าสตรีเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุดของสงครามในเรือนใน นางไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย นี่ก็เห็นได้ว่าจื่อเย่ว์ต้องการให้ถังเฉียนลงมือ แต่นางไม่อยากก่อศัตรูในเรือนหลังนี้ 

ถังเฉียนเดินตามทางสายเล็กมาถึงเรือนด้านหลัง นางวางไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ตั้งบนพื้น 

“อากาศเช่นนี้ก็ดีเหลือเกิน เหมาะแก่การขยับแข้งขยับขาสักหน่อย” 

ถังเฉียนพูดจบก็กางสองแขนออกสัมผัสกับลมข้างนอก ที่นี่มีเสียงนกร้อง กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลเตะจมูก แต่นางไม่รู้ตัวว่าขณะนี้ที่ด้านหลังมีสายตาคู่หนึ่งกำลังเฝ้ามองอยู่ 

 

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยก็รู้สึกว่าหมอผีนางนี้ดูแปลกๆ มีหมอผีมากมาย เหตุใดท่านอ๋องถึงต้องเลือกนางด้วยพ่ะย่ะค่ะ” 

เวลาที่ฉู่จิ่งเหยารู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เขามักจะนึกถึงภาพของเด็กสาวผู้นั้น นางที่ใช้มีดปลายแหลมแทงทรวงอกของตัวเองเพื่อใช้หยดเลือดป้อนให้เขากิน เดิมทีเขาคิดว่าตนเองต้องตายลงแน่แล้ว แต่เมื่อเลือดเข้าปากกลับรู้สึกว่ายังจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ 

บางทีอาจเป็นเพราะเขาซาบซึ้งในบุญคุณของนาง หรือบางทีอาจเป็นเพราะเมื่อเห็นนางก็ทำให้เขาหายเจ็บปวดได้ 

“นางเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้า เลือกนางย่อมสบายใจกว่า อีกอย่างหมอผีทุกคนล้วนมีความลับ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร” 

ถังเฉียนทางนี้กำลังรู้สึกผ่อนคลาย แต่ขณะนั้นเองที่ห้องนอนท่านอ๋องกลับมีความวุ่นวายเกิดขึ้น ด้วยเพราะมีหญิงท่าทางประหลาดหลายคนวิ่งเข้ามาในห้อง 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น