-ACT-
email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 257

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2563 17:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26
แบบอักษร

บทที่ 26

 

 

 

หมอก

 

 

ผมรู้สึกโกรธธามมากเลยครับ มาหลอกให้ผมหอมแก้มแล้วไม่ยอมคืนรถของเล่นให้ผม ไม่แปลกหรอกครับที่ธามจะอยากได้รถคันนั้นมาก เพราะรถคันนั้นเป็นของธามที่ทำหล่นไว้ ผมไม่รู้ว่ารถแบบนี้มันมีกี่แบบกี่รุ่น แต่ผมเคยเห็นที่ห้างคือเยอะมาก ผมยังงงอยู่เลยว่าธามจำได้ยังไง ผมดูท่าทางแล้วผมจะได้คืนยากแน่นอน เพราะธามเอาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงเลย แต่ยังไงผมก็ต้องเอาคืนให้ได้ครับ

 

วันนี้ผมมีนัดกับน้องๆ ครับ เพราะพวกมันบอกผมแล้วว่าเลิกเรียนผมจะได้รู้คำตอบแน่นอน ผมเลยนัดพวกมันที่ร้านเจ๊สตาร์เหมือนเดิม แต่คราวนี้ผมให้รถของที่บ้านผมมารอรับครับ เรื่องนี้จะมีแค่เอส แซนด์ และสามคนนั้น เท่านั้นครับ ส่วนซันก็ต้องมาหาผมที่ร้านอยู่แล้ว

 

"ทำไมพวกมึงถึงมาด้วยกัน" เมื่อถึงเวลากินข้าวกลางวัน บอสก็ถามขึ้นมาทันที

"อะไรวะไอ้บอส"

"เมื่อเช้าไอ้หมอกซ้อนไอ้ธามมา"

"ห้ะ! จริงหรอ"

"จริงดิ"

"จริงหรอวะไอ้หมอก"

"เออ กูแค่อยากนั่งมอเตอร์ไซค์มาโรงเรียน พวกมึงมีอะไร"

"ถ้าเป็นคนอื่นกูจะไม่ถามเลย"

"ไอ้ธามก็เพื่อนกู ทำไมกูจะมากับมันไม่ได้"

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี"

"แล้วยังไง ตอนเย็นไอ้ซันยังมารับมึงอยู่หรือเปล่า"

"วันนี้ไม่ได้มา"

"ว่าไงนะ ไอ้หมอก มึงจะทำอะไรของมึงวะ"

"มึงเป็นอะไรไอ้เกม มึงฟังมันก่อนสิวะ พูดให้จบไอ้หมอก"

"กูบอกซันไปแล้ว วันนี้กู แซนด์ แล้วก็ไอ้เอสจะไปกินไอติมกัน กูเลยให้รถที่บ้านกูมารับ"

"อ้าวหรอ"

"เออสิ มึงคิดอะไรของมึง"

"เปล่า แล้วจะไปที่ไหนกัน กูขอไปด้วยสิ"

"พวกมึงไปหาเด็กของพวกมึงเถอะ เดี๋ยวกูไปส่งไอ้เอสกับแซนด์เอง"

"เออๆ ไม่มีอะไรแล้วก็ขึ้นเรียน" แล้วทุกคนก็เดินขึ้นอาคารเรียนแล้วแยกย้ายไปตามห้องเรียนของตัวเอง

 

ผมเดินเข้าเรียนมาพร้อมกับแซนด์ แซนด์ไม่ได้ถามผมสักคำว่าทำไมผมถึงมากับธาม แซนด์รู้ว่าถ้าผมจะบอก ผมคงบอกเอง ผมนั่งเรียนจนกระทั่งเลิกเรียนพวกผมก็ไปนั่งรอรถมารับที่โต๊ะประจำเหมือนเดิม แต่วันนี้แปลกครับ ธามกับบอสยังไม่ยอมไปเรียนพิเศษมานั่งทำอะไรอยู่ได้ ผมไม่อยากให้สองคนนี้รู้ครับว่าน้องของพวกมันนัดกับพวกผมไว้

