ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 19 [50%]

ชื่อตอน : Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 19 [50%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.8k

ความคิดเห็น : 176

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 04:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 800
× 0
× 0
แชร์ :
Why?...... ภาค 2......ตอนที่ 19 [50%]
แบบอักษร

 

Why? ทำไมต้องร้าย ทำไมต้องรัก ภาค 2 ...ตอนที่ 19 

Author : 여 님 (ยอนิม)

                        

               

 

กลุ่มของนันนั่งทานอาหารกันสักพักก็ไปนั่งรอที่หน้าเกททางเข้า แม็คชวนนันถ่ายรูปก่อนจะอัพลงไอจี ก็มีเพื่อนๆน้องๆเข้ามาแซวบ้าง นันเองก็เล่นไอจี แต่ไม่ค่อยได้อัพรูปลงสักเท่าไร เขาสมัครเอาไว้ส่องแม็คเท่านั้นเอง

“ไอจีมึงร้างไปแล้วมั้ง” แม็คแกล้งแซวออกมา เมื่อลองเข้าไปดูในไอจีของคนรัก

“จะให้กูอัพอะไรลงนักล่ะ” นันตอบกลับ

“ก็อย่างน้อยตอนกูไม่อยู่ กูจะได้รู้ว่ามึงทำอะไรบ้าง” แม็คพูดออกมาตรงๆ นันยกยิ้มมุมปากนิดๆ

“กูก็ส่งให้มึงดูทางไลน์แล้วไง กูแค่ส่งให้มึงคนเดียว จะให้คนอื่นดูด้วยทำไม” นันตอบกลับ ทำให้แม็คยิ้มขำ ซึ่งมันก็จริงอย่างที่นันพูด ส่วนใหญ่ นันจะถ่ายรูปแล้วส่งให้แม็คดูทางไลน์เสียมากกว่า  

“แล้วมึงจะมีไอจีไปเพื่ออะไร” แม็คแกล้งถาม

“เอาไว้ส่องมึง”นันก็ตอบตรงๆ แม็คหัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่นานนักเจ้าหน้าที่ก็ประกาศขึ้นเครื่อง แม็คกับนันจึงเดินไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของตนเอง โดยที่นันกับแม็คนั่งด้วยกัน ส่วนทางฝั่งเพื่อนของเขา 6 คน ก็นั่งแถวละ 3 สองแถว มีนันกับแม็คที่นั่งแยกคู่ แม็คจึงไม่ต้องหงุดหงิดกับความวอแวของเจอรี่มากนัก ใช้เวลาแค่ 1 ชั่วโมง พวกเขาก็ไปถึงกระบี่ รถที่เช่าก็ถูกนำมารอให้ถึงสนามบิน เป็นรถตู้ฮุนได ขนาด 11 ที่นั่ง เพราะพวกเขามากัน 8 คน จึงเลือกเช่ารถที่สะดวกสบายหน่อย นันอาสาเป็นคนขับรถเอง แม็คเลยไปนั่งข้างๆคนขับ ส่วนแถวหลังจากคนขับก็เป็น โอม แดนนี่ แถวสามเป็นเจอรี่ เจฟฟี่ แถวหลังคือโจนาธานและแฟรงค์

“พวกมึงจองที่พักที่ไหน” นันถามขึ้น โอมก็เอาพิกัดของที่พักให้นันดู ซึ่งพวกเขาจะต้องนั่งเรือขนานยนต์ไปยังเกาะลันตาน้อยและขับรถข้ามฝั่งไปยังเกาะลันตาใหญ่อีกที เพราะที่พักจะอยู่ที่นั่น

“ค่าห้องพักเท่าไร” นันถามขึ้น เมื่อขับรถออกมาจากสนามบินแล้ว แม็คหันไปมองโอมที่นั่งอยู่ทางด้านหลังของนันเล็กน้อย นันก็หันมามองแม็ค แม็ครีบจับมือนันเอาไว้ทันที แล้วยิ้มนิดๆ

“ไม่ต้องรู้หรอก กูจ่ายเองนะ” แม็คพูดออกมา เขาไม่อยากให้นันรู้เรื่องราคาห้องพัก เพราะคิดว่านันต้องบ่นแน่ๆ นันหรี่ตาเล็กน้อย พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

