PIYACHUT_

กดไลค์และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันได้น๊า ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันนะคะ:)

ชื่อตอน : BAD EX 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 420

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD EX 14
แบบอักษร

“อื้ออ” ฉันครางนิดหน่อยพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วยก่อนจะโฟกัสอะไรนิดหน่อย แล้วทำให้ภาพเมื่อคืนมันเริ่มไหลย้อนเข้ามาในหัว พอเริ่มนึกอะไรได้ก็อยากจะเอาผ้าห่มคลุมหัวตัวเองแล้วก็หลับต่อไม่อยากตื่นมารับรู้อะไรทั้งสิ้นค่ะ ทั้งอายทั้งเขินทุกๆอย่างไม่รู้ควรจะทำตัวอย่างไงดี แต่พอสังเกตดีๆรู้สึกมีอะไรหนักๆนิดหน่อยที่อุ่นๆยาวๆพาดอยู่ที่ลำตัวฉัน ก็เลยก้มลงไปมองถึงเจอใครบางคนที่กำลังกอดฉันอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหมคะว่าใคร พร้อมกับหน้าพี่ซันที่ซบลงที่คอน้อง เริ่มรู้สึกจะจั๊กจี้เหมือนกันค่ะ แต่ไม่อยากขยับตัวมากกลัวเขาจะตื่นและที่สำคัญ เอ่อ ร่างกายค่อนข้างระบมพอสมควร คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเมื่อคืนหนักหน่วงแค่ไหน -///- ไหนมีแต่คนบอกว่าครั้งแรกจะอ่อนโยนไงไม่หนักหน่วงแต่รอบแรกพี่ซันเขาอ่อนโยนจริงค่ะ แต่อ่อนโยนแค่รอบเดียวเท่านั้น นอกนั้นก็ร้อนแรงไม่เอาไม่พูดแล้วค่ะยิ่งพูดรู้สึกหน้ายิ่งแดงและร้อนผ่าว~

“หาว~ ตื่นแล้วหรอคะ” เมื่อกำลังนอนคิดว่าควรจะทำอะไรอย่างไงดีก็ได้ยินเสียงหาวจากพี่ซันพร้อมกับการขยับตัวเบาๆ มุดไปเลยได้ไหม มุดหายเข้าไปในผ้าห่มทะลุเตียงแล้วไปอยู่ใต้ดินเลยได้ไหม ควรจะทักทายพี่ซันยังไงดีนะ อรุณสวัสดิ์ค่ะที่รักแล้วจุ๊บแก้มเบาๆๆ ฮ่าๆๆบ้า ตอนนี้เลยทำได้แค่แกล้งหลับตาค่ะ เพราะไม่รู้จะทำตัวแบบไหนดีที่สุด อย่าว่าเป็นคนคิดเยอะเลยค่ะ แต่ไม่รู้จะต้องทำตัวแบบไหนจริงๆ

จุ๊บ!

ระหว่างที่กำลังแกล้งหลับอยู่ก็ได้รับสัมผัสจากคนที่กอดอยู่และจูบลงมาที่หัวไหล่ ไม่ไหวแล้ว~ ใครก็ได้เอาวิญญาณลูกพีชไปเลยยกให้ค่ะ เพราะตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะลอย ล่องลอยอยู่ในอากาศ~

“หลับหรอ~ หืมยังไม่ตื่นอีกหรอคะ” พี่ซันจากที่แค่จูบที่ไหล่ก็รู้สึกว่าเริ่มลุ่มล่ามเพิ่มขึ้นแล้วล่ะค่ะ เพราะพี่เขาเริ่มซบหน้ามาที่ไหล่พร้อมกับไซส์ซอกคอฉันเบาๆ ไม่ไหวแล้วนะพี่จ๋า เพราะแค่กระดิกนิดเดียวก็ระบม ถ้าจะ..เอ่อพี่ซันจะทำอะไรฉันอีกก็ให้ฉันคลานแทนเดินเถอะค่ะ แล้วสุดท้ายฉันจะทนแกล้งหลับได้หรอ ทนแกล้งได้รึเปล่า บอกเลยค่ะว่า..