 

"ไอ้ธาม ไอ้บอส วันนี้มึงไม่ไปเรียนพิเศษหรือไง" ผมทนไม่ไหวเลยถามออกมา ผมกลัวมันจะตามผมไปเหลือเกินครับ เพราะพวกมันมีรถกันทั้งคู่

"ไป แต่กูรอให้พวกมึงไปก่อน"

"จะรอทำไม เดี๋ยวก็ไปสายหรอก"

"มึงมีอะไรไอ้หมอก ปกติไม่เคยถาม"

"แล้วแต่มึงแล้วกัน รถกูมาแล้ว ไปกันเถอะแซนด์ เอส"

"อื้ม แซนด์ไปก่อนนะบอส ถึงแล้วเดี๋ยวแซนด์ทักไป"

"ครับ ถ่ายรูปมาดูด้วยนะว่าอยู่กับใคร"

"เกินไปไอ้บอส แซนด์ไปกับกูไม่ต้องเวอร์"

"กูเป็นห่วงแฟนกูไม่ได้หรือไง"

"หยอดเก่ง กูไปแล้วนะทุกคน เจอกันวันจันทร์" พูดจบผมก็เดินลากแขนทั้งสองคนมาเลย เราทั้งสามคนเดินมาหน้าโรงเรียนเพื่อขึ้นรถที่รออยู่

"เห้อออ ไอ้บอสสงสัยแน่เลย" ขึ้นรถปุ๊บ ผมถอนหายใจออกมาอย่างแรง

"ไม่หรอกหมอก บอสแค่เป็นห่วงพวกเราเฉยๆ"

"ขออย่าให้รถติดเลยนะ กูไม่อยากอธิบายให้ไอ้บอสฟัง เดี๋ยวกูหลุดพูดออกมา"

"กูไม่ห่วงไอ้บอสเลย เพราะกูเชื่อว่าแซนด์เอาอยู่"

"มึงหมายความว่ายังไง"

"มึงมองไปข้างหลังนะไอ้เอส แล้วมึงจะรู้ว่ากูกังวลใคร"

"ไอ้เกมหรอวะ"

"เออสิ ไอ้เกมมันว่าง มันตามเราไปถึงร้านได้แน่นอน"

"แต่เราว่าเกมรู้คงไม่เป็นไรหรอกนะหมอก เกมอยู่ทีมหมอกอยู่แล้ว"

"จริงของแซนด์วิชนะเว้ย ไอ้เกมไม่ใช่คนที่พวกเราจะปิดบัง"

"จริงหรอ"

"อื้ม"

"เออ"

"ปล่อยให้มันตามไปแล้วกัน ถ้ามันไม่แสดงตัวก็ทำเป็นไม่รู้ไปก่อน"

 

เมื่อพวกผมมาถึงร้านเจ๊สตาร์ก็เจอกับพวกนั้นและอีกสองคน คนแรกน่าจะเป็นเท็นเพราะผมไม่เคยเห็นหน้า แต่อีกคนผมเคยเจอครับเพราะเป็นคนเดียวกับที่บอสไปสืบมาว่าเป็นคนส่งรูปซันกับเจ๊สตาร์ให้เคธี่

 

"หวัดดีครับพี่ๆ" พวกผมเดินเข้ามาทั้งสามคนก็ทักขึ้น ส่วนอีกสองคนเงียบสนิท

"เออๆ นี่ใช่คนที่ไอ้บอสไปถามคราวก่อนหรือเปล่า"

"..."

