หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 29 ไม่จำเป็นต้องตำหนิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 ไม่จำเป็นต้องตำหนิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2563 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 ไม่จำเป็นต้องตำหนิ
แบบอักษร

 

ถังเฉียนคาดไม่ถึงว่าคนอย่างซูซินเหลียนจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบที่รุนแรงถึงเพียงนี้ นางตะโกนโหวกเหวกทั้งๆ ที่อยู่ต่อหน้าท่านอ๋องราวกับสาวใช้จากบ้านป่าเมืองเถื่อนที่ขาดการอบรมสั่งสอน เมื่อเจิ้งจยาเฉิงเดินออกมาจากห้อง เขาก็จงใจช่วยปิดประตูให้ 

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ!” 

“ปล่อยพวกข้านะ! พวกเจ้าจะทำอะไรคุณหนูของพวกเรา!” 

ป้าหวังกับสาวใช้ของนางกำลังร้องตะโกนเรียกซูซินเหลียนอยู่นอกห้อง ถังเฉียนรู้สึกว่าการทำเช่นนี้ออกจะโหดร้ายเกินไปนัก หากท่านอ๋องไม่เต็มใจที่จะรับนางไว้ การส่งนางกลับไปโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกันย่อมดีที่สุดมิใช่หรือ 

“ให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปให้หมดเดี๋ยวนี้ ข้าจะเริ่มทำพิธีแล้ว ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามรบกวน รีบจับนางมัดไว้แล้วปล่อยให้อยู่กลางลานพิธี หากพลาดเวลานี้ไปแล้วจะทำให้เทพแมลงปีศาจพิโรธได้ และนั่นคงเป็นสิ่งที่พวกเจ้าแบกรับไม่ไหวแน่” 

พอถังเฉียนสั่งออกมาเช่นนี้ ซูซินเหลียนก็ยิ่งเอะอะโวยวายหนักขึ้น 

“ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม เขาจะตายอยู่แล้ว เหตุใดต้องส่งข้าไปตายกับเขาด้วย ข้าไม่ยอม พวกเจ้ามันเลวทั้งหมด!” 

ซูซินเหลียนลุกขึ้นยืนด้วยความกล้าหาญ ดวงตาที่ทอดมองคนในห้องนั้นพลันฉายแววสิ้นหวังออกมา ตะโกนขึ้นว่า 

“ข้ายอมตายเสียดีกว่ายอมให้พวกเจ้าทำสำเร็จ!” 

จื่อเย่ว์คาดไม่ถึงว่าซูซินเหลียนจะลุกยืนขึ้นและพุ่งตัวออกไปเอาศีรษะโขกเสาเช่นนี้ 

พวกจื่อเย่ว์เข้าขวางไว้ไม่ทัน หรืออาจจะพูดได้ว่าพวกนางจงใจไม่เข้าขัดขวาง หากว่านางชนเสาจนตายไปเอง เช่นนั้นก็ยังจะโยนความผิดให้อวิ๋นกุ้ยเฟยได้ 

“อย่านะ!” 

ถังเฉียนพุ่งเข้ามากระแทกร่างของซูซินเหลียนให้ล้มลงกับพื้น ปิ่นหงส์บนศีรษะเอียงไป นางล้มลงหมดสติทันที 

“เจ้า!” 

จื่อเย่ว์ตรงเข้ามาจะต่อว่า แต่ฉู่เหยากลับแกล้งกระอักเลือดออกมา ทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง 

“ในเมื่อนางไม่อยากแต่งงานกับอ๋องอย่างข้า เช่นนั้นก็อย่าสร้างความลำบากให้นางเลย ส่งนางกลับเมืองหลวงเถอะ แค่กๆ...” 

ฉู่จิ่งเหยาสั่งคนให้อุ้มซูซินเหลียนที่สลบอยู่ออกไป ในห้องจึงเหลือเพียงถังเฉียนและเจิ้งจยาเฉิงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา 

“ท่านอ๋อง หากนางอยากตายเราก็แค่ช่วยให้นางสมใจ เมื่อถึงตอนนั้นก็ยังสามารถใช้เรื่องนี้ตำหนิอวิ๋นกุ้ยเฟยได้ ยามนี้หากปล่อยนางไปก็รังแต่จะทำให้เรื่องราวยุ่งยากมากขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ” 