“พอเลยค่ะ อื้อ! พี่ซันหยุดก่อน” ฉันเอามือผลักหน้าคนที่กำลังเริ่มไซร้ตามซอกคอมือก็ปัดป่ายไปตามตัวของฉัน

“เอ้า ตื่นแล้วหรอคะ” เขาทำเสียงตกใจนิดหน่อยเมื่อฉันร้องห้ามและผลักหน้าของเขาให้ห่างจากตัวฉัน สาบานว่าให้นกเขาไม่ขันไหมล่ะ ว่าพี่ซันไม่รู้จริงๆว่าฉันแกล้งหลับ

“แกล้งเก่ง” ฉันมองเขาด้วยสายตาดุๆ แต่คนที่โดนมองไม่สลดหรอกเชื่อเถอะ

“เปล่าค่ะ เห็นเราหลับพี่ก็เลยจะปลุก” ปลุกอะไรของเขากันเล่า รู้สึกว่าตั้งแต่ เกิดเรื่องเมื่อคืนฉันเปลืองตัวขึึ้นเยอะเลย ใจง่ายไปรึเปล่านะลูกพีช

เพี๊ยะ!

“พอเลยค่ะ ถอยเลยพีชจะไปอาบน้ำ” ฉันเอามือไปตีที่แขนเขาแรงๆ อยู่ท่านี้นานไม่ได้หรอกค่ะ สุ่มเสี่ยงต่อการเสียตัวเกินไป

“พี่รู้ว่าเราลุกไม่ไหวหรอก ให้พี่อาบให้ดีกว่าที่รัก” หลังจากนั้นคงไม่ต้องให้เล่าเยอะนะคะ พอจบประโยคนั้นพี่ซันก็อุ้มฉันขึ้นทันที อุ้มทั้งๆที่ว่าไม่ได้มีเสื้อผ้าใส่กันทั้งคู่นั่นแหล่ะ แต่เราไม่ได้ทำอะไรกันต่อนะคะ เพราะเขารู้ว่าฉันไม่ไหว ถ้าต่ออีกฉันก็คงจะสลบอ่ะเรียกรถโรงบาลมาหามฉันเถอะถ้าจะทำอะไรฉันต่อ

-เวลาต่อมา-

เราสองคนนั่งกินข้าวกันค่ะ พี่ซันก็มีแกล้งฉันบ้างตามปกติ แต่ทำไมเขาไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืนเลยนะ เขาไม่ขอฉันเป็นแฟนไม่ทำอะไรที่มันขัดเจนกว่านี้ ยอมรับค่ะคนเราก็อยากได้ความมั่นคงรึเปล่า พอมาคิดๆดูฉันก็คิดว่าฉันง่ายไปรึเปล่า ที่ยอมเขาง่ายๆ

“คิดอะไรอยู่ครับ” ระหว่างที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาเขี่ยอาหารในจาน มันมีความคิดมากอยู่ค่ะ ยอมรับว่ากลัวเขาจะทิ้ง เขาก็มีหยอกอะไรฉันบ้างแต่แค่ไม่พูดถึงความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเลย ไม่พูดว่าต่อจากนี้เราควรจะเอาอย่างไงกันดี

“เปล่าค่ะ” ถึงอยากจะถามแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่กล้าถามอยู่ดี อยู่ดีจะไปถามว่าทำไมพี่ซันไม่ขอพีชเป็นแฟนสักที ถ้าฉันจะบอกเขาขนาดนี้ ก็สู้ขอเขาเองไม่ดีกว่าหรอ และที่สำคัญถ้าเขาคิดจะจริงจังกับฉันจริงๆเรื่องแบบนี้มันต้องให้บอกด้วยหรอ เขาควรรับรู้ได้ด้วยตัวเองรึเปล่า

“โกหก เห็นเขี่ยข้าวเล่นตั้งนานแล้ว มีอะไรบอกพี่ตรงๆได้ไหม”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”

“พี่อยากให้เราคุยกันได้ทุกเรื่องนะลูกพีช พี่รู้สึกไม่ดีนะที่เราเป็นแบบนี้” ถ้าเขาบอกว่าเขารู้สึกไม่ดี ฉันไม่แย่ยิ่งกว่าเขาหรอคะ เหมือนคนที่เป็นคนรับความรู้สึกที่แย่ตรงๆอ่ะ

“ค่ะ”

“เข้าใจที่พี่พูดรึเปล่า ไม่สบายหรอครับ”

“เปล่าค่ะ! ก็บอกแล้วไง! ว่าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย” ตอนนี้ฉันเริ่มจะหงุดหงิดแล้วค่ะ ที่เขาไม่คิดจะถามถึงเรื่องความสัมพันธ์เมื่อคืนจริงๆ แล้วจะมาสนใจเรื่องพวกนี้ทำไม ถ้าไม่คิดจะทำอะไรที่มันชัดเจนจริงๆ บางทีก็คิดว่าความสัมพันธ์เรามันก็คงจะจบแค่นี้นั่นแหล่ะ เขาคงได้ตัวฉันแค่ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย ก็คิดซะว่าทำบุญให้หมาแดกแล้วกันนะ เพราะมันก็คงผิดที่ฉันด้วยที่ใจง่ายเกินไป