"กูถาม"

"เอ่อ ใช่ครับ"

"แสดงว่าครั้งก่อนมึงโกหกพวกกูสินะ"

"คือ...ผม"

"อย่ายุ่งกับมัน มีอะไรก็มาถามผม"

"มึงชื่อเท็นสินะ"

"ใช่ พี่มีอะไรก็รีบพูดมา ผมจะกลับบ้าน"

"จะรีบไปไหน กูยังไม่ได้คุยอะไรด้วยเลย"

"ผมมีธุระ"

"ธุระของมึงอยู่ที่สยามหรือเปล่านะ"

"พี่รีบพูดมาเถอะครับ"

"มึงรู้หรือเปล่าว่ากูให้พวกมันพามึงมาหากูทำไม"

"ไม่รู้"

"กูให้มึงตอบอีกที"

"ไม่รู้ครับ"

"มึงแน่ใจนะ"

"แน่ใจ"

"มันโกหกครับพี่หมอก มันยอมรับกับผมแล้วว่ามันเป็นคนส่งรูปพี่ซันให้เจ๊เคธี่"

"ว่ายังไง"

"รู้แล้วจะมาถามทำไม"

"กูอยากรู้ว่ามึงจะโกหกกูหรือเปล่า"

"แล้วยังไงครับ"

"ถ้ามึงโกหกกู กูจะไม่ถามอะไรมึงอีก แต่กูจะฝากมึงไปบอกคนที่ส่งรูปให้มึงแล้วกัน"

"ทำไมล่ะครับพี่หมอก พี่อยากรู้ไม่ใช่หรอว่าใครเป็นคนถ่ายรูปพี่ซัน"

"กูไม่รู้หรอกนะว่าใครเป็นคนถ่าย เพราะคนที่คอยส่งรูปให้ไอ้เท็นดันเข้าโรงเรียนชายล้วนแบบพวกเราไม่ได้"

"มึงหมายถึงไอ้ทอมเพื่อนไอ้บอสกับไอ้ธามหรอวะไอ้หมอก"

"สิบภาษาอังกฤษคืออะไรแซนด์"

"เท็น"

"แล้วภาษาเยอรมันล่ะ"

"เซน"

"หึหึ"

"จริงด้วยว่ะไอ้หมอก ชื่อพวกมันมีความหมายเหมือนกัน"

"บังเอิญหรือเปล่าพี่"

"แล้วภาษาสเปนล่ะแซนด์"

"เดีย"

"หรือมึงจะบอกว่าพี่คนโตมึงไม่ได้ชื่อนี้"

"พี่มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมาเถอะครับ"

"มึงยอมรับแล้วใช่มั้ยว่าเซนเป็นคนสั่งให้มึงทำ"

"แล้วยังไงครับ พี่รู้แล้วพี่จะทำอะไรพี่เซนได้ ผมไม่ยอมหรอกครับ"

"กูบอกไปแล้วไงว่ากูแค่จะฝากไปบอกคนที่สั่งมึงเฉยๆ"

"ว่าอะไรครับ"

"กูฝากบอกไปบอกพี่มึงว่า เค้กกับแตงกวาเป็นญาติของกูและแน่นอนว่าทั้งสองคนนั้นเป็นญาติกัน"

"แค่นี้ใช่มั้ยครับ"

"ใช่"

"อะไรวะไอ้หมอก แค่นี้เองหรอวะ กูนึกว่ามึงจะจัดการมันมากกว่านี้"

"แค่นี้มันก็ดิ้นแล้ว เชื่อกูสิ"

"ดิ้นยังไงวะ ญาติมึงมันทำไมหรอ"

"เพราะว่าทั้งสองคนนั้นกำลังคุยกับเซนอยู่ นี่กูแค่เตือนนะ ถ้ายังไม่หยุด คนอื่นๆ ที่มันกำลังคุยอยู่ จะได้รู้จักกัน"

"พี่จะทำอะไรพี่หมอก"

"กูไม่ทำอะไรหรอก ถ้าพี่มึงหยุดปั่นเรื่องของกู"

"ผมจะบอกพี่เซนให้ครับ"

"ถ้ามึงรับปากแบบนี้กูก็สบายใจ"

"ผมรับปาก ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"เชิญ กูคุยกับมึงจบแล้ว"

"หวัดดีครับ ไป" เท็นพูดกับผมพร้อมกับดึงแขนคนที่นั่งข้างๆ แล้วบอกให้ลุก

"เดี๋ยวสิ กูยังไม่ได้คุยกับมันเลย"