“แปลว่าราคาต้องสูง” นันพูดขึ้น

“ทริปนี้กูจ่ายเอง มึงพักแบบสบายๆเลย” แม็คบอกออกมาอีก นันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกมือข้างที่แม็คจับไปขยี้หัวคนรักอย่างมันเขี้ยว

“มึงมากกว่ามั้งที่อยากพักสบายๆน่ะ เออ กูไม่รู้ก็ได้ ทริปนี้กูจะใช้เงินให้หนักเลย เพราะมึงจ่าย” นันแกล้งพูดออกมา

“เออ แต่ให้กูมีเหลือกลับไปเรียนบ้างก็แล้วกัน” แม็คบอกออกมา โอมก็หัวเราะขำ ไม่นานนันก็มาถึงท่าเรือจนานยนต์ จัดแจงซื้อตั๋วและเอารถขึ้นเรือขนานยนต์ตามคิว

“ลงไปเดินยืดเส้นยืดสายหน่อยก็ได้นะ น่าจะใช้เวลาประมาณ 15-20 นาที ก็ถึงเกาะลันตาน่ะ” นันบอกกับทุกคน เมื่อเอารถขึ้นมาบนเรือขนานยนต์เรียบร้อยแล้ว เพื่อนๆของแม็คต่างตื่นเต้น และพากันลงไปหาที่ถ่ายรูป

“มึงพูดเหมือนมึงเคยมาที่นี่แล้ว” แม็คถามขึ้น เพราะนันดูเหมือนจะคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย

“ก็เคยมา นานละ” นันพูดก่อนจะทำท่าเดินไปแถวๆท้ายเรือ

“ไปไหน” แม็คเดินตามนันไป

“กูจะไปสูบบุหรี่ มึงไปนั่งรอในร่มกับเพื่อนมึงไป” นันตอบกลับ พร้อมกับชูซองบุหรี่ขึ้นมาให้ดู

“ไปด้วย” แม็คพูดขึ้นแล้วเดินตามนันไปทันที

“ทำไม กลัวกูหายเหรอ” นันแกล้งถาม

“กูกลัวมึงตกเรือไปแล้วไม่มีใครเห็น เป็นผีทะเลเฮี้ยนตายห่า” แม็คว่าออกมาอย่างขำๆ นันยกยิ้มมุมปากนิดๆ แล้วก็ไปยืนท้ายเรอ เพื่อให้ลมทะเลพัดควันบุหรี่ออกจากเรือ จะได้ไม่รบกวนคนอื่น แม็คยืนห่างจากนันเล็กน้อย เพื่อไม่ให้โดนควันบุรี่ แม็คมองรอยสักชื่อของเขาที่มือของนัน ซึ่งกำลังใช้มือข้างนั้นคีบบุหรี่อยู่

“มองอะไร” นันถามก่อนจะมองตามสายตาของแม็คมาที่มือของเขา

“มันโอเคละ” นันพูดขึ้น เพราะช่วงแรกที่สักจะยังเป็นรอยแดงอยู่ แต่นี่ก็หลายวันแล้วทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว

“พอเห็นแล้วกูก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี ว่ามึงจะสักมันจริงๆ” แม็คพูดขึ้นมาลอยๆ

“กูติดแทททูมั้ง เอาน้ำมาถูเดี๋ยวก็ลบ” นันแกล้งกวนแม็คกลับไป แม็คขมวดคิ้วมองค้อนนันเล็กน้อย

“กูจริงจัง มึงก็เสือกกวนตีน” แม็คว่ากลับไป นันก็หัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับพ่นควันบุหรี่ไปอีกทาง

“มึงจะมาซีเรียสอะไรวะ มือก็มือกู กูยังไม่ซีเรียสเลย แล้วอีกอย่าง กูตัดสินใจแล้ว ใครก็ห้ามกูไม่ได้หรอก” นันพูดขึ้น ถึงแม้ว่าจะเป็นคำพูดดูห่ามๆไปสักหน่อย แต่มันก็ทำให้แม็ครู้สึกใจเต้นแรงได้เหมือนกัน