ขณะที่เจิ้งจยาเฉิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ เขาก็ยังไม่ลืมที่จะเหลือบมองถังเฉียนซึ่งอยู่ข้างกาย ความหมายของเขาก็คือหากเรื่องนี้ไม่สำเร็จ ทั้งหมดนั้นก็เป็นเพราะถังเฉียน 

“พวกเจ้าผิดแล้ว หากนางตายขึ้นมาจริงๆ นั่นถึงจะยิ่งเดือดร้อน อวิ๋นกุ้ยเฟยจะยิ่งมีเหตุผลให้ข้าอยู่ในดินแดนป่าเถื่อนนี้ต่อไป” 

“ท่านอ๋องหมายความว่า คนอย่างซูซินเหลียนยังตายไม่ได้หรือพ่ะย่ะค่ะ” 

เจิ้งจยาเฉิงอดถามขึ้นไม่ได้ ฉู่จิ่งเหยาจึงพูดว่า 

“อย่าลืมสิว่านางเป็นคนที่อวิ๋นกุ้ยเฟยส่งมาด้วยตนเอง เช่นนั้นก็หมายความว่านางยินยอมพร้อมใจตั้งแต่แรกแล้ว หากแต่ยังไม่พ้นงานสมรสวันแรกนางก็ฆ่าตัวตายเช่นนี้ นางที่มาไกลหลายพันลี้ก็เพื่อมาตายต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ ถ้าหากนางตายแล้ว นี่ก็จะยิ่งเป็นเหตุผลให้อวิ๋นกุ้ยเฟยอ้อนวอนต่อเสด็จพ่อได้ไม่ใช่หรืออย่างไร” 

เมื่อฉู่จิ่งเหยาพูดจบ เจิ้งจยาเฉิงจึงรู้สึกว่าตนเองช่างคิดอะไรตื้นเขินนัก เด็กสาวคนนี้รู้แต่แรกแล้วว่าฉู่จิ่งเหยาป่วยหนักมาก นางที่เดินทางมาไกลนับพันลี้ก็เพื่อมาตายต่อหน้าฉูจิ่งเหยาหรือ? 

“เด็กสาวนางนี้ความคิดก็ล้ำลึกมาก ไว้ชีวิตนาง อย่าปล่อยให้นางตายเด็ดขาด แล้วบอกจื่อเย่ว์ให้จัดการป้าหวังเสีย” 

เจิ้งจยาเฉิงได้ยินซูซินเหลียนร้องเรียกป้าหวังไม่หยุด ถึงตอนนี้พอนึกดูก็รู้แล้วว่าป้าหวังคงเป็นคนของอวิ๋นกุ้ยเฟย แต่คนอย่างป้าหวังตายไปใครเล่าจะใส่ใจ ดินแดนเผ่าม้งที่เต็มไปด้วยแมลงพิษ เมื่อมาถึงที่นี่แล้วป่วยเป็นไข้ป่าหรือถูกงูถูกสัตว์ร้ายกัดตายก็มีนับไม่ถ้วน 

“ท่านอ๋องโปรดวางใจ ข้าน้อยทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะว่าควรจะทำเช่นไร” 

ถังเฉียนคิดว่าตนเองสมควรจะไปได้แล้ว พวกนางเตรียมการมากมาย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าซูซินเหลียนมาที่นี่ก็เพื่อมาตาย เช่นนั้นก็นับว่าเสียเวลาเปล่า 

“ท่านหมอ ช้าก่อน!” 

เมื่อถังเฉียนเดินตามเจิ้งจยาเฉิงมาถึงประตู ก็กลับถูกฉู่จิ่งเหยาเรียกเอาไว้ 

“ท่านอ๋อง?” 

“ข้าก็รู้สึกแปลกใจมากว่าเหตุใดเจ้าถึงมองออก” 

ถังเฉียนจะสามารถบอกออกไปได้อย่างไรว่าตนเองไม่อยากเห็นซูซินเหลียนตายลงต่อหน้าต่อตา หมอผีล้วนเป็นคนเลือดเย็น ดังนั้นนางจึงพูดออกไปเช่นนี้ไม่ได้ นางหลุบตาลงแล้วพูดว่า 

“เพราะท่านอ๋องต้องการให้ข้าขู่นางให้กลัว แต่ไม่ให้ทำร้ายนางจนตกตาย ถึงอย่างไรนางก็เป็นพระชายา” 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น