Chaleeisis

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 : หมั่นไส้

ชื่อตอน : บทที่ 3 : หมั่นไส้

คำค้น : สามเฌอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2563 12:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 : หมั่นไส้
แบบอักษร

 

“มึงจะไปไหน”

“โตแล้วครับ ผมจะไปไหนก็ได้ที่ใจผมอยากจะไป”

“ตึกแพทย์ฯ อะดิ อาทิตย์นี้มึงไปแถวนั้นบ่อยนะ ซ่อนอะไรเอาไว้ บอกกูมาซะดีดี”

“แช่ม....มึงนี่มันขี้เสือกจริงๆ เลยนะ”

“เขาเรียกว่าใส่ใจ”

“เขาเรียกว่าเสือก”

เห้อะ....ไอ้เวร

ผมหรี่ตาแข่งกับมันพลางแผ่รังสีอำมหิตออกไปให้ได้มากที่สุด เอาดิ ลองดูได้ว่าระหว่างกูกับมึงใครจะชนะ เรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้คนอย่างชรันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก เอาจริงๆ การมาทำอะไรแบบนี้ก็เสียเวลาอยู่เหมือนกันนะ แทนที่เรียนเสร็จ เก็บของแล้วจะได้ไปตามทางกลับต้องมาเล่นอะไรแปลกๆ กับชริตเป็ดเนี่ยะ แต่ยังไงเรื่องนี้ก็ยอมไม่ได้อยู่ดี ต้องมีใครสักคนแหละที่พ่ายแพ้ไป

คนๆ นั้นต้องไม่ใช่เฌอด้วย

ป๊าบบบบ 

“โอ๊ยยยยย มึงทำไรเนี่ยะไอ้เวร”

“หัวกู อื้อออ...อ....เจ็บ”

“สมควร เกะกะขวางทางอยู่ได้” ไอ้ขันเก็บหนังสือที่ใช้ฟาดผมสองคนลงกระเป๋า “แล้วถ้าพวกมึงยังไม่หยุดทำตัวปัญญาอ่อนนะ กูจะฟาดให้อีกสองป๊าบด้วย”

มันจะโฉดไปถึงไหนวะ

“กูฝากไว้ก่อนเถอะ แค้นนี้ต้องเอาคืน” ผมคาดโทษมันก่อนจะเดินสะบัดออกมาทันที ไม่ได้ครับ ถ้าขืนอยู่ต่อจะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายนึงเสียเลือดเสียเนื้อ

ถ้าวัดกับไอ้ขันคือผมตายแน่นอน

ใครจะสู้มันได้วะ

พอก่อนชรัน นายเสียเวลากับเรื่องไร้สาระมามากเกินพอแล้ว ตอนนี้นายมีภารกิจอันยิ่งใหญ่ต้องไปทำไงอย่าลืมสิ คืองี้ครับ ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเนี่ยะ ผมไปตึกแพทย์ฯ ค่อนข้างบ่อย เรียกว่าเกือบทุกวันเลยก็ว่าได้ กำลังจีบสาวอยู่ไงก็เลยต้องโผล่ไปให้เขาเห็นบ่อยๆ สาวที่ผมตามจีบอยู่ก็ไม่ใช่ใครไหนไกลครับ น้องเดียร์อดีตดาวคณะแพทย์ฯ นั่นเอง จากเมื่อวันที่แลกไลน์กัน เราสองคนก็คุยกันทุกวันเลยนะ

เขินว่ะ ขอบิดไปบิดมาแป๊บ

ผมชอบความรู้สึกแบบนี้นะ มันทำให้ใจเต้นแรงดีอะ คือแรกๆ อะไรมันก็ดีทั้งนั้นแหละ เรื่องของความสัมพันธ์มันก็ต้องดูกันไปเรื่อยๆ แต่คุยกับน้องเดียร์แล้วมันก็ดูไปในทิศทางที่ดีนะ คำพูดคำจาก็เหมือนจะมีใจให้กันอยู่ ความจริงวันนี้ผมกะจะเอารถไปล้าง แต่พอน้องเดียร์ไลน์มาบอกว่าคิดถึงเท่านั้นแหละ โห่ยยยย น้องรถค่อยล้างวันอื่นละกันน้า วันนี้พี่เฌอมีธุระหัวใจด่วนมากๆ น้องรถโปรดเข้าใจ

