ยูโร...เด็กหัวขาว

=_= มันคืออะไรบอกที ทำไมกดลบตอนนิยายที่ลงซ้ำไม่ด๊ายยยย!! ={}=!!! พลาดไปแล้วววววว
Sugar Boy ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 [Boy's love/Yaoi18+]

ชื่อตอน : ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 16 ทำร้าย

คำค้น : Sugar Boy ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2, นทีเลย์, Platinunx

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2559 23:52 น.

ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 16 ทำร้าย

แบบอักษร

Sugar Boy SS2 : Chapter 16

 

 

 

 

 

 

"ฮึก อย่ามาแตะต้องตัวผม..." คนบนเตียงผวาลุกพรวดขึ้นพร้อมผลักร่างของหญิงคนเป็นแม่ออกสุดแรงจนร่างบอบบางของหญิงวัยกลางคนล้มถลาลงไปกับพื้น เสียงกระเช้าผลไม้ที่เธอถือมาด้วยตกกระทบพื้นกระเบื้องใบใหญ่ที่ต่อเรียงกันท่ามกลางความตกตะลึงของชายผู้เป็นพี่คนรองของบ้าน ที่ผวาพรวดเข้าไปรับตัวแม่บุญธรรมของตัวเองเอาไว้แทบไม่ทัน

 

 

 

"ทำอะไรน่ะเลย์!?" นทีขึ้นเสียงถาม แต่ดูเหมือนคนถูกถามจะไม่ทันได้ฟังเพราะมัวแต่ยืนปาดน้ำตาตามใบหน้าออกไป

 

 

 

"ออกไป...ออกไป" เลย์ได้แต่ยืนกอดตัวเองที่เนื้อตัวสั่นเทาอยู่ต่อหน้า นทีขมวดคิ้วมองคนเป็นน้องชายอย่างไม่เข้าใจก่อนจะช่วยพยุงหญิงผู้เป็นแม่ลุกขึ้นยืน

 

 

 

"แม่ขอโทษ เลย์" พิมพ์มณีเอ่ยขอโทษลูกชายตัวเองที่กำลังมองเธอด้วยแววตาอันแสนเจ็บปวด

"ยกโทษให้แม่นะ" เธอรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นวันนั้นจริงๆ อยากขอโทษลูกชายคนเล็กเสียจนไม่คิดโกรธเคืองที่ถูกผลักล้มเมื่อกี้เลยแม้แต่น้อย

 

 

 

"ออกไป...ออกไปจากห้องผม" เลย์ส่ายหน้าไปมา กรอบตาสวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาใสแต่เจ้าตัวก็พยายามห้ามมันไว้ ไม่อยากร้องไห้ให้ผู้หญิงคนนี้เห็นจริงๆ ไม่อยากร้องไห้...

"ผมบอกให้ออกไป!"

 

 

 

"เลย์...ฟังแม่ก่อน"

 

 

 

"ออกไป ออกไปจากห้องผม ออกไป" ร่างสูงโน้มตัวลงหยิบกระเช้าผลไม้ที่นอนนิ่งอยู่พื้นตรงหน้าขึ้นมาไว้ในมือแล้วขว้างเฉียดตัวคนเป็นแม่ไป เพราะใจจริงเลย์ไม่ได้อยากให้โดนคนตรงหน้าหรอก เขาแค่อยากไล่ให้เธอออกไปซะ ออกไปให้ไกลจากสายตาของเลย์ตอนนี้ แต่ดูเหมือนนั่นจะไปจุดอารมณ์ร้ายของคนเป็นพี่ชายเข้าโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันได้รู้สึกตัว

"ออกไป" เลย์ก้าวขายาวเข้าไปหาคนเป็นแม่ มือบางจับที่ไหล่เลกแล้วพยายามจะดันตัวอีกฝ่ายออกไปทางประตู แต่ก็พยายามยั้งแรงตัวเองเอาไว้ไม่อยากทำรุนแรงกับคนเป็นแม่ แค่ตอนนี้เขาไม่พร้อมที่จะเจอคนคนนี้ แค่ตอนนี้เท่านั้นเพราะยิ่งเห็นใบหน้าของคนคนนี้ความทรงจำร้ายก็ยิ่งถาถมเข้าในใจของเขามากขึ้นจนเลย์เจ็บปวดไปหมด

 

 

 

"ว๊าย" ร่างของหญิงผู้เป็นแม่ผลาล้มเข้าไปใส่ร่างสูงใหญ่ของลุกชายบุญธรรมเพราะสะดุดส้นเท้าตัวเองในขณะที่กำลังถูกเลย์ดันให้ออกไปจากห้อง จนดูเหมือนเธอถูกลูกชายคนเล็กผลักให้เกือบล้มลงไปแทน