“พี่แค่ถามดีๆเอง ทำไมต้องใส่อารมณ์”

“ก็บอกไม่ได้เป็นอะไรไงคะ พี่ซันนั่นแหล่ะที่ถามเซ้าซี้อยู่นั่นแหล่ะ” ฉันพยายามปรับอารมณ์ให้เย็นลง

“ก็พี่เป็นห่วงเมียพี่ผิดตรงไหน” หน้าด้านพูดได้ไม่อายปาก

“เมียหรอคะ” ฉันอยากจะแค่นหัวเราะให้ตัวเองจริงๆ แฟนยังไม่ได้เป็นข้ามมาเป็นเมียซะงั้น

“ต้องให้พี่พูดอีกหรอ” เขาพูดออกมาได้หน้าตาเฉย จนเริ่มจะหมั่นไส้เขาจริงๆ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ ฉันก็เป็นผู้หญิงเป็นบุคคลคนหนึ่งที่ต้องการความชัดเจนรึเปล่า แต่เอาจริงๆไม่ใช่แค่ฉันหรอกที่ต้องการความชัดเจน ผู้หญิงทุกคนก็ต้องการความชัดเจนหมดนั่นแหล่ะค่ะ ใครอยากจะอยู่แบบไม่มีสถานะบ้างล่ะ

“ยังไม่ได้ขอเป็นแฟนเลยนะคะ” อยู่ดีๆมาบอกว่าฉันเป็นเมียทั้งๆที่ไม่เคยเอ่ยปากขอฉันเป็นแฟนสักคำ ควรจะให้ฉันคิดอย่างไง และถ้าฉันเป็นเมียเขาจริงๆ คงต้องนับแล้วล่ะค่ะว่าป็นคนที่เท่าไหร่คนที่ร้อยหรือคนที่ล้านไม่ได้อยากจะคิดมากเพราะตัวเองก็สมยอมให้เขาเอง แต่ก็อดคิดไม่ได้จริงๆ

“ก็ตอนแรกว่าจะขอ แต่ตอนนี้ไม่ทันแล้วเนอะข้ามขั้นไปเป็นเมียเลยดีกว่าที่รัก เพราะเรียนจบจะได้ลั่นระฆังวิวาห์ พี่ไม่ยอมเสียเราให้ใครหรอกนะที่รัก” พี่ซันพูดออกมาด้วยประโยคยาวเหยียด ฉันอึ้งนิดหน่อยไม่คิดว่าพี่ซันจะคิดอะไรถึงขนาดนั้น

“พี่ซัน เอาจริงหรอคะ” ยอมรับค่ะว่ารู้สึกดี มันอธิบายไม่ถูกไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดเขาได้มากแค่ไหนนะ มันเหมือนโดนน้ำทิพย์มาชโลมจิตใจให้มันกลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง

“ก็จริงนี่ครับ หรือเราจะปฏิเสธว่าไม่จริง พี่เป็นของเราแล้วนะอย่าทิ้งพี่นะที่รัก” พี่ซันเอามือมากุมมือฉัน ฉันรึเปล่าคะ ที่ต้องพูดคำนั้น แต่มันก็อดเขินกับประโยคของเขาไม่ได้อยู่ดี รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้า ยังไงไม่รู้ค่ะ จากที่โกรธเขาพอเขาพูดอะไรให้ใจเต้นนิดหน่อยก็ให้อภัยเขาง่ายๆ

“จะให้ลูกพีชเป็น..เอ่อเมียคนที่เท่าไหร่ดีล่ะคะ คนที่ร้อยหรือพันดี” บางทีก็รู้สึกกระดากปากเหมือนกันนะคะ ที่ถามเขาเรื่องผัวๆเมีย ฉันรู้กิตติศัพท์เขาขอสมควรค่ะ เล่นเจ้าชู้ตัวพ่อซะขนาดนั้น แต่ตอนที่เขาคุยกับฉัน เขาก็ไม่ได้มีเรื่องผู้หญิงให้ฉันมากวนใจนะ นับว่าเป็นข้อดีของเขาอีกข้อเหมือนกัน