“พี่เฌอ” เสียงหวานเอ่ยเรียกผม “ทางนี้ค่ะ”

ผมเดินมานั่งลงที่ม้านั่งเดียวกับน้องเดียร์ “เพื่อนๆ ล่ะครับ”

“ไปซื้อขนมน่ะค่ะ วันนี้เรียนเป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม”

“เหนื่อยมากเลยครับ แต่เห็นหน้าน้องเดียร์ พี่ก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ” ไงล่ะ หยอดไปหนึ่งจึ๋ง เอาจริงๆ มุกนี้คือเล่นบ่อยมากตอนหยอดสาว ผมควรหามุกอื่นบ้างได้แล้ว

รอบหน้าละกัน

“ขี้โม้ เดียร์ไม่เชื่อหรอก”

“จริงๆ นะครับ” ผมเท้าคางมองเธอ “แล้วน้องเดียร์เรียนเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหมครับ”

“แค่เดียร์เห็นหน้าพี่เฌอ เดียร์ก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ” เธอบอกพร้อมกับยิ้มหวาน จ้า น่ารักขนาดนี้เอาทรัพย์สินที่พี่มีทั้งหมดไปเลยไหม

โอ๊ยยยยใจอ่อนยวบยาบไปหมด

“เล่นมุกเดียวกับพี่เหรอ”

“หยอดมาหยอดกลับ....ไม่โกงค่ะ”

“มันน่านักนะ” ผมยีหัวเธอเบาๆ เหมือนมันเขี้ยว “ทำตัวน่ารักแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนหรอก”

ใบหน้าหวานเลื่อนเข้ามาใกล้ “กลัวไม่โดนนี่สิคะ”

“หึ....”

เด็กมันเอาว่ะ

ผมลดมือลงก่อนจะนั่งมองหน้าคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น หลงอะ ชอบ น่ารัก ยิ่งคุยกันยิ่งชอบ ผมไม่รู้ว่าน้องจะคิดเหมือนอย่างที่ผมคิดรึเปล่า ถ้าน้องเดียร์ชอบผมเหมือนที่ผมรู้สึกกับเธอ ผมคงขอเธอเป็นแฟนแล้วล่ะ จริงอยู่ว่าผมเลิกกับน้องแอมไม่กี่อาทิตย์แต่มันก็ไม่จำเป็นที่ผมจะต้องเอาตัวเองจมอยู่ตรงนั้น ชีวิตมันก็ต้องมูฟออนป้ะวะ ถ้าเราเจอคนที่เรารู้สึกดีด้วย เราอยากคบกับเขา อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้มากขึ้นมันก็ไม่แปลกป้ะ

เบื่อ....เวลาคนชอบพูดว่าผมเปลี่ยนแฟนบ่อย

ไม่มีใครอยากเปลี่ยนแฟนบ่อยหรอก ทุกคนก็ต้องอยากเจอคนที่คบกันไปเรื่อยๆ ป้ะวะ แต่มันต้องยอมรับไงว่ามันไม่ใช่ทุกครั้งที่ความรักจะได้ดั่งใจ เวลารู้สึกชอบใครผมก็พร้อมทุ่มเทให้เพราะว่าความรู้สึกชอบมันพิเศษไง คบกันไวก็เรียนรู้กันไปเรื่อยๆ ไม่เห็นแปลกเลย คนที่ผมขอคบด้วยแปลว่าผมคิดจริงจังแล้ว เคยมีแฟนเก่าที่บอกเลิกผมไปทักมาบอกว่าเออผมมีใหม่ไวจังนะโน่นนี่ คือแบบ....ทำไมอะ คุณก็ไปจากผมแล้ว ผมก็เสียใจแล้ว ผมต้องเสียใจนานเป็นชาติเหรอ ไม่จำเป็นนะ

