Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 เด็กหนุ่ม

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 เด็กหนุ่ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 47

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2563 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 เด็กหนุ่ม
แบบอักษร

วันนั้นที่ข้าตามเขามาได้ก็เพราะรู้ตัวถึงความง่วงที่ผิดปกติในขณะที่กำลังจะคล้อยหลับไป ข้าได้สั่นกระดิ่งเรียกสหายอีกคนหนึ่งมาช่วย ข้าคิดไว้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องไม่ยอมอยู่เฉย สติอันพร่ามัวใกล้จะเลือนหายไป ข้าสั่นกระดิ่งเพียงเบาๆครั้งเดียวนั้นแล้วทุกอย่างก็ดับมืดไป.. 

แปะ แปะ เรจิรีบถ่อตามมาตามสัญญาณกระดิ่ง แม้กระดิ่งนั้นจะสั่นเพียงครั้งเดียวเขาก็รับรู้ได้ในทันที เขาร่ายมนต์ปลดพันธนาการที่ทำให้นางหลับใหลไปชั่วครู่ออกพลางตบใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นเบาๆ เรียกสติให้นางตื่นจากนิทรา

'อือ..อืม' เสียงครางในลำคออู้อี้ เรจิหยุดมองชั่วขณะ ต่อให้นางไปเป็นของคนอื่นแต่ใจของเขาก็ยังอาลัยอาวรณ์นางนัก

'ข้ามาแล้ว ตื่นเถิด'

'เรจิ!' นางลืมตาโพล่งขี้นแล้วลุกขึ้นจากเตียงนอนไม้ไผ่สองมือเรียวโอบกอดคอของสหายเก่าอย่างเรจิ หยาดน้ำใสใสระรื่นขอบตาหยดลงพื้นธุลีดิสองสามหยด นางปาดลวกๆแล้วกุลีกุจอสวมรองเท้ายืนหยัดอย่างองอาจ

'เกิดเรื่องอะไรขึ้น' เรจิยังคงงงงวยกับสถานการณ์ไม่สู้ดี

'สามีของข้า เขาไปแล้วใช่หรือไม่'

'ข้ามาถึงก็ไม่เห็นเขาแล้ว มีเพียงเจ้า'

'ไม่ได้การ!' สิ้นคำของนางก็พรวดพราดหายไปทันที เขาเองที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรมากก็ได้แต่ตามนางไปเงียบๆ พอจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขารู้สึกสงสารนางจับใจแต่เพื่อไม่ให้เป็นที่ตกตะลึงแก่เหล่าเทพตนอื่นที่ที่เทพจขากอเวจีอย่างเขาอย่างกรายเข้ามาในแดนสุขาวดีแห่ง เขาจึงได้แต่เฝ้ามองนางอยู่ห่างๆ มองนางร่ำไห้กับเทพยาสุเงียบๆ สายตาที่นางมองเขาเป็นสายที่ทั้งรัก ตัดพ้อ มากมายเกินกว่าจะสาธยาย นางปล่อยให้เขาเดินหันหลังจากไป..

เจ้าชายเคียวหลังจากแยกจากกับไอสึก็ได้รับคำสั่งให้ทูลเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเเก่เทพเรอิพร้อมกับไอสึในวันรุ่งขึ้น เขาลูบแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วชี้ของตน

'ท่านพี่กลับมาทำไม ข้าบอกท่านแล้วให้ไปให้ไกลที่สุด' เสียงเล็กของหญิงสาวที่อยู่ภายในแหวนส่งกระแสจิตคุยกับเขา

'ข้ามีน้องสาวเพียงผู้เดียว ต่อให้เจ้าจะกลายเป็นปีศาจข้าย่อมต้องดูแลเจ้า'

'ท่านพี่ นางรักท่านมาก' ในใจของซาดะก็ยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง นางรู้ตัวว่านางปล่อยให้ความชั่วร้ายภายในจิตใจครอบงำและได้เผลอทำร้ายใครหลายคนรวมถึงคนที่มีบุญคุณกับนางด้วย

'ข้ารู้และหวังว่าเพียงสักวันข้ากับนางจะได้ครองรักกันอีกครั้ง' เจ้าชายเคียวยังคงฝืนยิ้มและหัวเราะให้แก่โชคชะตาอันโหดร้าย ในช่วงชีวิตอันยาวนานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด หากจะหยุดคิดถึงใครคนหนึ่งต้องทำอย่างไร..

