marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 223

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 18
แบบอักษร

 

คำใบ้ของพ่อ

 

 

ลิต้า

 

‘พี่ลิสครับพี่จัดการแฮกระบบฐานข้อมูลของพวกนั้นเลยครับโต้กลับเลยเอาข้อมูลภายในของพวกนั้นทั้งหมดออกมาแพร่ตามโซเชี่ยล’ เสียงทุ้มของน้องชายดังขึ้นนั้นทำให้ฉันยิ้มออกมาอย่างพอใจทันทีเพราะอยากจะทำแบบนี้นานแล้วแต่โฮบอกให้รอจังหวะก่อน และ นี่คงถึงเวลาละมั้ง

“ได้เลยเดี๋ยวพี่จัดการให้” พูดจบฉันก็รีบหยิบโน้ตบุ๊คประจำตัวขึ้นมา

ตึก ตึก ตึก

ฉันรีบเจาะระบบดาวเทียมค้นหาระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทศัตรูก่อนจะเริ่มส่งไวรัสเข้าโจมตีระบบรักษาความปลอดภัยของพวกนั้นเพื่อเป็นตัวล่อให้ฉันสามารถใช้คอมพิวเตอร์อีกเครื่องเจาะข้อมูลระบบภายในบริษัท...

“ไหนข้อดูความสามารถของพวกที่กล้ามาซ่ากับฉันหน่อยสิ!!! กล้าดียังไงคิดจะมาขโมยนาโนเทคของฉันฮึ!!!” แต่ทันทีที่พูดแบบนี้จบฉันก็นึกบางอย่างออก...

“อื้อออ...มีเรื่องสนุกให้ทำอีกแล้วสิ” พูดจบฉันก็รีบลุกจากเก้าอี้ไปหาคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่ที่สามีสุดที่รักทำให้...ก่อนจะกดปุ่มเริ่มการทำงานพร้อมกับเชื่อมต่อข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ และ โน้ตบุ๊คเมื่อกี้มาที่นี่ทั้งหมดฉันยังไม่หยุดการโจมตีฝั่งนั้นยังคงส่งไวรัสเข้าไปป่วนเรื่อยๆก่อนจะเริ่มเปิดระบบใช้งานนาโนเทคที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจมันอันตรายเกินไปฉันจึงไม่เปิดขึ้นมาใช้เพราะถ้าเกิดตกในมือคนเลวคงจะวุ่นวายกันทั่วโลกแน่ๆแต่การมาเปิดครั้งนี้ก็มีอะไรสนุกๆให้ทำ

“เอาละนะไหนไม่เจอกันนาน”

ติ๊ด!

“สวัสดี สตีฟไม่เจอกันนานนะ” ฉันทักทายขึ้นหลังจากที่เห็นหน้าต่างเอไอของสตีฟแสดงผลขึ้นบนหน้าจอคอม

‘สวัสดีครับคุณลิต้ายังสวยเหมือนเดิมนะครับ’ ฉันยิ้มเล็กน้อยกับคำทักทายของเจ้าเอไอสุดฉลาด

“ขอบคุณที่ชมนะ”

‘มีอะไรให้ผมช่วยครับเห็นตอนนี้คุณกำลังปล่อยไวรัสไปป่วนระบบความปลอดภัยของบริษัทคู่แข่ง’ และ เจ้าสมองกลนี่ก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆทันทีที่เปิดมามันก็ตรวจสอบการเคลื่อนไหวของฉันทันทีนี่แหละความน่ากังวลของเจ้านี่มันฉลาดเกินไปแต่ฉันเอาอยู่

“ก็นะช่วยทำลายระบบป้องกันนั้นให้หน่อยแล้วก็โอนถ่ายข้อมูลภายในบริษัททั้งหมดมาที่นี่แต่อย่าให้ฝั่งนั้นตรวจจับได้ละ”

‘ได้ครับเดี๋ยวผมจัดการให้’

“อ้อ!! แล้วก็ส่งตรวจสอดแนมไปจับตาดูการเคลื่อนไหวทางนั้นด้วยนะ ตรวจสอบการเชื่อมต่อทั้งหมดของทางนั้นว่าติดต่อกับใครบ้าง”

‘เป็นเรื่องท้าทายที่ผมชอบจริงๆครับเดี๋ยวผมจัดการให้’ คำตอบของสตีฟทำให้ฉันคลี่ยิ้มออกมาสองมือกอดอกมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเดียวเดี๋ยวอีกไม่นานข้อมูลที่ฉันต้องการก็จะเข้ามา....