ชีวิตมีเวลาจำกัด....ถ้าผมเสียใจไป 10 ปีเพราะคนๆ เดียว

ผมจะเสียโอกาสจากคนที่อาจจะเข้ามาเป็นความรักตลอดไปของผมก็ได้

“คิดอะไรอยู่คะ อยู่ดีดี คิ้วก็ชนกันเลย” นิ้วเรียวจิ้มกลางระหว่างคิ้วผม “มีอะไรไม่สบายใจ พี่เฌอบอกเดียร์ได้นะ”

“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะครับ แต่ก็มีอย่างนึงที่พี่คิดอยู่ตลอดเลย”

“คิดอะไรคะ”

“คิดถึงน้องเดียร์ไงครับ”

ร่างบางตีไหล่ผมเบาๆ “นี่แน่ะ ทำเป็นปากหวาน”

“พี่พูดจริงๆ นะ”

“พูดแบบนี้กับผู้หญิงมากี่คนแล้วคะ” น้องเดียร์จิ้มแก้มผม “เดียร์รู้น้าว่าพี่เฌอมีผู้หญิงในสต๊อกเยอะ”

“ไม่มีสักคน ข่าวนี้เชื่อไม่ได้นะ”

“ใช่รึเปล่า”

“ใช่สิครับ....ถ้าพี่มีผู้หญิงเยอะ พี่คงไม่นั่งอยู่ตรงนี้หรอก”

“พี่จะบอกว่ามีแค่เดียร์คนเดียวงั้นสิ”

ผมพยักหน้ารับเบาๆ “ก็....ประมาณนั้น”

“ฮันแน่ ทำอะไรกันอยู่คะ” เสียงเดอะแก๊งค์ของน้องเดียร์ดังขึ้นมา เมื่อกี๊เสียงน้องจ๋าครับ คนนี้เพื่อนสนิทน้องเดียร์เลย

“พี่จีบสาวอยู่ครับ ไม่รู้จะติดรึเปล่า”

“อิจฉาจังเลย” น้องมิ้มเอ่ยแซว “อยากมีหนุ่มวิศวะฯ มาตามจีบบ้างจัง”

“คือพวกหนูไม่ได้อยากทำให้พี่เฌอเสียใจเลยนะคะ แต่พวกเราต้องไปเตรียมสันทนาการน้องๆ น่ะค่ะ ต้องเอาตัวยัยสวยนี่ไปด้วย น้องๆ จะได้มีกำลังใจร่วมกิจกรรม”

“ผึ้งก็พูดเกินไป” น้องเดียร์ทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสาวพลางทำแก้มป่องใส่ผม “อย่าทำหน้าเศร้าสิคะ”

ผมทำแก้มป่องตามน้อง “ไม่เศร้าหรอกครับ มันเป็นหน้าที่พี่เข้าใจ งั้นถ้าน้องเดียร์ทำกิจกรรมเสร็จ เราค่อยคุยกันก็ได้”

“เอาแบบบนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวทักไปนะ เดียร์ไปก่อนนะคะ” เธอยิ้มหวานให้ก่อนจะเดินไปพร้อมเพื่อนๆ หื้ออออ....แก๊งค์นี้มันนางฟ้าของคณะแพทย์ฯ ชัดๆ

ปลื้มปริ่มใจจังเลยค้าบผม

ตอนนี้เกือบ 4 โมงแล้วและผมกำลังคิดว่าตัวเองจะไปไหนต่อดีนะ หรือกลับไปเอาน้องรถไปล้างดี แต่คิดไปคิดมาก็ขี้เกียจเข้าๆ ออกๆ จะกลับหอเลยมันก็ไม่มีไรทำอะ เอออาทิตย์นี้วันเกิดน้องเดียร์นี่หว่า ผมว่าผมไปซื้อของขวัญเตรียมไว้ให้เธอดีกว่า อืม....เรื่องซื้อของขวัญยังเป็นอะไรที่ยากสำหรับผมเสมอ ไม่รู้ว่าซื้อมาแล้วเธอจะชอบรึเปล่า ถ้าสมมุติว่าผมซื้อของมาให้แต่น้องไม่ชอบ ผมอาจจะโดนหักคะแนนจีบก็ได้

