Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 15 ส่วนเกิน

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 15 ส่วนเกิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2563 01:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 15 ส่วนเกิน
แบบอักษร

 

 

น้องพารัก🍀

 

ผมมาถึงโรงพยาบาลที่พี่ออยรักษาอยู่ โดยมีพี่พายุเป็นคนพามา แล้วพี่พายุก็ตามติดผมตลอด ผมรู้ว่าพี่พายุเป็นห่วงผมมาก เพราะตอนที่พี่พายุมาถึงห้องของพี่ออย ผมแทบเหมือนคนเสียสติ พี่พายุเดินไปถามรายละเอียดเกี่ยวกับพี่ออยที่แผนกประชาสัมพันธ์

 

" น้องพารัก ไปกันครับ "

 

พี่พายุเอื้อมมือมาจับมือของผมแล้วพาผมไป ห้องที่พี่ออยแอดมิดเป็นห้องพิเศษ ผมคิดว่าพี่กฤษต้องเป็นคนจัดการทุกอย่างแน่ๆ เราขึ้นลิฟไป ลิฟเคลื่อนที่อย่างช้าๆจนเกือบถึงชั้นบนสุด พอประตูเปิดออกผมก็รีบเดินไปที่ห้องที่พี่ออยอยู่ทันที

 

ครืดดดดดด.......

 

ภายในห้องเงียบสนิด ผมเดินผ่านส่วนรับแขกเข้าไปในห้องที่พี่ออยนอนอยู่ ภาพที่ผมเห็นทำเอาผมแทบทรุด พี่ออยนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงมีทั้งสายน้ำเกลือ ถุงเลือด ไหนจะหน้ากากออ๊กซิเจนอีก ทุกอย่างบ่งบอกว่าพี่ออยอาการแย่

 

" อึก...พี่พายุ..เค้าจะเป็นอะไรมั้ยฮะ อึก.."

 

" น้องพารัก บอกพี่ได้รึยัง ว่าเกิดอะไรขึ้น "

 

" รักขอโทษ..อึก..ฮือออออ "

 

พี่พายุเข้ามากอดผม อ้อมกอดนี้มันช่างแสนจะอบอุ่น ผมรู้ว่าพี่พายุรักผมมาก แต่ทำไมความรู้สึกอบอุ่นนี้ถึงไม่สามารถทำให้ ตัวผมอบอุ่นขึ้นได้เลย

 

ผมกับพี่พายุนั่งดูอาการของพี่ออย แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพี่ออยจะฟื้น พี่พายุถามอาการจากคุณหมอบ้างแล้ว คุณหมอเค้าก็บอกว่าพ้นขีดอันตรายแต่ผมก็ยังใจไม่ดี เพราะภาพเลือดที่ไหลนองเติมไปหมดมันยังติดตาผมอยู่

 

ครืดดดดดด......

 

อยู่ๆร่างบางของใครคนหนึ่ง คนที่ผมเคยเห็นหน้ามาบ้างแล้ว ก็เดินดุ่มๆเข้ามา อย่างไม่เกรงใจใคร เค้าเข้ามาจับมือพี่ออยทันที แล้วผมก็ยิ่งแน่ใจมากขึ้นเมื่อมีอีกคนเดินตามเข้ามา มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ มีการสนธยาถามอาการกับคุณหมออยู่สักพัก จนคุณหมอออกจากห้องไป แล้วร่างบางก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

 

" พะ..พี่กฤษฮะ...คะ..คือผมขอโทษ...ผมไม่ได้ตั้งใจ.."

 

" หยุดพูดนะ...พารัก!!! วี..วีฟังพี่อธิบายก่อน "

 

พี่กฤษหันไปพูดกับน้องวีทันที แล้วน้องวีก็เดินออกไปคุยกับพี่กฤษตรงระเบียง ผมทำอะไรไม่ได้เลย ก็ผมมันไม่มีสิทธิ์อะไร ตอนนี้ผมทำได้แต่นั่งสะอื้นอยู่เงียบๆ สักแป๊บทั้งคู่ก็กลับเข้ามาในห้อง บรรยากาศมันแสนจะอึดอัด ผมมองไปที่เตียงพี่ออยยังไม่รู้สึกตัวมีเพียงน้องวีดูแลอยู่ใกล้ๆ

 

เวลาผ่านไปสักพัก พี่พายุกับพี่กฤษคงจะคุยธุระกันเสร็จแล้ว ผมได้ยินพี่กฤษชวนน้องวีกลับ แต่น้องวีเป็นห่วงพี่ออยกลัวจะไม่มีคนดูแล ผมเลย....