“เออๆ” แม็คตอบรับออกมา แล้วยืนคุยเรื่องโปรแกรมเที่ยวอีกเล็กน้อย แม็ครอนันสูบบุหรี่หมดมวนแล้วชวนถ่ายรุป นันก็ยอมถ่ายด้วย เพราะคิดว่ายังไงก็มาเที่ยวแล้ว เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงท่าจอดเรือทางฝั่งเกาะลันตาน้อย นันก็ชวนแม็คกลับมาที่รถ พร้อมกับเรียกเพื่อนๆของแม็คเตรียมขึ้นรถ และเมื่อถึงท่าจอดเรือ ก็ค่อยๆขับขึ้นไปตามคิวรถที่จอด

“เมื่อก่อน ตอนที่กูมา เค้ายังทำสะพานข้ามไปเกาะลันตาใหญ่ยังไม่เสร็จเลย” นันพูดขึ้น ขณะขับรถข้ามสะพานสิริลันตา เพื่อนๆของแม็คต่างก็เปิดกระจกรถเพื่อถ่ายรูปวิวบนสะพานกันอย่างชอบใจ นันบอกว่าไว้จะพามาถ่ายรูปบนสะพานอีกที แต่ตอนนี้อยากพาไปยังที่พักก่อน พอลงจากสะพานโอมก็ขอให้ไปจอดรถถ่ายรูปที่ใต้สะพานก่อน เนื่องจากมีจุดชมวิวด้วย นันก็ไปจอดให้ เพื่อนๆของแม็คก็ลงไปถ่ายรูปกันด้วย

“มาถ่ายรูปรวมกัน” เสียงของแดนนี่ดังขึ้น แม็คเลยชวนนันไปถ่ายรูปรวมกับเพื่อนๆตรงป้ายสะพานสิริลันตา เจอรี่แทรกมายืนข้างๆนัน แล้วทำท่าจะกอดแขนนันเพื่อถ่ายรูปด้วย แต่นันดึงแม็คมายืนซ้อนด้านหน้าตนเอง แล้วยกแขนทั้งสองข้างไปโอบกอดแม็คเอาไว้ แม็คเอี้ยวตัวมามองนันเล็กน้อย พอเห็นว่ามีเจอรี่ยืนหน้าบึ้งๆอยู่ข้างนัน ก็ยกยิ้มมุมปาก แล้วยืนเอนพิงนันพร้อมกับจับแขนของนันที่โอบกอดเขาเอาไว้ด้วย นันเอาคางเกยไว้ที่ไหล่ของแม็ค แดนนี่ที่เอาขาตั้งกล้องมาด้วย ก็จัดแจงตั้งเวลาแล้ววิ่งมารวมกับทุกคน เสียงชัตเตอร์ก็ดังขึ้นเป็นอันรู้กันว่าได้ถ่ายรูปแล้ว

“เดี๋ยวเราไปหาข้าวกลางวันกินกันก่อน แล้วค่อยไปที่พักดีกว่านะ” โอมเสนอขึ้น ทุกคนก็เห็นดีด้วย เพราะเริ่มหิวกันอีกแล้ว โอมหารีวิวร้านอร่อยๆ จนได้ร้านติดทะเลมา เขาให้นันดูตำแหน่งร้าน แล้วก็พากันขึ้นรถไปยังร้านอาหารนั้น มื้อนี้ทุกคนอยากทานอาหารทะเลกันเลย พอถึงร้านก็สั่งอาหารทะเลที่อยากทานทันที

“จริงๆแล้วที่นี่มันเหมาะสำหรับครอบครัว หรือไม่ก็คนที่อยากมาพักแบบชิลล์ๆมากกว่า ชั้นนึกว่าพวกนายอยากจะไปเที่ยวแบบที่มีกิจกรรมเยอะๆอะไรแบบนั้นซะอีก” นันถามขึ้น ขณะที่นั่งรออาหาร

