คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 (2) คุณท้อง?

ชื่อตอน : บทที่ 10 (2) คุณท้อง?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 07:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 (2) คุณท้อง?
แบบอักษร

 

ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาวมากขึ้น สองร่างกกกอดกันผลัดเปลี่ยนมอบความอบอุ่นให้แก่กันจนกระทั่งถึงเช้า 

เมืองเหนือตื่นเช้าเป็นประจำ ผละจากปาลิตาเดินตัวเปลือยลงจากเตียงมาแต่งตัวด้วยชุดสบายๆ ลงไปวิ่ง ชั่วโมงคล้อยหลังก็กลับขึ้นมาอาบน้ำ ทำเสียงดังแค่ไหนคนขี้เซาก็ไม่ตื่นสักที 

เหลือบสายตาไปมองนาฬิกาเห็นว่ายังไม่สาย และที่ทำงานก็ใกล้บ้านแค่นี้จึงไม่ได้ปลุกหล่อน 

“อรุณสวัสดิ์ครับ” 

ทักทายคนใช้ที่ปัดฝุ่นแถวบันได 

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเหนือ” 

ดาวเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงและเอ่ยตอบ เจ้าหล่อนไม่ค่อยพูดจาไม่ค่อยสุงสิงกับใคร หากไม่มีใครทักก็จะก้มหน้าก้มตาทำงานไม่มองใคร เมืองเหนือรวมถึงทุกคนในบ้านรู้ดี ทว่าทุกคนก็ไม่ได้อะไรมากมาย มองว่าเป็นเรื่องปกติ บางทียังรู้สึกเกรงใจด้วยซ้ำ ด้วยความที่ดาวค่อนข้างขรึม 

ดาวเป็นคนใช้อายุสามสิบปลายๆ มากกว่าเมืองเหนือไม่กี่ปี หน้าตา ผิวพรรณ งามผ่องสะสวย คาดว่าสมัยสาวๆ คงจะมีหนุ่มมารุมจีบหลายคน กระทั่งพลาดมีใบหม่อนแล้วถูกทิ้ง ถึงปิดกั้นตนเอง 

เมืองเหนือเดินตัวปลิวผ่านไปยังระเบียงนอกบ้าน ทักทายบิดา “อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ วันนี้ตื่นสายเหรอ ทำไมไม่มาวิ่งกับผม” 

“ใช่ เมื่อคืนคุณทรงพลรบเร้าให้อยู่ดึกไปหน่อย” 

เล่าแล้วถอนหายใจ เนื่องจากรู้สึกอ่อนเพลียเปลี้ยแรง เมื่อวานคุณเปรมไปบ้านคุณทรงพลเพื่อคุยเรื่องงานหมั้นระหว่างเมืองเหนือกับอิงธาราที่จะเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้ หลังจากกินข้าวเสร็จ ก็ชวนไปเที่ยวต่อในเมือง 

คุณทรงพลพาไปนั่งร้านเหล้าของเพื่อน ทำเหมือนกับตอนนี้อายุยี่สิบสามสิบ ทั้งที่ความจริงอายุหลักหน้าเป็นเลขหกแล้ว 

“ไปไหนกันมาครับ” 

“บาร์เหล้าน่ะ กลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน” 

“โอ้โห! สาวแจ๋มมากนะร้านนั้น ทำไมพวกพ่อแนวจังเลย” เมืองเหนือหัวเราะเสียงดัง ตลก ไม่คิดว่าบิดาจะไปร้านแบบนั้น 

“แจ่มแล้วไงวะ พ่อแก่แล้ว ไม่อยากให้ใครมาถอนหงอก” ว่าพลางยกชาขึ้นจิบทีละเล็กละน้อย ทำหน้าตาสดชื่นราวกับอร่อยนักนา “พ่อได้ชามาใหม่ รสชาติดีเยี่ยมเลยแหละ ลองสักหน่อยไหม” 

“สักนิดก็ดีครับ” เขาหยิบแก้วเล็กยื่นไปตรงหน้า 

“เออ เรื่องงานหมั้นของแกกับหนูอิง ได้วันแล้วนะ สิบเดือนหน้า คุณทรงพลเสนอว่าน่าจะหมั้นเช้าแต่งเย็น แกคิดว่ายังไง” 

“แต่งเลยเหรอพ่อ ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ” 

“แล้วจะรออะไร ปีนี้แกก็สามสิบหกแล้วนะเจ้าเหนือ” 

“ก็ได้ครับ ได้หมด ตามใจพ่อเลย” 

เขายังไงก็ได้อยู่แล้ว ได้ยินผู้ใหญ่คุยกันมาหลายปีแล้ว ตอนนี้แหละเป็นโอกาสเหมาะของเขา 

“ดี ถ้าแกตกลง พ่อก็จะโทรไปบอกคุณทรงพลให้เดินหน้าเตรียมการได้เต็มที่” 

ชายวัยกลางคนมองหน้าลูกชายผ่านเลนส์สายตาลบสามร้อย ไม่เชิงจ้องจะจับผิด แต่แค่มองการแสดงอารมณ์เท่านั้น เพราะบางทีท่านก็นึกแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมลูกชายถึงยอมตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ ไม่รู้มันมีแผนอะไรหรือเปล่า 

  