 

 

 

"เลย์! พอได้แล้ว! เป็นบ้าอะไรน่ะห้ะ" นทีปรามน้องชายเสียงดุ แต่เลย์ก็ไม่สนใจ พุ่งเข้าใส่แม่ของตนท่าเดียว

 

 

 

"ฮึก ผมเกลียดคุณ ผมเกลียดคุณ ขอร้องล่ะ ออกไป"

 

 

 

"เลย์!" นทีดุใส่น้องชายที่พยายามยื้อยุดร่างของคนเป็นแม่ไม่ยอมหยุดเสียงดัง แต่คนเป็นน้องก็ยังไม่ยอมหยุดการกระทำตนเอง

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" คนตัวโตกระชากแขนคนรักแรงจนคนเป็นน้องชายถลาเข้าใส่คนตัวโตตามแรงกระชาก เลย์เงยหน้าสบตามองคนเป็นพี่ชายที่เขายังรักและต้องการอ้อมกอดจากคนตัวโตด้วยแววตาที่สั่นคลอนและแฝงไปด้วยความหวั่นกลัวในใจ

 

 

 

"ไม่! ปล่อย! ปล่อยเลย์!!" เลย์ดิ้นและพยายามดึงข้อมือตัวเองออกจากการรัดกุม

 

 

 

"เลย์!!" นทีขึ้นเสียงใส่จนแม้แต่คนเป็นแม่ยังผวาตกใจไปชั่วขณะ

 

 

 

"ปล่อย!!!" เลย์ทิ้งแรงดิ้นจากการรัดกุมของพี่ชายและแหกปากร้องโวยวายเสียงดัง

 

 

 

"เลิกบ้าได้แล้ว!"

เพี๊ยะ!!!

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าหวานดังก้องไปทั่วห้องกว้าง เหมือนทุกอย่างถูกกำหนดให้หยุดชะงักไปในช่วงเวลานั้น โดยเฉพาะหัวใจของคนที่ถูกทำร้ายอย่างเต็มแรงที่มันเหมือนจะหยุดนิ่งไปพร้อมกับแรงบีบที่หัวใจซึ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย

 

 

 

"อึก..." เลย์ได้แต่ยื่นตัวแข็งทื่อ ใบหน้าหวานเงยหน้ามองคนเป็นพี่ชายไม่วางตา ดวงตากลมเบิกกว้างและมีน้ำใสๆเออคลอจนกรอบตาค่อยๆแดงรื้นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่น้ำตาใสจะค่อยๆไหลอาบแก้มลงมาเป็นสายพร้อมกับร่างกายของเขาที่สั่นเทา

 

 

 

"เลย์..." นทียืนมองหน้าน้องชายที่กำลังร้องไห้นิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุเบิกกว้างพลางนึกเจ็บใจกับสิ่งที่ตัวเองเผลอทำลงไปจนต้องกำมือข้างที่ตบเลย์ไปเมื่อกี้ไว้แน่น

 

 

 

"ฮึก อึก...ฮึก อะ ออกไป ฮืออ ออกไป!!"

 

 

 

"เลย์ พี่..." นทีทำท่าจะเอื้อมมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาที่ข้างแก้มของคนรัก แต่ทว่า...

 

 

 

ปึก!

 

"ออกไป...ฮืออ ออกไป ฮืออ ออกไป!!!" เลย์ทั้งผลักทั้งทุบอกแกร่งของพี่ชายสุดแรง ทั้งร้องไห้และพยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีเพียงน้อยนิดผลักคนที่เขารักออกไปจนในที่สุดคนตัวโตก็ถอยหลังออกไปจนพ้นขอบประตู ซึ่งคนเป็นแม่ก็เดินถอยออกไปจากห้องก่อนแล้วเพราะรู้ว่าไม่ควรอยู่

"ฮึก ฮึก ผมเกลียด...ฮือ ผมเกลียดพี่ ฮือ"

 

 

 

 

ปั้ง!!

หลังจากเอ่ยประโยชน์สุดท้ายออกไปทั้งน้ำตา ประตูห้องก็ถูกปิดลงพร้อมกับถูกล็อคไว้ไม่ให้ใครข้างนอกได้เข้ามา ก่อนที่ร่างของคนในห้องจะค่อยๆล้มทรุดลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น วงแขนเรียวโอบกอดร่างที่สั่นเทาของตัวเองไว้แน่นแล้วหลุดสะอื้นให้ครั้งใหญ่ออกมา

(พี่ตบผมทำไม ฮือออ)

(พี่เกลียดผมแล้วหรอ...)