200000 ปีผ่านไป

'ท่านแม่ พ่อของข้าคือใครหรือ' เด็กหนุ่มเขย่าแขนจิ้งจอกสาวอย่างคาดคั้นคำตอบ หลายปีมานี้เขาถูกท่านแม่ขังไว้แต่ในดินแดนจิ้งจอกเท่านั้น ห้ามมิให้ก้าวออกจากแดนจิ้งจอกแม้แต่ก้าวเดียว

'เรียวกิ แน่นอนว่าข้าต้องเป็นพ่อของเจ้า' เรจิเสนอตัวขึ้นมา บัดนี้เขากำลังนั่งจิบชาอยู่กับไอสึ ดวงตาเลือนลอยของนางจ้องมองไปที่พระอาทิตย์อยู่เช่นนั้น สองแสนปีล่วงเลยผ่านนางกลับเก็บตัวอยู่แต่ในแดนจิ้งจอกไม่ออกไปไหน เขาเพิ่งทราบความจริงเมื่อราวๆหนึ่งแสนปีก่อนว่านางตั้งครรภ์กับชายผู้นั้นอีกทั้งยังโดนองค์ราชันย์กับราชินีจิ้งจอกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน ลำพังไอสึคนเดียวก็ไม่มีใครสามารถห้ามปรามได้อยู่แล้ว เขาคิดว่าคงเป็นความตั้งใจของนางที่จะไม่ออกจากแดนจิ้งจอกอีกตลอดกาล เขาจึงต้องไปๆมาๆระหว่างแดนโลกันตร์และแดนจิ้งจอกอยู่บ่อยๆมานั่งสนทนาบ้าง เล่นไพ่นกกระจอกบ้างแล้วแต่ว่านางอยากจะทำสิ่งไหน

'เหอะ! หน้าตาข้ากับท่านคล้ายกันมากมั้ง' เรียวกิแค่นยิ้ม คนที่มาหาท่านแม่ของเขาแทบทุกคืนวัน พูดตรงๆว่าไม่ถูกชะตา ขี้เก๊กชะมัด

'เจ้าไม่สังเกตดูล่ะ ข้าชื่อเรจิ แม่เจ้าชื่อ ไอซึ ส่วนเจ้าชื่อ เรียวกิ เห็นไหมว่าคล้ายคลึงกับข้าอยู่นะ'

'นี่! ท่านลุง เหนื่อยไหม'

'ลุงอะไรกัน เรียกข้า ท่านพ่อซิ เหนื่อยอะไรของเจ้า'

'เหนื่อยไหมอ่ะที่คิดไปเอง เลอะเทอะ'

ป้าปป ไอสึตีลูกชายเบาๆที่พูดจากเสียมารยาทกับสหายของนาง

'ท่านแม่!'

'อย่าเสียมารยาทกับท่านลุง' นางเอ็ดลูกชายที่อมลมไว้ในแก้มอย่างกับซาลาเปา นางยังคงรู้สึกผิดกับเรจิอยู่ไม่น้อย เขาอยู่ตรงนี้ทำหน้าที่ดูแลนางอย่างดีแต่หัวใจของนางไม่มีวันเป็นของเขาได้ นางยังคงรักและคะนึงหาคนที่เพิ่งขึ้นเป็นราชาหมาป่าคนนั้น..

'ไอสึ ปีนี้เรียวกิก็อายุ 70000 กว่าปีได้แล้ว ไม่ส่งไปร่ำเรียนวิชาอะไรหน่อยหรือ'

'อื้ม ข้าปรึกษากับเทพร้อยเล่ห์ดูแล้ว ท่านว่ารอให้เรียวกิมีอายุครบ 150000ปีแล้วค่อยส่งไปน่ะ'

'ถ้าอย่างนั้นไปร่ำเรียนวิชาดาบที่วังข้าดีหรือไม่'

'ข้าเกรงใจท่าน'

'เจ้าก็มาด้วยกัน ข้าอยากให้เจ้าออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างนะ' เรจิยื่นมือไปหวังว่าจิ้งจอกสาวลูกหนึ่งคนนี้จะยินยอมไปด้วยกันกับเขา..