“พวกชั้นก็แค่อยากมานอนพักผ่อนสมอง อาจจะไปดำน้ำ ชมวิวบ้าง แต่จุดประสงค์หลักคือพักผ่อนกันก่อน แต่หลังจากพักที่นี่ 3 วัน ก็ถึงจะไปที่อื่นต่อไง” แดนนี่ตอบกลับ นันเลิกคิ้วนิดๆ แล้วหันไปมองแม็ค เนื่องจากแม็คไม่ได้บอกเขาว่าจะมีไปต่อที่อื่นด้วย

“พวกมันไปต่อกันที่ภูเก็ต” แม็คพูดออกมาเป็นภาษาไทย

“แล้ว?” นันถามต่อสั้นๆ แม็คอึกอักเล็กน้อย

“ก็กูว่าจะชวนมึงไปต่อด้วย” แม็คบอกออกมาอีก

“กูไปด้วยไม่ได้ กูต้องไปดูเรื่องถมที่กับคุยเรื่องแปลนสร้างเต็นท์รถ กูนัดสถาปนิกเค้าไว้แล้ว” นันตอบกลับ เพราะเขาไม่รู้เรื่องที่จะไปต่อ เขาเลยนัดหมายเรื่องงานไว้ แม็คหน้าเครียดเล็กน้อย

“กูบอกแล้ว ว่าให้บอกมันไปเลย” โอมพูดออกมา

“ก็กูตั้งใจจะมัดมือชกมันให้ไปด้วยนี่” แม็คตอบเพื่อนกลับไป นันมองหน้าคนรักด้วยสายตานิ่งๆ

“2 วัน” นันพูดขึ้น แม็คเลิกคิ้วอย่างงงๆ

“กูให้มึงไปเที่ยวกับเพื่อนมึงต่อได้อีก 2 วัน แล้วค่อยกลับ” นันพูดขึ้น

“มึงล่ะ” แม็คถามทันที

“กูจะกลับไปก่อน มึงค่อยตามกลับไปทีหลัง” นันบอกออกมา เขาพอจะมองออกว่าคนรักอยากจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆต่อ

“แต่กูอยากให้มึงไปด้วยกัน” แม็คพูดออกมา เพื่อนๆต่างชาติของแม็คมองมาอย่างสงสัย ว่าทั้งสองคุยเรื่องอะไรกัน แต่ไม่ทันที่นันจะตอบอะไร อาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟเสียก่อน

“กินข้าวก่อน แล้วค่อยคุยกันตอนเข้าที่พัก” นันพูดขึ้น แม็คพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งทานอาหารไปพร้อมๆกับเพื่อน ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก โจนาธานแอบกระซิบถามโอม โอมก็บอกไปว่า นันคงไปเที่ยวภูเก็ตต่อกับพวกเขาไม่ได้ และจะคุยกับแม็คอีกที โจนาธานก็พยักหน้ารับ และไม่ถามนันกับแม็คอีก เพราะให้ทั้งสองไปคุยกันเองก่อน

เมื่อทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็พากันขึ้นรถ แล้วเดินทางต่อไปยังที่พัก ที่โอมจองเอาไว้แล้ว ที่พักอยู่ติดชายหาด โซนที่โอมเลือกเป็นบ้านพักเป็นหลังๆ หันหน้าเข้าหาทะเล มีต้นมะพร้าวและต้นไม้อยู่รอบๆบริเวณ ห้องอาหารของทางที่พักก็อยู่ติดกับหาดด้วยเช่นเดียวกัน

“อ่ะ นี่กุญแจห้อง” โอมแบ่งกุญแจให้ไปตามจำนวนคู่ นันนอนกับแม็ค โอมนอนกับโจนาธาน แดนนี่นอนกับแฟรงค์ และเจฟฟี่นอนกับเจอรี่ พนักงานพาทั้ง 8 คน เดินไปยังบ้านพัก ระหว่างนั้นแม็คกับนันไม่ได้พูดอะไรกัน ต่างช่วยกันถือกระเป๋าไปยังบ้านพักของตนเอง

“เก็บของ ทำธุระ พักผ่อนกันไปก่อนละกันสักสี่โมงเย็นค่อยมารวมตัวกันตรงเก้าอี้แถวหาดนั่น” โอมพูดพร้อมกับพยักหน้าไปที่เก้าอี้ชายหาด ทุกคนก็ตอบรับ แล้วพากันแยกย้ายเข้าห้องพักไป