"อะไรของพี่ ผมก็บอกพี่หมดแล้ว"

"กูรู้ แต่กูอยากคุยกับมัน"

"พี่มีอะไรก็รีบพูดมา ผมรีบ"

"กูบอกให้มึงไปได้แล้ว มึงจะไปไหนก็ไป"

"ผมจะรอพี่คุยกับมัน"

"รอทำไม มึงเป็นอะไรกัน"

"เพื่อน"

"เพื่อนใช่มั้ย"

"ใช่ครับ"

"กูไม่ได้ถามมึง มึงชื่ออะไรนะ"

"ภีมครับ"

"สรุปว่ามึงเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย"

"เอ่อ...ใช่ ครับ"

"โอเค ถ้ามึงเป็นเพื่อนกันกูก็มีเรื่องจะบอกมึง"

"อะไรหรอครับ"

"ไอ้บรีสมันชอบมึง"

"พี่หมอก!" เสียงของทั้งสี่คนเรียกผมขึ้นมาพร้อมกันเลยครับ สี่คนคือ บรีส ธีม บูมและเท็น

"พวกมึงเงียบ กูกำลังคุยกับไอ้ภีมอยู่ ว่าไง น้องกูชอบมึง โอเคหรือเปล่า"

"เอ่อ...คือ ผม"

"ตอบ"

"ไม่โอเค!"

"เกี่ยวอะไรกับมึงไอ้เท็น กูถามไอ้ภีม"

"ผมไม่โอเคเพราะมันเป็นแฟนผม"

"ก็แค่นั้น ฮ่าๆ"

"พี่หัวเราะอะไรพี่หมอก"

"หัวเราะความกระจอกของมึงไง เดินจับมือกันตลอดแต่เสือกตอบกูว่าเป็นเพื่อน"

"พี่เห็นหรอ"

"เออสิวะ กูไม่ได้โง่"

"ทำไมพี่ร้ายกาจแบบนี้ครับ"

"ถ้าพวกมึงไม่มายุ่งเรื่องของกู กูก็จะไม่ยุ่งเรื่องของพวกมึง"

"ผมขอตัวแล้วกันนะครับ ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้ว"

"กูจะเตือนในฐานะที่มึงเป็นน้องของไอ้เซน ไม่ว่ามึงจะเป็นใคร มึงก็ไม่ควรเอาความรู้สึกของใครมาล้อเล่น ถ้ามึงอายที่จะบอกใครว่ามึงเป็นแฟนกันก็เลิกกันไป ปล่อยให้มันไปเจอคนที่พร้อมจะชัดเจนกับมันดีกว่า คนที่อยู่ในความลับไม่มีใครรู้สึกดี จำไว้ ไปได้แล้ว"

"ครับ ขอบคุณครับ"

"ขอบคุณครับพี่หมอก" แล้วมันก็พากันเดินออกไปจากร้านครับ

"ทำไมง่ายแบบนี้ล่ะครับพี่หมอก"

"ผมไม่เข้าใจ พี่ให้พวกผมพามันมาหาเพื่อพูดแค่นี้เองหรอครับ"

"พี่หมอกให้พวกเราไปถามว่ามันทำหรือเปล่า ถ้ามันเป็นคนทำก็ให้พามาหาพี่หมอก พี่หมอกอยากคุยด้วย แล้วพี่หมอกก็ทำตามที่บอกไว้ พวกมึงงงอะไรกันวะ"

"ขอบใจนะไอ้บูม กูรำคาญเพื่อนมึงเหลือเกิน ถามไม่หยุด"

"แต่กูก็สงสัยนะไอ้หมอก ไอ้เซนมันจะแบบนี้ไปทำไมวะ มันไม่มีเหตุผลอะไรเลย"

"ใช่ ไอ้เซนไม่มีเหตุผลที่ทำแบบนี้ แต่เพื่อนของมันมี"

"ใครวะ"

"ไอ้บูม ช่วยจัดการเพื่อนกูหน่อยได้มั้ย"

"ให้ผมทำยังไงดีพี่"

"ทำให้มันเงียบ"

"พี่เอสครับ..."