ถ้ามีคนไปช่วยตัดสินใจเลือกก็น่าจะดีนะ

ในขณะที่ผมกำลังนั่งคิดเรื่องของขวัญวันเกิดน้องเดียร์อยู่นั้น ร่างสูงที่ไม่เห็นมาอาทิตย์กว่าก็เดินออกมาจากตึก “....สิบสาม” 

วันนี้ใส่แว่นด้วยว่ะ

ไม่ใส่แมสแต่ใส่แว่น

“....ครับ” เจ้าตัวเดินเข้ามาหาผม “พี่มาทำอะไรเหรอครับ”

“ผมมาหาน้องเดียร์น่ะ แต่เธอไปทำกิจกรรมสันทนาการน้องๆ แล้ว เออว่าแต่คุณไม่ไปร่วมกิจกรรมเหรอ”

“ไม่ล่ะครับ สันทนาการน้องไม่ใช่หน้าที่ของผม”

ผมพยักหน้ารับเบาๆ “แล้วคุณว่างไหม รีบไปไหนรึเปล่า”

“ทำไมครับ”

“คือผมอยากไปซื้อของน่ะ อาทิตย์หน้าวันเกิดน้องเดียร์ แต่ผมไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้เธอดี คุณไปช่วยผมเลือกหน่อยสิ”

“แต่ผมเลือกของไม่ค่อยเก่งนะครับ”

“ไม่เป็นไร ไปเป็นเพื่อนผมก็ได้....มันเหงาๆ นะถ้าต้องเดินคนเดียว”

“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ”

“งั้นดีเลย ไปรถเมล์เนอะ วันนี้ผมไม่ได้เอารถมาอะ”

“ได้ครับ” พอเขารับคำผมก็เดินนำเขาออกมาจากตึกแพทย์ฯ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์หน้ามหา’ลัย ห้าง AA อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ครับ นั่งรถไปห้าป้ายก็ถึงแล้ว ผมกับเหล่าสหายเคยนึกคึกเดินไปด้วยนะ

ผลคือขาลาก

ผมยืนมองร่างสูงที่อยู่ข้างๆ อย่างสนใจ ช่วยไม่ได้อะ เขาน่าสนใจจริงๆ วันนั้นที่ใส่แมสปิดปากก็จะให้อีกฟีลนึง พอมาวันนี้พ่อคุณเขาใส่แว่นแทนมันก็จะเป็นอีกฟีลนึง ลุคนี้ก็หล่อ คือคนมันหล่ออยู่แล้วด้วยป้ะวะ เอาอะไรมาประดับบนหน้าก็ยังคงดูดี แล้วดูหน้าเขาดิ ใสอย่างกับไม่เคยเป็นสิว ชีวิตนี้เคยตากแดดบ้างไหมครับว่าที่คุณหมอ อยากรู้เหมือนกันนะว่าถ้าสิบสามกลายเป็นผู้ชายผิวแทนขึ้นมามันจะเป็นยังไง

ต้องดูดีมากแน่ๆ เลยว่ะ

“รถมาแล้วคุณ” ผมโบกรถเมล์ก่อนจะเดินนำขึ้นไป ไม่มีที่นั่งเลยครับต้องยืนเอา อึดอัดหน่อยแต่เอาน่ะ แค่ไม่กี่ป้ายเอง

“สองคนครับ” สิบสามจ่ายค่ารถเมล์ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่มีหูฟังเสียบติดอยู่ขึ้นมา เคสโทรศัพท์ก็ยังลายลิตเติ้ลทวินสตาร์ โคตรมุ้งมิ้ง ลองจินตนาการภาพหน้าเขาสลับกับเคสโทรศัพท์ดิ