'เช่นนั้น ข้าไปก็ได้' นางยิ้มอย่างอ่อนโยนและวางมือลงบนมือที่ใหญ่กว่าของเขา เรียวกิเห็นทั้งสองคนจับมือกันก็หน้าบูดหน้าบึ้ง วิ่งหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก ท่านแม่ของเขาต้องตามไม่ทันตาลุงนั่นแน่ๆ

เด็กหนุ่มวิ่งออกไปสำรวจที่ทางไกลกว่าเดิมมากพอรู้สึกเหนื่อยจึงนอนห้อยหัวอยู่บนต้นแอปเปิ้ลตนหนึ่ง ป่าที่นี้ออกจะทึบไปบ้าง น่าหลับนอนเหลือเกิน

'อีกไม่หนึ่งแสนปี เจ้าก็ได้ออกมาแล้วนะน้องพี่' เสียงของใครบางคนดังขึ้น เรียวกิชะโงกหน้าไปมองกลับเห็นชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อคนหนึ่ง เขาพูดคุยกับเเหวนที่นิ้วชี้

'ออกจะหน้าตาดีปานนั้นแต่วิปลาส น่าเวทนาโดยแท้' เรียวกิพยายามพูดเสียงเบาที่สุด แต่ทว่า.. เขายังได้ยินอยู่ดี

เปรี้ยงง แสงพลังสีฟ้าถูกส่งมาทางกิ้งไม้ที่เขาพิงอยู่พอดี ทำให้เด็กหนุ่มตกลงมาจากต้นไม้

'โอ้ย เจ็บๆๆๆ ' ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้พูดสิ่งใด ปลายดาบก็มาจ่อที่คอเขาเสียแล้ว

'ใครส่งเจ้ามา' เด็กหนุ่มขยับถอยห่างปลายดาบคมที่จ่อคอเขาจนจะทิ่มอยู่แล้ว เขาค่อยเงยหน้าขึ้นมา

'ท่านเพี้ยนหรือเปล่า พลังของข้ายังอ่อนด้อย เพียงแค่บังเอิญนอนพักอยู่บนต้นไม้แล้วเห็นท่านคุยกับแหวนนั่นก็เท่านั้นเอง' ชายหนุ่มเบิกตาโพลง เด็กหนุ่มคนนี้หน้าตาคล้ายเขาในวัยเยาว์ถึงสี่ในหกส่วนเลยที่เดียวและสร้อยนั่น! สร้อยไม้แกะสลักรูปหมาและจิ้งจอกในคืนจันทร์ สร้อยเส้นนี้ เขาเคยมอบให้นางผู้นั้น..

'ท่านเอาปลายดาบนี่ห่างจากคอข้าก่อนดีหรือไม่ แหะๆ' ขวับ ชายหนุ่มเก็บดาบเข้าฝักแต่ไม่ทันได้พูดคุยอะไรกัน เด็กหนุ่มคนนั้นก็แปลงร่างเป็นจิ้งจอกวิ่งหนีหายไปในพุ่มไม้ เด็กหนุ่มคนนั้นเขาเป็นใครกันนะ หวังว่าคงจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

'ท่านพี่เป็นอะไรรึ' เสียงเล็กๆเอ่ยถามพี่ชายของตนที่ยืนนิ่งเงียบไป เขาปรายตามองแหวนสีหม่นที่ใกล้จะกลายเป็นสีขาวของน้องสาวตัวเอง และเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

'ไม่มีอะไรหรอก' มือของเขายังคงสั่นอยู่อย่างนั้น สายลมพริ้วพัดผ่าน หากสายลมยังคงผันผ่านตามกาลเวลาแต่ใยหนอเขายังคงมัวเมาแต่เรื่องในอดีต หากเขามีลูกชายกับนางสักคนคงอายุเท่าเด็กหนุ่มคนนั้นและสร้อยเส้นนั้น เด็กหนุ่มคนนั้นได้มาอย่างไร เขามั่นใจว่าสร้อยเส้นนั้นต้องเป็นของนาง ความคิดพันหมื่นความคิดวนเวียนในหัว เดิมทีเขาคิดไว้ว่าอยากจะรอให้ซาดะปลดผนึกออกมาก่อน เขายังมีเรื่องที่ต้องจัดการ เขายังต้องชิงของที่คามินเอาไปจากน้องสาวของเขากลับมา เมื่อนั้นเขาคิดไว้ว่าจะกลับไปหานางอีกครั้ง รับนางมาอยู่ด้วยกัน หากเขาจะทำเช่นนั้นหวังว่ามันคงยังไม่สายเกินไปที่นางจะให้อภัยคนอย่างเขา..

ความคิดเห็น