"พอเลย กูไม่ถามแล้วก็ได้ กูหิวแล้ว เอาเงินมา"

"นี่ครับ" และทั้งสามคนก็ยื่นเงินออกมาพร้อมกัน

"อิจฉาเอสจังเลยเนอะหมอก"

"ใช่ อยากมีคนเลี้ยงแบบนี้บ้างจังเลยเนอะแซนด์"

"อย่าพูดเลยหมอกวันนี้หมอกมีคนจ่ายให้นะ"

"เออว่ะไอ้หมอก ทำไมไอ้ซันยังไม่มาวะ"

"มาตั้งนานแล้ว ช่วยเสริฟอยู่นั่นไง"

"อ้าวหรอ"

"ซันเดินมานู่นแล้ว"

"สั่งอะไรกันหรือยัง คนเริ่มเยอะแล้วนะ" แล้วซันก็เดินมาถามพวกผมที่ไม่ยอมสั่งอาหารกันสักที

"ซันสั่งให้หมอกหน่อย แซนด์เอาอะไร"

"เราเอาอันนี้นะซัน เอสล่ะเอาอะไร"

"เดี๋ยวกูเดินไปสั่งเอง"

"แล้วพวกมึงเอาอะไร"

"พี่ซันพวกผมเอาอันนี้ครับ"

"เหมือนกันเลยนะ"

"ครับ นี่เงินครับพี่"

"ไม่ต้อง เดี๋ยววันนี้กูจัดการเอง"

"พี่ซัน วันก่อนพี่ก็เลี้ยงพวกผมไปแล้ว ให้พวกผมจ่ายบ้างดีกว่า"

"ไม่เป็นไร พวกมึงเป็นธุระให้แฟนกู กูก็ต้องดูแลพวกมึงสิวะ"

"นี่มันเทพบุตรชัดๆ เลยครับ พี่หมอกโชคดีจังเลยนะครับ ที่ได้พี่ซันเป็นแฟน"

"พูดจาดีนะพวกมึง เดี๋ยวกูแถมเครื่องดื่มให้คนละแก้ว"

"ขอบคุณครับ" พูดพร้อมกันเลยนะพวกมึง

 

แล้วซันก็เดินกลับไปที่เคาท์เตอร์ พวกผมรอไม่นานอาหารก็มาเสริฟพร้อมกับซันที่มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกผม พวกเรากินอาหารจนหมดแล้วก็นั่งคุยกันต่ออีกสักพักผมเลยบอกให้พวกมันกลับบ้านไปเพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว

 

"กูขอบใจพวกมึงมากนะที่เป็นธุระให้กู กูสัญญาว่ากูจะกันทุกคนที่เข้าหาไอ้เอส กูจะเก็บไอ้เอสไว้ให้พวกมึงจีบกันแค่สามคน"

"พี่หมอกน่ารักที่สุด"

"ไอ้สัสหมอก! พวกมึงกลับไปได้แล้ว กูเบื่อขี้หน้า"

"ก็ได้ครับพี่เอส พวกผมไปก่อนนะครับพี่ๆ ขอบคุณสำหรับมื้อนี้ครับ"

"สวัสดีครับ"

 

หลังจากที่พวกน้องๆ กลับไป ผมก็นั่งกินไอติมกันต่ออีกสักพักจนกระทั่งบอสโทรมาหาแซนด์แล้วบอกว่าจะแวะมารับผมเลยบอกให้แซนด์ตอบตกลงไป พวกผมจึงนั่งรอบอสเป็นเพื่อนแซนด์ เมื่อบอสมาถึงแซนด์ก็กลับไปเหลือแค่ผม เอส แล้วก็ซันที่ต้องอยู่ช่วยเจ๊สตาร์เก็บร้าน

 

"ไอ้หมอก มึงไม่ต้องไปส่งกูก็ได้นะ เดี๋ยวกูกลับเอง รถไฟฟ้าอยู่แค่นี้เอง"

