ต้นไม้ สายลม ท้องฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่๓๑

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2563 09:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่๓๑
แบบอักษร

“พี่อัค” ปัณณพรเรียกชื่อเขาเสียงพร่า 

“ปัน” อัคคีตกใจสติหลุดเมื่อเขามาเจอเธอที่นี่ คนกลัวความลับแตกสุดขีดคิดไปต่างๆนาๆ เกรงว่าผู้เป็นภรรยาจะไม่ได้มาที่นี่เพียงคนเดียว หล่อนอาจจะพาน้องสาวเขาติดสอยห้อยท้ายมาด้วยหากเป็นอย่างนั้นคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือโสภิตา หล่อนอาจจะโดนน้องสาวเขาทำร้าย 

เขาพยายามจะจับจูงโสภิตาเดินฝ่าผู้คนเพื่อเดินหนีเธอ ปัณณพรวิ่งไล่ตามสองชายหญิงมายังบริเวณลานจอดรถ 

“พี่อัค” เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มยอมที่จะหยุดและหันมาคุยกับเธอ 

“มาที่นี่ทำไมปัน รู้ไหมทำแบบนี้เหมือนไม่ไว้หน้าพี่เลย” 

“ทำไมพี่ทำแบบนี้” ปัณณพรตัวสั่นระริก โกรธแทบพ่นลมหายใจออกมาเป็นเปลวเพลิง ยิ่งมองหน้าผู้หญิงคนนั้นที่ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเธอยิ่งรู้สึกเครียดแค้น 

“อัคคะรีบเคลียร์กับผู้หญิงคนนี้ให้จบเร็วๆนะคะ ตาจะไปรอคุณที่รถ” โสภิตาบอกกับชายหนุ่มก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาหยามหยัน คำพูดที่เธอพูดออกมาเมื่อสักครู่หากมีคนได้ยินเข้า คงพากันเข้าใจว่าปัณณพรเป็นผู้หญิงหน้าด้านตามตื้อแฟนชาวบ้านอยู่ 

“กลับบ้านไปซ๊ะ! ไปคุยกันที่บ้าน” ชายหนุ่มไล่หญิงสาวกลับไปเพราะเห็นคนขับรถที่บ้านยืนดูเหตุการณ์อยู่บริเวณนั้น 

“พี่ทำแบบนี้ไม่รักปันแล้วเหรอคะ” ปัณณพรกลั้นใจถาม ทั้งที่ความเป็นจริงเธอไม่สมควรถามหาความรักจากผู้ชายหลายใจแบบนี้ 

อัคคีนิ่งเงียบตอนนี้เขาไม่รู้ใจตัวเองแต่ก็ยังรู้สึกผิดที่ทำให้ปัณณพรร้องไห้เพราะตนอีกแล้ว 

“พี่ทนอยู่เพื่อลูก” เสียงแผ่วเบาที่พ่นออกมาจากปากหยักของชายหนุ่มทำให้ปัณณพรเข้าใจ เธอพยายามฝืนร่างตัวเองให้สาวเท้าไปจากที่นี่ เดินหนีไปจากความโหดร้ายตรงนี้ อัคคีเองก็เรียกชื่อภรรยาตามหลังแต่เจ้าหล่อนไม่ยอมหันกลับมามอง เขาไม่รู้ว่าตนจะทำอย่างไรต่อ หากกลับบ้านตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์เพราะเขารู้ดีว่าเธอคงโทรตามคนที่บ้านมารุมด่า รุมว่าเขาอย่างแน่นอน 

หญิงสาวนั่งรถกลับบ้านระหว่างทางเธอก็ร้องไห้ตลอดเวลา ยิ่งคุณลุงยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้เธอเองยิ่งร้องไห้ใหญ่ พอกลับมาถึงบ้านปัณณพรรีบตั้งสติแล้วพยายามเรียงลำดับว่าเธอควรจะทำอย่างไรก่อน หญิงสาวคิดหาหนทางอยู่สักพัก กระทั่งคว้ามือถือมาต่อสายหาแม่สามี ลำดับแรกเธอต้องบอกให้ทุกคนรู้ถึงพฤติกรรมของอัคคีแล้วค่อยหาหนทางอื่นเพิ่ม 

“คุณแม่พี่อัคเขามีคนอื่น ฮึกๆ” 

“อะไรนะปัน! ” 

“ปันจะหย่าค่ะ” น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวของปัณณพรทำเอาวรรณภาตกใจ 