"ฮึก...ฮืออ ฮืออ"

(ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฮึก ทำไมผมถึงไม่เหลือใครเลย ไม่เหลือใครเลยซักคนที่ยังรักผมอยู่ ฮือ แม้แต่พี่ที...ทำไมกัน ผมมันน่ารังเกียจมากเลยงั้นหรอ ฮืออ)

 

 

 

 

ปึกๆ

"เลย์...เปิดประตูให้พี่หน่อย เลย์" ในขณะที่เลย์ยังเอาแต่กอดตัวเองที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นหน้าประตูห้อง เสียงเรียกจากคนข้างนอกก็ยังคงดังไม่หยุด

 

 

 

"ฮึก..." ร่างของคนที่กำลังร้องไห้ไม่หยุดค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลเพราะเขาแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงอยู่แล้ว อาหารก็ยังไม่ได้แตะเลยซักคำมาตลอดตั้งแต่ที่ประสบอุบัติเหตุ แถมยังใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ไปจนหมดเพื่อไล่คนทั้งสองให้ออกไปจากห้อง จนเขาแทบจะลุกยืนไม่ไหวเสียแล้วตอนนี้

 

 

 

ปึก!

เลย์ลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเช้าผลไม้ของคนเป็นแม่ที่ยังตกอยู่บนพื้นขึ้นมาโยนใส่ประตูบานใหญ่จนเกิดเสียงกระทบดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่ร่างบางจะล้มตัวลงนอนขดตัวสั่นอยู่บนเตียงกว้างท่ามกลางความเงียบสนิทหลังจากที่นทีหยุดทุบประตูไปแล้ว มีเพียงเสียงสะอื้นไห้จากเลย์เท่านั้นยังคงดังไม่หยุด นานหลายต่อหลายชั่วโมง จนในที่สุดคนบนเตียงก็เงียบลงไปพร้อมกับเปลือกตาบางที่ปิดลงจนสนิท

 

 

 

แกร๊ก

หลังจากที่เลย์หลับไปได้ราวๆ 30 นาที ประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นโดยชายผู้เป็นพี่ที่นั่งรอฟังความเคลื่อนไหวภายในห้องอยู่หน้าห้องนอนมาตลอดหลังจากที่ออกไปหากุญแจสำรองมาไขเปิดห้องของเลย์ ร่างสูงก้าวขายาวเดินเข้ามานั่งขอบเตียงข้างๆกับร่างของคนรัก มือหนาดึงผ้านวมขึ้นมาห่มร่างที่นอนขดตัวกลมอยู่บนเตียงให้ แววตาคมมองใบหน้าหวานของคนรักอย่างเศร้าหมองก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

 

 

 

"..." นทีนั่งเงียบ เพียงแค่ไล้มือหนาไปตามแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาของคนที่ตัวเองรักเท่านั้น ก่อนที่นิ้วยาวจะค่อยๆเลื่อนเข้าไปหารอยแดงๆที่ข้างแก้มที่เกิดจากฝีมือของเขาเอง

"พี่ขอโทษ...เลย์" ว่าแล้วใบหน้าหล่อก็ค่อยๆเลื่อนเข้าไปหาใบหน้าหวานเรื่อยๆ จนริมฝีปากอุ่นสัมผัสเข้าที่แก้มเนียนบริเวณที่แดงช้ำจากแรงตบ คนตัวโตจูบทิ้งสัมผัสรักเบาๆไว้ที่ข้างแก้มของคนเป็นน้องชายแช่อยู่นาน จมูกโด่งเองก็สูดดมกลิ่นกายนุ่มละมุ่นของคนรักไปด้วย

มันเหมือนกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่พร้อมจะฉุดรั้งให้ใครที่เข้ามาใกล้อดไม่ได้ที่จะสัมผัสคนตัวเล็กไปมากกว่านี้ โดยเฉพาะนที เขาไม่รู้จริงๆทำไมถึงได้อยากกอดเลย์มากมาย ยิ่งเห็นเลย์ร้องไห้ เจ็บปวด และเผลอพลั้งทำร้ายเลย์ด้วยน้ำมือตัวเองแบบนี้ ยิ่งทำให้เขาอยากดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แน่นๆ...

ถ้าหากเขาสามารถทำแบบนั้นได้ในตอนนี้ล่ะก็ เขาจะไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดจากคนตรงนี้ไปไหนแน่นอน

แต่สุดท้าย...ก็ทำได้แค่มองคนที่ตัวเองรักเจ็บปวดเท่านั้น

 

 

 

 

 

---- To be continued ----

 

 

 

ชื่อ
ความคิดเห็น