 

" เอ่อ....ขะ..ขอโทษนะฮะ รักขอเฝ้าพี่ออยได้มั้ยฮะ คือ...รัก "

 

" นายเป็นใคร มาเสนอตัวทำไม ยุ่งอะไรกับพี่ชายเรา เราไม่อนุญาติ !"

 

ผมสะดุ้งสุดตัวไม่คิดว่าน้องวีจะโกรธผมขนาดนี้ แต่มันก็คงจะสมควรแล้วล่ะมั้งฮะ

 

แต่แล้วก็มีเสียงนึงดังขึ้นซะก่อน

 

" วะ...วี..."เสียงที่ดังออกมามันช่างแหบแห้งเหลือเกิน แต่ผมก็ดีใจที่ได้ยินมันอีกครั้ง ผมพยายามมองไปที่พี่ออยอย่างไม่วางตา

 

" พี่ออย! ..วีอยู่นี่ฮะ พี่ออยเจ็บตรงไหนฮะ ให้วีเรียกหมอมั้ยฮะ "

 

" เอ่อ..ไอ้กฤษ เดี๋ยวกูไปตามหมอเอง มึงอยู่ดูสถานการณ์แล้วกันนะ " แล้วพี่พายุก็เสนอตัวไปตามหมอมาดูอาการพี่ออย

 

 

" วี...พี่ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงนะครับ " พี่ออยพูดคุยกับน้องวี ด้วยท่าทางอ่อนโยนจนผมแทบทนอิจฉาไม่ได้

 

 

" ตะ...แต่ " น้องวียังไม่ทันพูดอะไร หมอก็เข้ามาดูอาการ หมอตรวจอยู่พักใหญ่

 

" โอเคนะครับ อาการถืออยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย แต่เรื่องบาดแผล หมอขอสังเกตุการณ์ดูอีกที ต้องดูเรื่องของการติดเชื้อนะครับ เพราะกว่าจะมาถึงโรงพยาบาลก็กินเวลาพอสมควร ยังไงรบกวนญาติให้คนเจ็บพักผ่อนเยอะๆนะครับ หมอขอตัวครับ "

 

" ขอบคุณนะฮะ คุณหมอ พี่กฤษจ้างพยาบาลนะฮะ วีเป็นห่วงพี่ออย "

 

น้องวีแสดงท่าทางว่าเป็นห่วงพี่ออยมากจริงๆ ก็อย่างว่าเค้าเป็นครอบครัวเดียวกันนี่นา

 

 

" วี..วีครับ ไม่เป็นไร พี่อยู่ได้ วีกลับไปดูเด็กๆเถอะนะครับ "

 

 

" แต่วี..."

 

 

" นะครับ พี่ห่วงหลาน วีกลับเถอะ "

 

 

" งั้นวีกับพี่กฤษกลับก่อนนะฮะ แล้วพรุ่งนี้วีจะรีบมาเยี่ยมพี่ออยนะฮะ "

 

 

" ครับ "

 

พอทุกคนคุยกันแล้ว ตกลงกันได้ว่าให้ผมอยู่เฝ้าพี่ออย พี่กฤษก็โอบตัวน้องวีแล้วพาเดินจากห้อง ส่วนพี่พายุก็ตามทั้งคู่ออกไปด้วย

 

ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เตียงที่พี่ออยนอนอยู่ พี่ออยไม่ได้มองผมเลย เค้าต้องเกลียดผมแล้วแน่ๆ

 

" เอ่อ......พะ...พี่ออยอยากดื่มน้ำมั้ยฮะ เดี๊ยวรักไปหยิบให้..อ๊ะ!!!"