"กูบอกไปแล้วว่าจะไปส่ง"

"แต่มันคนละทางกันกูเกรงใจ"

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่ ถ้าอยากไปส่งกูก็เดินไปส่งขึ้นบันไดพอ โอเคมั้ย"

"อืม ก็ได้"

"กูกลับก่อนนะไอ้ซัน ไปส่งเพื่อนกูให้ถึงบ้านด้วย"

"รับทราบ"

 

ผมเดินออกมาส่งเอสที่สถานีรถไฟฟ้าหน้าร้านเจ๊สตาร์แล้วก็เดินกลับเข้ามาในร้าน ด้วยความที่ฟ้าเริ่มมืดแล้วผมกลัวว่าซันจะกลับมาช่วยเจ๊สตาร์ไม่ทัน ผมจึงต้องปฏิเสธซัน แต่ผมกลัวซันจะไม่ยอมผมจึงต้องอ้างถึงคนที่ซันไม่กล้าต่อรอง แต่ก่อนที่ผมจะเดินกลับเข้ามาหาซัน ผมได้ส่งเลชั่นไปให้คนที่จะมารับผมเรียบร้อยแล้วครับ

 

"ไปกันเถอะหมอก เดี๋ยวซันกลับมาไม่ทัน"

"ไม่เป็นไรซัน ซันอยู่ช่วยเจ๊ต่อเถอะ หมอกกลับได้"

"ไม่ได้ครับ ซันไม่ให้หมอกนั่งแท็กซี่คนเดียวแน่นอน"

"เปล่าสักหน่อย หมอกกลับกับเมฆ คืนนี้เมฆไปนอนบ้านหมอก แล้วเมฆก็ใกล้จะถึงแล้ว"

"อ้าวหรอ เดี๋ยวซันเดินออกไปส่ง"

"ถ้าเมฆมา เดี๋ยวหมอกเรียกซันแล้วกันนะ"

"ได้ครับ"

 

แล้วซันก็เดินกลับเข้าไปในเคาท์เตอร์เพื่อช่วยเจ๊สตาร์อีกครั้ง ไม่นานไลน์ของผมก็แจ้งเตือนว่าคนขับรถของผมมาถึงแล้ว ผมจึงตอบกลับไปว่าให้รอก่อน ผมนั่งมองซันไปเรื่อยๆ แล้วอาศัยจังหวะที่ซันกำลังทำเครื่องดื่มอยู่เดินเข้ามาหาซัน

 

"ซัน หมอกไปก่อนนะ เมฆมาถึงแล้ว"

"อ้าว รอซันก่อนสิ"

"ไม่เป็นไร ซันทำต่อไปเถอะ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วหมอกโทรหานะ"

"ได้ครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับคุณหนู"

"จ้า คนของคุณหนู"

 

ผมรีบเดินออกมาจากร้านเจ๊สตาร์แล้วมองหารถมอเตอร์ไซค์คันที่คุ้นเคย ผมเห็นแล้วว่ามันจอดเลยออกไปหน่อย ผมเลยรีบเดินตรงไปที่รถแล้วขึ้นซ้อนทันที แล้วมันก็ยื่นหมวกกันน็อกให้ผม ผมก็รับมาใส่แล้วมันก็ออกรถ มันขับรถตรงมาที่บ้านผมโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกับผมสักคำ ผมก็ไม่พูดครับเพราะงอนมันอยู่ เมื่อถึงบ้านผมก็รีบลงแล้วถอดหมวกกันน็อกคืนมันทันที

 

'กูมาส่ง ไม่คิดจะชวนกูเข้าบ้านหน่อยหรอ'

"ไม่ กูไม่อยากคุยกับมึง"

'อะไร ยังงอนกูอยู่อีกหรอ'

"เรื่องของกู"

'ทำไม รถคันนี้มันสำคัญมากเลยหรือไง กูถึงขอไม่ได้'

"เออ สำคัญกว่ามึงก็แล้วกัน"

'ปากดี'