“ไหนดูสิว่าใครที่คือลาสบอสตัวสุดท้ายฮึๆๆ”

 

 

 

อึนโฮ

 

 

 

ติ๊ง!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลังจากที่ผมมาถึงห้องพักพอดีผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะเห็นเป็นข้อความของพี่ลิส

‘ข้อมูลภายในบริษัทนั้นทั้งหมด’

ผมขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อยที่พี่ลิสสามารถจัดการทุกอย่างได้เร็วขนาดนี้ผมจึงรีบโทรกลับไปหาทันที

ตรู๊ดดดด

‘ว่าไงโฮเห็นข้อความที่พี่ส่งไปแล้วเหรอ’ คำทักทายของพี่ลิสทำให้ผมรู้ทันที่ว่าพี่เขาต้องรู้อยู่แล้วว่าผมจะโทรมาหา

“พี่ลิสพี่เปิดใช้งานสตีฟงั้นเหรอ” และ เหมือนพี่ลิสจะรู้ว่าอยู่แล้วว่าผมต้องถาม

‘ใช่พอดีพี่หลายเรื่องที่ต้องจัดการเลยให้สตีฟมาทำงานให้นะนอกจากเอาข้อมูลภายในมาทั้งหมดแล้วพี่ยังให้สตีฟทำลายระบบรักษาความปลอดภัยอีกด้วย และ ยังส่งโดรนสอดแนมเข้าไปตรวจสอบการเชื่อมต่อทั้งหมดของคนพวกนั้นเพื่อหาลาสบอสตัวสุดท้ายไงละ’ คำพูดของพี่ลิสไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจเท่าไหร่แต่ที่แปลกใจคือทำไมพี่ลิสถึงยอมเปิดใช้งานมันเพราะพี่เขาบอกเองว่าเจ้านี่มันฉลาดและเจ้าตัวดันไม่ชอบให้สมองกลแบบนี้มาฉลาดกว่าตัวเองจึงไม่ยอมเปิดมันขึ้นมาใช้งาน

“พี่แน่ใจนะว่าเอาอยู่”

‘แน่ใจสิ...อย่ากังวลเลยเดี๋ยวทางนี้พี่เคลียร์เอง’

“โอเคๆ งั้นขอบคุณมากนะครับพี่”

‘ไม่เป็นไรมีอะไรก็บอกละกัน’

“ครับ งั้นแค่นี้นะไว้เจอกันครับพี่ลิส”

‘โอเค รักษาตัวเองดีๆนะไว้เจอกันบาย’ พูดจบพี่ลิสก็วางสายไปผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย...

“เฮ้อออ....” การกระทำของผมทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆหันมามองเธอ

“ช่วงนี้พี่ดูเครียดๆนะมีอะไรบอกฉันได้นะคะ” คำพูดของเธอทำให้ผมหันไปสบตาพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหน้าเธอเบาๆ

“ก็นิดหน่อยเพราะพี่ลิสตัดสินใจเปิดใช้งานสตีฟพี่เลยกังวลไม่ใช่ไม่เชื่อพี่ลิสนะแต่ทุกอย่างที่เจ้าสตีฟทำมันเหนือความคาดหมายเสมอแถมมันยังฉลาดมากใันเดาใขพี่ลิสได้เกือบทุกอย่างพี่แค่กลัวว่ามันจะทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่งของพี่ลิสเท่านั้น” คำพูดของผมทำให้เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนเจ้าตัวจะเอื้อมมือมาจับมือผม

“อย่าห่วงเลยค่ะต่อให้จะฉลาดแค่ไหนฉันก็เชืื่อว่าพี่ลิสเอาอยู่แน่ไม่งั้นพี่เขาไม่กล้าเปิดใช้งานหรอก...”คำปลอบโยนของเธอทำให้ผมผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“นั่นสินะ...พี่คงคิดมากไปหน่อย”

“ขอบคุณนะคะที่ทำให้ฉันได้เห็นอีกด้านของพี่” ผมเงยหน้าสบตากับเธออย่างอ่อนโยน..