“นัน” แม็คเรียกนันทันที เมื่อเข้ามาในบ้านพักและปิดประตูเรียบร้อยแล้ว นันนั่งลงที่ปลายเตียงพร้อมกับมองหน้าแม็ค

“ถ้ามึงบอกกูตั้งแต่แรกนะแม็ค กูจะเคลียเวลาให้มึงได้ แต่มึงมาบอกกูตอนนี้ กูเคลียให้มึงไม่ได้ มึงเข้าใจใช่มั้ย” นันพูดเสียงดุ

“กูลืมคิดไป” แม็คบอกกลับมา

“กูกลับไปพร้อมมึงก็ได้นะ” แม็คบอกออกมาอีก เรื่องนี้แม็คยอมรับว่าเขาคิดผิดไปหน่อย ที่อยากจะมัดมือชกนันทีหลัง

“กูรู้ว่ามึงอยากไปเที่ยวกับเพื่อนมึงต่อ แล้วกูก็ไม่ได้ว่าอะไร ถ้ามึงอยากจะไป แต่กูให้เวลามึงแค่ 2 คืน 3 วัน ครบแล้ว บินกลับกรุงเทพฯเลย โอเคมั้ย” นันบอกกลับ จริงๆเขาก็อยากให้แม็คกลับไปกับเขา แต่เขาก็ไม่อยากจะบังคับอะไรคนรักมากนัก เพราะทุกวันนี้แม็คก็เปลี่ยนแปลงตัวเองได้เยอะมากแล้ว และนันคิดว่าเขาเองก็ควรจะให้อิสระกับแม็คบ้าง

“แต่มึงจะโกรธ” แม็คบอกออกมาอีก เพราะนันเอาแต่เงียบตั้งแต่ออกจากร้านอาหารมา

“กูไม่ได้โกรธ แต่ยอมรับว่ากูหงุดหงิด ที่มึงไม่ยอมบอกกูก่อน” นันว่าออกมา แม็คเลยมานั่งข้างๆคนรัก

“ขอโทษ กูคิดน้อยไปหน่อย” แม็คพูดขึ้น เอาจริงๆแม็คไม่ค่อยชินเวลาที่นันนั่งต่อว่าเขาแบบจริงจังแบบนี้ เพราะส่วนใหญ่นันจะชอบกวนประสาทเขาเสียมากกว่า

“กูให้มึงไปเที่ยวได้ แต่มึงก็ต้องอยู่กับไอ้โอมตลอดเข้าใจมั้ยวะ แล้วก็ดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำอะไรให้กูหงุดหงิดก็พอ” นันพูดกำชับออกมา

“กูไปเที่ยวกับพวกนั้นต่อได้แน่นะ” แม็คถามย้ำอีกครั้ง

“เออ แล้วก็ไม่ต้องถามอีก ถ้ามึงถาม กูจะไม่ให้ไปแล้ว” นันพูดย้ำออกมาบ้าง แม็คเลยเม้มปากเข้าหากันทันที นันล็อคคอแม็คดึงรั้งเข้ามาหาตนเอง แต่ไม่ได้ล็อคแรงมากนัก

“แล้วจำเอาไว้นะ ครั้งหน้า ถ้ามึงคิดจะทำอะไรโดยไม่บอกกูก่อนอีก มึงน้ำตาร่วงแน่” นันพูดขู่ออกมา

“มึงจะต่อยกูเหรอ” แม็คถามกลับไป

“เปล่า กูจะเอาพริกยัดปากมึง แล้วไม่ให้มึงกินน้ำ รับรอง มึงน้ำตาร่วงแน่นอน” นันพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะขำ ทำให้แม็คยิ้มขำตามออกมาได้

“มุกห้าบาทสิบบาทมึงก็เล่นได้นะ” แม็คว่าออกมาพร้อมกับเอาหัวไปโขกกับไหล่ของคนรัก สำหรับนัน นี่คือการอ้อนของแม็ค

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เนตใช้ได้แล้ววววว หลังจากที่เนตเน่าไป 3 วัน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น