หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 30 เป็นหรือตายเป็นปัญหาที่ตอบยาก

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 เป็นหรือตายเป็นปัญหาที่ตอบยาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 เป็นหรือตายเป็นปัญหาที่ตอบยาก
แบบอักษร

 

พอฉู่จิ่งหวังฟังเช่นนี้ก็เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ เขายังอยากซักถามอีก เพียงแต่ท่าทางคอยระวังตัวของถังเฉียนทำให้ฉู่จิ่งเหยารู้สึกหมดสนุก 

“หลายวันมานี้ ท่านหมออยู่ในจวนจินซิวอ๋องเคยเห็นเด็กหนุ่มชุดแดงหรือไม่” 

เด็กหนุ่มชุดแดง คนแรกที่ถังเฉียนนึกถึงก็คือเถิงเฟิง แต่ว่านางจะสารภาพเปิดเผยตัวตนของเขาออกมาได้อย่างไร ถ้าหากให้ฉู่จิ่งเหยารู้ว่าเถิงเฟิงลอบเข้ามาในจวนอ๋อง ลำพังตนเองแก้ตัวไม่กระจ่างไม่เท่าไหร่ แต่เกรงว่าจะเป็นการทำให้เถิงเฝิงลำบากเข้าเสียแล้ว 

“ไม่เห็น!” 

“อย่างนั้นหรือ” 

คราวนี้ถังเฉียนไม่ตอบ นางคิดแต่อยากจะไปจากที่นี่ เพราะยืนอยู่ในที่ที่ควันกำยานหนาทึบเช่นนี้ ทำให้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ศีรษะเต้นตุ้บๆ จนรู้สึกปวดไปหมด 

“ท่านหมอรังเกียจข้าใช่หรือไม่” 

“มิได้ ท่านอ๋องเป็นผู้สูงศักดิ์ และยังเป็นคนป่วยที่ดีมาก” 

ถังเฉียนไม่ได้โกหก ฉู่จิ่งเหยาเป็นคนป่วยที่ดีมากจริงๆ ไม่ว่าให้เขาทำอะไรก็ทำตาม อีกทั้งยังให้ความเคารพต่อหมอผีครึ่งๆ กลางๆ อย่างนางด้วย 

“แล้วเหตุใดท่านหมอถึงไม่เข้ามาตรวจอาการให้ข้าเล่า ข้าจำได้ว่าท่านหมอตรวจชีพจรได้” 

ถังเฉียนได้ฟังเช่นนี้ก็รู้สึกว่านี่เป็นการทดสอบอย่างหนึ่ง เช่นนั้นจึงระวังตัวเต็มที่ตามสัญชาตญาณ 

“อยู่จนอายุมากขนาดนี้ข้าก็ได้เรียนรู้อะไรมาบ้าง หมอหลวงของเซวียนกั๋วกับหมอผีนั้นต่างมีจุดเด่นของตนเอง ควรจะศึกษาจากกันและกันจึงจะถูก” 

“อายุมากก็จะเข้าใจเรื่องบางอย่างได้มากขึ้น อย่างเช่นว่าเรื่องความเป็นความตาย ข้าก็อยากจะถามท่านว่า ท่านมองความเป็นความตายของคนคนหนึ่งอย่างไรหรือ” 

เมื่อถังเฉียนได้ฟังคำถามนี้ของฉู่จิ่งเหยาก็เงียบลงไป ผ่านไปครู่หนึ่ง ถังเฉียนจึงเอ่ยตอบ 

“ชีวิตหมอผีถวายแก่เทพแมลงปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ไปเสียนานแล้ว ดังนั้นคำถามของท่านอ๋อง ข้าไม่สามารถตอบได้” 

ฉู่จิ่งเหยาเองก็ไม่อยากซักถามปัญหานี้กับถังเฉียนอีก เพียงแต่มองดูนางเดินจากไปอย่างช้าๆ บนใบหน้าแสดงอาการสงสัยในความจริงที่ตนเองคิดมาโดยตลอด 