“นั่นสินะปกติไม่เคยเป็นแบบนี้ให้ใครเห็น” ผมพูดพร้อมกับนึกขำตัวเองผมไม่เคยเปิดใจให้ใครได้มากขนาดนี้ไม่เคยแสดงออกถึงความรู้สึกมากมายของตัวเองแต่กับเธอนั่นเธอทำให้ผมแสดงตัวตนของตัวเองออกมาชัดเจนมาก...ผมเป็นแบบนี้กับเธอแค่คนเดียวคนเดียวจริงๆ

“ไปอาบน้ำเถอะค่ะดึกแล้วเดี๋ยวเข้านอนกันพรุ่งนี้พี่สัญญาว่าจะพาไปเที่ยวนะ”

“อาบให้หน่อยสิครับพี่เหนื่อยมากเลยยย...” ผมโน้มตัวลงไปกอดเธอก่อนจะพูดขึ้นอย่างออดอ้อน

“พี่โฮ!!! ไปอาบเองเลยอย่ามาทำเป็นอ้อนฉันรู้ว่าพี่ไม่ได้เหนื่อย” เธอปฏิเสธก่อนจะพยายามดันตัวผมออกแต่มีเหรอผมจะยอมง่ายๆ

“อ่ะพี่เหนื่อยจริงๆน๊าาาา” ผมกอกเธอแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมกับทำหน้าตาน่ารัก...

“ นะ น่า น่ารัก!!! แต่ไม่ได้!!! ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ถ้าพี่ไม่ไปคืนนี้พี่ได้ไปนอนบนโซฟาแน่” คำขู่ของร่างบางทำให้ผมชะงักเล็กน้อยแม้เธอจะน่าแดงเพราะเขินแต่ผมไม่อยากเสี่ยงที่จะไม่ได้นอนกอดเธอในคืนนี้...

“งั้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ” พูดจบผมก็รีบเด้งตัวขึ้นเดินไปห้องน้ำทันทีถึงจะเสียดายที่ไม่ได้อาบน้ำด้วยกันแต่ให้ตายเถอะอย่างน้อยก็จะได้นอนกอดนิเนอะ...และ พักนี้ผมก็ไม่ค่อยมีสมาธิทำเรื่องอื่นเท่าไหร่ตั้งแต่มีคนตัวเล็กข้างกายผมจะชอบหลุดทำเรื่องไม่เป็นเรื่องตลอดบางครั้งก็เผลอมองเธอแล้วยิ้มคนเดียวให้ตายเถอะนี่ผมกำลังเป็นเอามากแล้วนะเนี่ย!!!!!

 

 

วันต่อมา

 

 

Rrrrrr Rrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ปลุกผมให้ตื่นขึ้นมาอย่างทรมานหลังจากที่เมื่อคืนเล่นบทรักกับคนข้างกายจนเกือบจะเช้ากว่าจะจบ...ผมพึ่งจะรู้เหมือนกันว่ากับคนที่เรารักแค่เห็นหน้าก็เหมือนกับได้กินยาปลุกเซ็กส์!!! มันทำให้อารมณ์ไม่สงบลงง่ายๆเหมือนที่ผ่านมาเลยให้ตายเถอะ!!!!

ผมหยิบโทรศัพท์โทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างอารมณ์เสียที่มีคนโทรมาปลุกแต่เช้าแบบนี้แต่ชื่อของคนที่โทรมาทำให้ผมจำใจรับสาย

“ฮัลโหลครับพ่อ”

‘อ้อ!! ลูกชายคนเล็กฉันยังมีชีวิตอยู่สินะนึกว่าตายจริงๆเหมือนในข่าวนั่นละเพราะไม่เห็นโผล่หน้ามาหาเลย’ เสียงพ่อดังขึ้นพร้อมกับอารมณ์ที่ดูเหมือนจะโกรธที่ผมไม่ยอมไปหา =_=!!!!!