“คนเดียวครับ พี่ไม่เคยรับใครเป็นเมีย ถ้าไม่ดูเป็นการเห็นแค่ตัวเกินไปพี่ก็แค่อยากจะบอกว่าคนอื่นพี่ก็แค่สนุกด้วยกันทั้งสองฝ่ายพี่ไม่คิดจริงใจกับใครสักคน..นอกจากเรานะลูกพีช” ถึงประโยคของเขาจะดูเห็นแก่ตัว แต่ฉันก็พอให้อภัย

“จริงหรอคะ”

“ครับ” แค่ได้คำยืนยันจากปากเขา หัวใจฉันก็ฉูบฉีดขึ้นมาไม่รู้ว่าความรักมันเริ่มก่อตัวขึ้นตอนไหน แต่แค่รู้สึกว่าฉันเริ่มรักเขามากขึ้นทุกวัน มันเริ่มรักขึ้นเรื่อยๆค่ะ รักจนคิดว่าวันนึงถ้าฉันรักเขามากๆจนไม่ได้เผื่อใจว่าวันใดวันนึงถ้าเราเลิกกันฉันจะเป็นอย่างไง ทั้งๆที่เคยคิดกับตัวเองแล้วว่าจะไม่เริ่มต้นใหม่กับใครเพราะอดีตมันน่ากลัวเกิน จากกลัวว่าวันใดวันนึงถ้ามันเกิดเหตุการณ์นั้นซ้ำขึ้นอีกฉันจะรับไหวรึเปล่า แต่ฉันก็คิดว่าพี่ซันก็คงจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ

“ขอบคุณนะคะ สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทำให้พีชเสียใจ” บางทีคนเราก็อยากได้คำสัญญาค่ะ ฉันไม่ได้หวังว่าเขาจะต้องเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคอะไร ขาวสะอาดบริสุทธิ์แค่ขอให้เขารักฉันคนเดียวและไม่ทำให้ฉันเสียใจก็พอ ไม่จำเป็นจะต้องเทิดทูนฉันขึ้นหิ้งอะไรหรอก ขอแค่เขาดีกับฉันเสมอต้นเสมอปรายฉันก็พอใจแล้ว

“สัญญาครับ อะไรที่ทำให้เราเสียใจพี่จะไม่ทำ” คำพูดของเขาทำฉันน้ำตาคลอ

“เลิกขี้แยเป็นเด็กได้แล้ว” เขาเอามือมาลูบหัวฉันเบาๆ

“ก็ดีใจนี่นา” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มกลับไปให้เขา

“แล้วเมื่อกี้เป็นอะไรบอกพี่ได้รึยัง”

“ยังจะถามอีกหรอคะ ควรรู้สึกยังไงที่ไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเลย คิดว่าจะโดนทิ้งซะอีก” ฉันพูดออกมาพร้อมกับย่นจมูกนิดหน่อย นึกแล้วก็หมั่นไส้

“ฮ่าๆ ใครจะทิ้งได้ลง เมียพี่สวยขนาดนี้” เขาพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาบิดจมูกของฉัน แต่มือหนักเกินไปเลยทำให้ฉันเบ้หน้านิดๆด้วยความเจ็บ

“ถ้าไม่สวยแล้วจะทิ้งกันหรอคะ ไม่ยอมจริงๆด้วย” ฉันพูดทีเล่นทีจริงเลยได้สายตาที่ยิ้มอบอุ่นกลับมาให้

“ต่อให้ ขาด้วน แขนขาด ตาบอด เป็น..”

“พอเลยค่ะ” หลังจากนั้นเราสองคนก็นั่งกินข้าวกัน มันมีความสุขมากเลยค่ะ ฉันรู้สึกยิ้มมากกว่าทุกวัน เหมือนเขาคือความสุขของฉันไปเลย

 

ฟอด!

ระหว่างกำลังล้างจานคนที่เอามือมากอดอยู่ข้างหลังก็หอมแก้มฉัน คือตอนนี้เรากินข้าวเสร็จแล้วล่ะค่ะ ฉันก็เลยเก็บจานมาล้าง แต่พี่ซันก็อาสาว่าจะช่วยฉันก็ไม่ได้ขัดอะไร แต่ไม่รู้ว่าช่วยหรือป่วนกันแน่ พอฉันจะล้างเขา ก็เลยมายืนซ้อนอยู่ข้างหลังแล้วก็จับมือให้ฉันล้างจานไปด้วย อารมณ์เหมือนโดนกอดจากข้างหลังก่อนจะขโมยหอมแก้มซ้ายทีขวาที เป็นการล้างจานที่เปลืองตัวมาก แต่ก็อบอุ่นมากเหมือนกัน