ถังเฉียนกลับมาที่ห้องแล้ว ส่วนซูซินเหลียนก็อยู่ในห้องถัดจากตน หลังจากที่นางเพิ่งฟื้นขึ้นมาแล้วก็เอาแต่ร้องไห้ตะโกนโวยวาย จะแขวนคอตายใหได้ ทำให้จื่อเย่ว์หัวปั่น ทั้งเรือนพากันวุ่นวาย 

ถังเฉียนกำลังศึกษาภาษาม้งจากพจนานุกรม เดิมทีนางต้องการฝึกเขียน แต่กลัวว่าจะถูกพบเห็นเข้า จึงใช้พู่กันค่อยๆ เขียนลงบนน้ำ เช่นนี้ทำให้ไม่เหลือร่องรอยและยังฝึกฝนได้ด้วย 

“พวกเจ้าอย่าบีบคั้นข้า ข้าอยากกลับเจาหยาง ถึงตายก็จะไม่อยู่ที่นี่” 

“คุณหนูของพวกเราเป็นพระชายารองที่ฝ่าบาททรงพระราชทาน เป็นแก้วตาดวงใจของท่านมหาอำมาตย์ พวกเจ้ากลับกล้าบังอาจปล่อยให้หมอผีจอมหลอกลวงมาเอาชีวิตคุณหนูเช่นนี้ พวกเจ้าก็เห็นชีวิตของคุณหนูไม่สำคัญใช่หรือไม่ พวกเราจะกลับเจาหยาง ไปเตรียมม้าเดี๋ยวนี้” 

ถังเฉียนได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากห้องข้างๆ เมื่อฟังเสียงแล้วก็รู้ว่าซูซินเหลียนคงอาละวาดขึ้นมาอีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่ใช่ซูซินเหลียนคนเดียว แต่ยังมีเสียงของหญิงที่อายุมากอีกคน 

ถังเฉียนถูกเสียงพวกนางรบกวนจนไม่มีสมาธิ เช่นนั้นจึงคิดที่พักผ่อน เพียงแต่ขณะที่กำลังจะถอดเสื้อคลุมออกนั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น 

“ใครกัน” 

ถังเฉียนเตรียมพร้อมแล้ว พอเปิดประตูออกก็เห็นหญิงอ้วนนางหนึ่งบุกผ่านประตูเข้ามา พอนางเห็นถังเฉียนก็โผเข้าใส่ราวกับคลุ้มคลั่ง คิดอยากจะเข้ามากระชากหน้ากากของถังเฉียนออกด้วยท่าทางดุร้ายเป็นอย่างมาก 

“คนสารเลว ข้าก็อยากจะรู้นักว่าหลังหน้ากากนั่นหน้าตาเจ้าจะอัปลักษณ์เพียงใด ถึงได้บังอาจใช้เล่ห์กลทำร้ายคุณหนูบ้านข้าเช่นนี้” 

ถังเฉียนเอี้ยวหลบไปด้านข้าง ทำให้พ้นจากการกระโจนเข้าใส่ของนางอย่างหวุดหวิด ก่อนจะมองดูนางที่ล้มลงไปบนพื้น ท่าทางคิดจะก่อความวุ่นวายขึ้นมาอีก ถังเฉียนจึงรีบเงยหน้าขึ้นมองจื่อเย่ว์ที่ยืนอยู่หน้าประตูทันที 

เห็นว่าจื่อเย่ว์กำลังมองมาที่นางด้วยรอยยิ้มอำมหิตอยู่จริงๆ นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เช่นนั้นถังเฉียนก็เข้าใจทันทีว่าทั้งหมดนี้เป็นจื่อเย่ว์ที่จงใจก่อเรื่อง ฉู่จิ่งเหยาสั่งให้จื่อเย่ว์กำจัดป้าหวัง นี่ก็นับว่าเป็นการยืมดาบฆ่าคนชัดๆ 

ถังเฉียนถอยออกมายืนนิ่ง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าป้าหวังที่เพิ่งล้มลงไป ยามนี้จะลุกยืนขึ้นแล้วตั้งท่าจะกระโจนใส่ถังเฉียนอีกครั้ง 

“บังอาจ!” 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น