“ก็ผมมีหลายอย่างที่ต้องทำนิครับ”

‘หลายอย่างที่ว่าคือการเกาะติดผู้หญิงนะหรืออึนโฮ’ =_=!!! นี่ก็คงงอนมากสินะคนแก่อายุหกสิบเป็นงี้ทุกคนหรือเปล่านะ...

“ไม่ใช่ครับพ่อคือผมต้องจัดการต้นตอของเรื่องแล้ว...”

‘ยิ่งสืบยิ่งถลำลึกยิ่งเจ็บปวด’ แต่จู่ๆพ่อก็พูดออกมาแบบนี้จนผมได้แต่ขมวดคิ้ว

“พ่อครับนี่พ่อรู้อะไรมา” คำถามของผมทำให้พ่อถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

‘ที่ผ่านมาแกกับพี่แกจะทำอะไรพ่อไม่เคยห้าม ไม่เคยเตือนอะไรพ่อให้พวกแกทั้งคู่ตัดสินใจเองมาตลอดเพราะมั่นใจในตัวลูกชายทั้งคู่แต่เรื่องครั้งนี้มันรุนแรงเกินกว่าพ่อจะอยู่เฉยได้คนพวกนั้นพยายามจะล้มพวกเรา และ ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆแกถ้าแกรักเธอจริงๆอย่าให้เธอต้องรับรู้เรื่องนี้เลยโฮเพราะมันจะทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าใครทั้งหมด...’ คำพูดของพ่อทำให้ผมชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองยองมีที่ยังนอนหลับนิ่งอยู่

“หมายความว่าไงครับ”

‘บางครั้งชีวิตก็มักจะเจอบททดสอบมากมายเสมอเพื่อให้เราเติบโต พ่อหวังว่าบททดสอบครั้งนี้ลูกจะโตขึ้นเป็นคนที่เข็มแข็งขึ้นกว่าเดิม’ พ่อไม่ยอมตอบคำถามผมตรงๆให้ตายเถอะพ่อผมเป็นแบบนี้ตลอดอยากจะช่วยแต่ก็ชอบให้มาแค่คำใบ้ที่ทำให้คาใจ!!!

“เฮ้ออออ ผมจะทำยังไงพ่อถึงจะยอมบอกผมตรงๆละครับ”

‘พวกนั้นต้องการก่อการร้ายต้องการอุปกรณ์ และ ทุกอย่างที่เรามีคนพวกนั้นพยายามจะเข้ามายึดคลองเกาหลี...เพื่อที่จะทำให้สามารถปกครองเกาหลีได้ทั้งหมดแกรู้ความหมายที่พ่อบอกใช่ไหม’ ผมนั่งนิ่งอึ้งเล็กน้อยกับคำพูดของพ่อก่อนจะนึกถึงการกระทำที่ทางนั้นทำทั้งหมด...

“อย่าบอกนะว่า....”

‘ใช่...ลาสบอสตัวสุดท้ายของเกมนี้คือผู้นำของเกาหลีเหนือ’

“!!!!!”

 

 

มาแว้วววมาช้านิดหน่อยพอดีเกิดเรื่องคือพิมพ์ไปพิมพ์แล้วรู้สึกเหมือนเรื่องไม่สนุกเลยนั่งแก้บทใหม่ฮ่าๆๆๆ

ปล.เรื่องนี้จินตนาการไรท์ทั้งหมดนะไม่เกี่ยวข้องใดๆกับสภาพการเมืองนะจ๊ะ

ปล.ที่สองอย่าแอบอ่านเฉยๆคอมเม้นบอกกันได้ถึงจุดที่ผิดพลาด และ เพื่อเป็นการให้กำลังใจผู้แต่งนะจ๊ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น