“ปล่อยก่อนค่ะ พีชล้างจานไม่ถนัด” ฉันพยายามจะเบี่ยงหน้าเบี่ยงตัวหลบคนที่พยายามจะลุ่มล่ามกับฉัน ไม่ใช่อะไรนะคะ ฉันรู้สึกว่ามันจะไม่จบแค่การล้างจานน่ะสิ เพราะไอ้ตัวที่อยู่ในกางเกงมันพยายามเบียดๆก้นฉันอยู่ ก็กลัวเจ้าของจะเอาออกมาทักทาย

“ก็พี่อยากช่วยจะได้เสร็จเร็วๆไงคะ” จากที่เคยคิดว่าการที่พี่ซันพูดค่ะคะเป็นอะไรที่กะล่อนมาก แต่ทำไมตอนนี้ฉันรู้สึกชอบเขาพูดจาแบบนี้นะ มันดูน่ารักดี

“เพลาๆลงบ้างนะคะ กะล่อนบ่อยๆแบบนี้ตามไม่ค่อยทัน”

“ก็ทำแบบนี้กับหนูคนเดียวนั่นแหล่ะ”

“ก็ลองไปทำกับคนอื่นสิคะ ถ้าจับได้ไม่เอาไว้นะบอกไว้ตรงนี้เลย”

“..ครับ พี่ไม่ทำหรอก ไม่อยากเสียเราไป” จะทำให้ฉันใจเต้นไปอีกกี่ครั้ง เพราะตอนนี้ก็ไม่ไหวแล้ว~

“ค่ะ ถ้างั้นอย่างแรกขอเชิญคุณชายเสด็จไปดูทีวีรอก่อนค่ะ เพราะถ้ามัวแต่ยืนกอดกันแบบนี้ ไม่เสร็จสักที” รู้สึกอะไรที่มันดุนๆตรงก้นฉันมันเริ่มขยายตัวแล้วค่ะ จริงๆก็รู้สึกว่าขยายมาสักพักแล้วนั่นแหล่ะ แต่ตอนนี้คิดว่าน่าจะโตเต็มที่ -///-

“ไม่ให้พี่ช่วยแน่หรอคะ พี่อยากช่วยนะจะได้เสร็จเร็วๆ” ช่วยให้ช้ากว่าเดิมล่ะสิ

“พี่ซัน” ฉันเริ่มบอกด้วยเสียงดุๆ ก็เลยได้เห็นแววตาของคนที่สลด ดูก็รู้ว่าแสดง

“ครับ รีบล้างนะพี่อยากนั่งดูทีวีกับเรา”

“ทำอะไรอยู่หรอคะ” ระหว่างที่ฉันล้างจานเสร็จฉันก็เดินออกมาหาพี่ซันที่นั่งอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น ก็เห็นพี่ซันกำลังก้มหน้าก้มตาดูอะไรในโทรศัพท์ หน้าตาเขาเครียดระหว่างที่สายตาก็จ้องโทรศัพท์ไปฉันไม่ได้อยากจะก้าวก่ายนะคะ แต่พอเห็นเขาเป็นแบบนั้นฉันก็รู้สึกไม่ดีและเหมือนเขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันถามอะไรไปเพราะสายตาของเขาเหมือนโฟกัสแต่โทรศัพท์ตรงหน้า

“เอ้า! เสร็จแล้วหรอครับ” พี่ซันเงยหน้านิดหน่อย ถามฉันตอนที่ฉันนั่งลงที่โซฟาข้างๆเขา คงจะรู้สึกตอนที่โซฟามันยุบล่ะมั้ง เรื่องที่เขาดูอยู่มันคือเรื่องเครียดขนาดนั้นเลยหรอ ถึงไม่รู้ว่าฉันเดินมา

“ค่ะ แล้วพี่ซันเป็นไรรึเปล่าคะ เห็นหน้าเครียดๆ”

“..เปล่าครับ”

_________________________________________________________

ช่วงนี้การบ้านเยอะมาก ไหนจะแก้ที่สอบอีก จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ อย่าพึ่งเบื่อและทิ้งกันไปไหนน๊าาา คอมเมนต์ให้กันหน่อยนะคะ💕💕💕 จริงๆแต่งมาหลายวันแล้วค่ะ แต่ยังไม่ได้อ่านหรือตรวจคำผิดของข้อความเลย ก็เลยยังไม่ได้เอาลง🥰🥰🥰

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น