"แน่นอน ถ้ามึงไม่คืนมา ก็ไม่ต้องเข้าบ้านกู"

'นี่มึงกำลังชวนกูเข้าบ้านอยู่หรือเปล่า'

"มโน"

'แล้วยังไง หนีผัวแล้วให้กูไปรับแบบนี้ กูมีสถานะเป็นชู้หรือเปล่า'

"มึงเป็นได้แค่เพื่อนเถอะ"

'ถ้ากูเป็นเพื่อน ก็ชวนกูเข้าบ้านสิ'

"ไม่มีทาง"

'ผัวเผลอสินะ'

"แล้วมึงล่ะ พี่กูอยู่ไหน ทำไมถึงมารับกูได้"

'พี่มึงถึงบ้านแล้ว'

"เมียเผลอแล้วมารับกูสินะ"

'แล้วแต่มึงจะคิด'

"กูไม่คิดอะไรทั้งนั้น จะคืนรถกูได้หรือยัง กูจะเข้าบ้านแล้ว"

'เอาอะไรมาแลก'

"ไม่แลกอะไรทั้งนั้น มึงมันเลว ชอบหลอกกู"

'มึงฟังกูไม่เข้าใจเอง'

"อย่ามาพูดดี มึงมันเจ้าเล่ห์ไอ้ธาม"

'คราวนี้กูพูดจริง'

"อะไร"

'ถ้ามึงทำตามข้อเสนอของกู กูจะยอมคืนรถคันนี้ให้มึง'

"ถ้ากูไม่ทำตามล่ะ"

'อย่าหวังว่าจะได้คืน'

"มึงมันเลวจริงๆ"

'ว่าไง'

"มึงพูดมาก่อนว่าข้อเสนอของมึงคืออะไร"

'มึงต้องตอบมาก่อนว่าตกลงหรือเปล่า'

"ไอ้ธาม! กูยังไม่รู้เลยนะว่ามึงจะให้กูทำอะไร"

'มันก็ขึ้นอยู่กับมึง'

"ไอ้เลว"

'ว่าไง'

"เออ ตกลง"

'ก็แค่นั้น'

"มึงจะให้กูทำอะไร"

'มึงไม่ต้องทำอะไร มึงแค่รอให้กูมารับไปโรงเรียน แค่นั้นพอ'

"ตลกหรอไอ้ธาม เพื่อนคนอื่นก็เห็นหมดสิ มึงจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรวะ"

'มึงพูดแล้วนะว่ามึงตกลง'

"ถ้าคนอื่นถามจะให้กูตอบว่ายังไง มึงเป็นแฟนพี่กูนะ"

'มึงต้องตอบทุกคนบนโลกใบนี้เลยหรอ'

"ถ้าเพื่อนถามล่ะ กูจะตอบว่าอะไร"

'มึงบอกให้พวกมันมาถามกูแล้วกัน'

"มึงพูดง่ายไปหรือเปล่า"

'แล้วมึงจะตอบพวกมันว่าอะไร'

"ไม่ต้องตอบ เพราะกูจะไม่ไปกับมึง"

'มึงตกลงแล้วนะ'

"มึงขี้โกง"

'ถ้ากูไม่ทำแบบนี้ กูจะได้มารับมึงหรอ'

"แล้วมึงจะมารับกูทำไม มึงก็ไปคนเดียวสิ ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา"

'กูคิดถึงตอนนั้น' ธามพูดพร้อมกับจ้องหน้าผมด้วยสายตาที่พยายามจะสื่อความหมายอะไรสักอย่างซึ่งต่างจากตอนแรกที่คุยกันมาก

"มึงเลือกเอง" ผมเลยตอบกลับไปแล้วจ้องหน้าธามไม่ละสายตา ธามก็มองมาที่ผม ธามจับมือผมขึ้นมาแล้วพูดว่า

'กูคิดถึงมึงนะหมอก'

 

 

 

- - - - - - - - - -

 

-ACT-

 

*มาพูดทำไมตอนนี้*

 

 

ขอกำลังใจหน่อยจิ

ACT : เอซีที

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น