เจ็ดโมงสี่สิบนาที คุณเปรมออกไปข้างนอกแล้ว ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายไปทำงาน แม่น้อมกับลุงเติมไปทำอาหารที่ร้านในฟาร์ม ในบ้านตอนนี้จึงเหลือแค่ดาวที่เพิ่งเก็บกวาดห้องทำงานเมืองเหนือเสร็จ ดาวแปลกใจที่สายป่านนี้แล้วกลับไม่เห็นปาลิตาลงมาจากข้างบนบ้าน นึกเป็นห่วง ไม่รู้ไม่สบายหรือเปล่า 

ดาวมีสีหน้าอิดโรย เพราะอ่อนเพลียสะสมจากการทำงานหนัก อีกทั้งวันสองวันนี้ ใบหม่อน ลูกสาวสุดที่รักไม่สบายต้องลาโรงเรียน จึงแทบไม่มีเวลาได้หลับได้นอน คุณเปรมเป็นคนพาหล่อนกับลูกไปหาหมอเมื่อวานช่วงเช้า ทั้งยังช่วยออกเงินค่าใช้จ่ายให้ 

เช้านี้ก่อนออกจากบ้าน คุณเปรมแวะไปดูอาการใบหม่อนก็พบว่าเริ่มดีขึ้น แต่ไม่วายกำชับให้พักผ่อนจนกว่าจะหายขาดค่อยกลับไปเรียนหนังสือ คุณเปรมใจดีกับหล่อนและลูกมาก ดีจนดาวไม่อาจตัดใจได้ เฝ้าต่อว่าตัวเองที่คิดเกินเลยกับท่านมากกว่าเจ้านาย   

ดาวยกหลังมือขึ้นเคาะประตูห้องนอนปาลิตา เคาะสลับกับส่งเสียงเรียกหลายครั้ง “คุณปริม สายแล้วนะคะ ตื่นหรือยังคะ” 

ก๊อก ก๊อก! 

“ดิฉันขออนุญาตเข้าไปนะคะ” 

เสียงรบกวนจากนอกประตูดังขึ้นเรื่อยๆ แรงขึ้นพอกับเสียงเคาะประตู ปาลิตาอยากตอบว่าอย่าเข้ามา แต่กำลังอาเจียนในห้องน้ำ เสียงโอ้กอ้าก มีกลิ่นเหม็นไม่น่าเข้าใกล้ หล่อนวิงเวียนศีรษะน้ำตาไหลเจิ่งนองใบหน้า เหนื่อยจนเกือบหมดแรงลงตรงนั้น อาการแพ้ท้องของหล่อนมักจะรุนแรงแบบนี้ทุกเช้า 

เมื่อคืนเมืองเหนือสูบเรี่ยวแรงจากหล่อนไปเกือบหมด ได้แค่น้อยใจ ไม่ได้โกรธ เพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนี้หล่อนไม่สบาย กว่าจะผละออกจากห้องนอนเขาได้ฟ้าสว่างแล้ว แทบไม่ได้นอน ดังนั้นร่างกายบอบบางจึงอ่อนเพลีย 

“แหวะ...” 

มือบอบบางยันกายลุกจากชักโครก ดวงตาเลือนรางมองเห็นอ่างล้างหน้าใกล้นิดเดียว ทว่าหล่อนในสภาพนี้ไม่สามารถไปได้ เพียงยืนด้วยขาตัวเองได้เล็กน้อยก็เกือบล้มลง โชคดีมีมือของใครคนหนึ่งเข้ามาคว้าไว้ได้ทันท่วงที และฉุดหล่อนให้มั่นคง 

“คุณปริม! เป็นอะไรคะ ทำไมหน้าซีดแบบนี้!” 

“แหวะ...” 

“คุณปริม” ดาวช่วยลูบแผ่นหลังบอบบาง 

“น้าดาว...” เอ่ยเพียงเท่านั้น อาหารจากไหนไม่รู้ก็วิ่งขึ้นมาจุกบนคอหอยอีกครั้ง ปาลิตาทิ้งกายลงอาเจียนออกมาแต่กลับมีแค่น้ำ มือคู่นั้นคอยลูบหลังไม่ห่าง คอยถามด้วยความเป็นห่วง ความกลัววิ่งเข้าชนหัวใจ ปาลิตาทั้งอาเจียนทั้งร้องไห้ กลัวน้าดาวจะบอกทุกคน และกลัวว่าถ้าคนอื่นรู้ หล่อนจะไม่มีหน้าอาศัยบ้านนี้ซุกหัวนอนอีกต่อไป “ฮึก... แหวะ... น้าดาวขา ฮือ... อย่าบอกใครนะ” 

“คุณ... ท้องเหรอคะ” 

ดาวมีสีหน้าอึ้ง พูดอะไรไม่ออก แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ขยายความ แต่ด้วยความที่เป็นผู้หญิงและผ่านการมีลูกมาก่อน อาการอย่างนี้ ดูออกง่ายดายแบบนี้ มีหรือหล่อนจะดูไม่ออก มือหยาบกระด้างเพราะทำงานหนักติดต่อกันหลายปี ลูบแผ่นหลังบอบบางหนักมือมากขึ้น 

 

 

 

 

มีคนรู้แล้วทำยังไงดี T//T 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ  

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น