 

มือหนาขาวซีดเอื้อมมาคว้าข้อมือของผมไว้ ผมเซเล็กน้อย แต่ก็ขยับเข้าไปหา

 

" พี่ออย...พี่ออยเกลียดรักแล้วใช่มั้ย...อึก...รักขอโทษ..รักไม่ได้ตั้งใจ...พี่ออยจะให้รักชดใช้ยังไงก็ได้..อึก..ตะ..แต่อย่าเป็นแบบนี้..ได้มั๊ยฮะ..."

 

"............."

 

" อึก....รักไปหยิบน้ำให้นะฮะ..."

 

ผมผละตัวออกจากแรงจับที่ข้อมือ ผมเดินมาที่ตู้เย็นตรงโซนรับแขกแล้วหยิบน้ำขึ้นมาเทใส่แก้ว มือผมสั่นเทาไปหมด ผมไม่รู้จะชดใช้ยังไง ผมกลั้นไอ้ก้อนสะอื้นไว้ไม่ไหวจริงๆ

 

ฮือออออออออออออ......อึก...

 

ผมรีบยกมือเรียวบางทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากตัวเอง ผมต้องไม่ร้อง แค่นี้ผมคงน่าสมเพสมากๆแล้ว ตอนที่พี่ออยดูแลเอาใจใส่ผมก็ไม่เคยเห็นค่า นี่แค่เค้าไม่พูดด้วย แล้วผมจะมามีสิทธิ์เสียใจอะไร ผมขยับมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้าง

 

น้องพารัก เข้มแข็งนะ ผมได้แต่บอกกับตัวเองเบาๆ

 

หมับ!!!!!

 

มือขาวซีดเอื้อมมาโอบกอดร่างบางของผม ที่ตอนนี้มันร้องไห้สะอีกสะอื้นจนเนื้อตัวสั่นเทาไปหมด

 

" พี่ออย!!! ลุก....อึก...ขึ้นมาทำไมฮะ..เดี๊ยวแผลแตกกันพอดีฮะ..."

 

แล้วเสียงแหบแห้งก็กระซิบถามผมที่ข้างหู มือหนายังไม่ยอมคลายกอดจากตัวผม

 

" ร้องไห้ทำไม..แค่กๆ..เสียใจที่พี่ยังไม่ตายเหรอ.."

 

ผมได้ยินทุกคำพูดชัดเจนถึงแม้มันจะเบาแสนเบาก็ตาม ผมพลิกตัวหันมาประจันหน้ากับร่างหนาทันที

 

" พี่ออยพูดอะไรน่ะ!!!... อึก...รักไม่เคยคิดอะไรแบบนั้น..ระ..อึก...รัก..เสียใจ..อึก..ที่ทำให้พี่เจ็บ..อึก..ต่างหากล่ะ..ฮือออออ...ไอ้คนบ้า..คิดได้ไงว่ารักอยากให้พี่ตาย..ฮือออ ..ปล่อยรักเลย...ฮือออ"

 

" น้องพารัก พี่ออยขอโทษ ไม่ร้องแล้วนะครับ พี่ไม่เป็นอะไรจริงๆ แค่กๆๆ "

 

" อึก...งะ..งั้นรักพาไปนอนนะฮะ...อึก..พี่มันบ้า..ลุกมาได้ยังไง..อึก.."

 

ผมค่อยๆพยุงตัวพี่ออยกลับมานอนที่เตียง แถมยังต้องเรียกหมอมาต่อเครื่องอ๊อกซิเจน กับเจาะเข็มให้เลือดที่ทำหลุดอีก ตบท้ายผมเองที่โดนทั้งหมอและพยาบาลบ่นที่ดูแลคนไข้ไม่ดี พอเจ้าหน้าที่ออกไปหมด ผมก็เดินมาดูอาการพี่ออยที่ตอนนี้หลับไปเพราะฤทธิ์ยา ผมมองหน้าพี่เค้าตอนนี้มันยังซีดอยู่เลย ผมเลื่อนเก้าอี้มาใกล้ๆ แล้วนั่งเฝ้าพี่ออย วันนี้มันเป็นวันที่แสนหนักหนาสำหรับผมจริงๆ ผมผล่อยหลับไปทั้งๆที่ยังกุมมือพี่ออยไว้แบบนั้น

 

ผมได้แต่หวังว่า ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***** อย่าว่าน้องพารักนะ สงสารน้องงงงง😭😭😭

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น