อย่าไปแคร์ที่คนๆ หนึ่งที่ไม่รัก 

แต่เราจะรักตัวเองดีสักแค่ไหน 

คนไม่รักแค่หลอกก็บอกให้เค้าทราบไป 

ว่าทางใครก็ทางมัน 

คนที่มองไม่เห็นค่ามันจะเป็นแค่อดีต 

ชีวิตต้องไปต่อไป ไม่ต้องแคร์ 

ตัวอย่างเนื้อหาส่วนหนึ่งในอีบุ๊ค​ค่ะ 

​“ตาอัคแม่ผิดหวังในตัวแกจริงๆไหนรับปากจะไม่ทำแบบนี้แล้วไง” วรรณภาพูดไปร้องไห้ไป นางเองยังทำใจไม่ได้เพราะไม่อยากให้ครอบครัวบุตรชายพังลงแบบนี้ และยิ่งรู้ดีแก่ใจว่าคดีจบปัณณพรจะขอหย่า ยิ่งเสียใจ สะใภ้แบบปัณณพรคงหาได้ยาก 

“ทุกสิ่งทุกอย่างฉันสอนแกไปจนหมด แต่แกมันเลว ต่อไปนี้ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อเพราะฉันไม่มีลูกที่เลวๆแบบแก” พฤกษ์ทนมองพฤติกรรมนิ่งเฉยราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรของบุตรชายไม่ไหวลุกขึ้นมาชี้หน้าด่า ตอนนี้อัคคีกลายเป็นบัวใต้ตม แม้นรู้ว่าโสภิตาเลวร้ายเพียงใดก็ยังไม่เลิกรากับผู้หญิงคนนั้น 

“เงินเท่านี้คงมากพอสำหรับไปตั้งตัวและเลี้ยงดูลูก ต่อไปนี้เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” สายตาที่เย็นชา คำพูดที่ราบเรียบบ่งบอกว่าหมดสิ้นแล้วเยื่อใยที่มีให้ภรรยา ทำเอาปัณณพรตระหนักดีว่าอยู่ต่อไปก็ส่งผลเสียต่อลูกน้อยของเธอ เลือกที่จะเดินออกมาตั้งต้นชีวิตใหม่ดีกว่า เธอยอมรับว่าปวดร้าวไปทั้งดวงวิญญาณเมื่อคนที่เป็นสามีถึงแม้จะอยู่กินด้วยกันได้ไม่หลายปีนักแต่เธอก็ตั้งใจจะฝากชีวิตตัวเองไว้กับเขา สุดท้ายอัคคีก็เปลี่ยนไปเพราะจมอยู่ในวังวนของตัณหายากที่จะฉุดขึ้น ในเมื่อเขาหมดรักเธอแล้ว ก็คงต้องยอมรับความเป็นจริงและต้องอยู่ให้ได้เพื่อชีวิตน้อยๆไร้เดียงสาที่เธอให้กำเนิดมา 

อัคคีเซ็นเช็คยื่นให้อดีตภรรยาแล้วตั้งใจว่าจะเดินหนีไปแต่เสียงผู้เป็นบิดาก็ดังขึ้น 

“งานที่บริษัทนับจากวันนี้แกพ้นจากตำแหน่งรองประธานบริษัท ในฐานะฉันเป็นประธานฉันขอไล่แกออกไอ้ลูกไม่รักดี” พฤกษ์ยื่นคำขาด ในเมื่อมันหลงผู้หญิงคนนั้นนักก็ให้ไปร่วมทุกข์ยากด้วยกัน หากยังอยากคบกับผู้หญิงแบบนี้ มรดกหรือเงินทองแม้แต่บาทเดียวเขาก็จะไม่มีทางให้มันกระเด็นไปถึงมือ อย่าหวังว่าจะได้ 

อัคคีทนฟังที่พ่อแม่ของเขาซ้ำเติมไม่ไหว ชายหนุ่มจึงลุกเดินหนีไปต่อหน้าต่อตาทุกคน 

“คุณ” วรรณภาหันมาเรียกสามี นางเองรู้สึกว่าสามีตนขู่บุตรชายแรงเกินไป 

“ในเมื่อมันชั่วก็ปล่อยมันไป ให้มันรู้เช่นเห็นชาติเสียบ้างว่าหากไม่มีเงินปรนเปรอผู้หญิงพวกนั้นจะทนเป็นคู่ทุกข์คู่ยาก อยู่กับมันได้สักกี่น้ำ” 

 

ไรต์อัพตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายนะคะ ขอบคุณที่ติดตามจ้าทั้งนักอ่านเงาและไม่เงา ไรต์ขอบคุณนะคะ😍😍😍 

ฝากอีบุ๊คด้วยนะคะ 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น