ดูไม่เข้ากันเลย

“เดี๋ยวผมให้ค่ารถคุณนะ”

“ครับ” ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ผมอีกเพราะมีคนเพิ่งขึ้นรถ การที่หน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ มันก็ทำให้ผมรู้สึกประหม่าเหมือนกันนะ เหตุผลเดียวง่ายๆ เลยที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ก็เพราะว่า....เขาหล่อครับ

“คุณฟังเพลงไรอะ”

“จะฟังด้วยกันไหมครับ”

“....เอาดิ” ผมรับหูฟังมาจากสิบสามก่อนจะเสียบเข้าหูตัวเอง เสียงเพลงที่ได้ยินทำให้ผมมองคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น

.

ไม่เคยมีใครน่ารักเท่ากับเธอ....เจอกี่ครั้งก็ยังละเมอ 

ยอมให้เธอได้ทุกอย่าง ให้ฉันรักได้เปล่า 

ใครเจอน่ารักเท่ากับเธอ หาให้ตายก็หาไม่เจอ 

อยากขอเธอแค่สักอย่าง 

ให้ฉันรักได้เปล่า.... 

.

(เพลง รักได้ป่าว – GAVIN.D)

.

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ”

“คุณ....ทำผมผิดคาดอีกแล้ว” ใครจะคิดว่าสิบสามจะฟังแนวแบบนี้ด้วย นี่สินะ ที่เขาบอกว่าเราจะมองคนจากแค่บุคลิกภายนอกไม่ได้

“ผมฟังเพลงหลายแนวเลยครับ ถ้าฟังแล้วรู้สึกว่ามันเพราะก็ฟัง พี่มีแนวเพลงที่ชอบฟังบ่อยๆ ไหมล่ะครับ”

“ก็ส่วนมากเป็นเพลงตามร้านเหล้าอะ ฟีลอกหักซะส่วนใหญ่”

“ช่วงนี้ผมฟังแต่เพลงรัก” คือฟังแต่เพลงรักน่ะเข้าใจ....แต่ไม่เห็นต้องมองกันด้วยสายตาแบบนั้นหนิ

ประหม่าหนักกว่าเดิมอีก

“ผมเชื่อ”

ผ่านไปสักพักรถเมล์ก็มาถึงป้ายที่หน้าห้าง AA ผมกดออดก่อนจะเดินนำสิบสามลงมา เจ้าตัวเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าถือ อยากแอบถ่ายรูปเก็บเอาไว้ชิบ สิบสามเนี่ยะดังมากในเพจคิ้วท์บอยของมหา’ลัยนะครับ ไอ้หมีเอามาเปิดให้ดู คือเชื่อป้ะว่าไม่มีรูปไหนที่เขายิ้มเลยอะ ผมย้อนกลับไปดูรูปสมัยเขาประกวดดาวเดือน ก็ไม่มีรูปไหนยิ้มเหมือนกัน ชีวิตนี้ไม่เคยยิ้มเลยเหรอ เคยหัวเราะจนแก้มปริอะไรทำนองนี้บ้างไหม

เกินไปอะ

“พี่มีอะไรรึเปล่าครับ มองหน้าผมไม่หยุด”

“คุณเคยยิ้มบ้างป้ะ”

เจ้าตัวเหลือบมองผมก่อนจะรั้งแขนให้หลบคนที่เดินสวนมา “มองทางสิครับ พี่เกือบชนเขาแล้วนะ”

“ผมสงสัยอะ ว่าไง คุณเคยยิ้มบ้างป้ะ”

“ใครๆ ก็ต้องเคยยิ้มทั้งนั้นแหละครับ”

“ผมไม่เคยเห็น”

“ผมเจอพี่กี่ครั้งเอง”

“ในรูปตามเพจคุณก็ไม่ยิ้ม”

“พี่ไปตามดูรูปผมมาเหรอ”

“ก็....ไอ้หมีมันเปิดให้ดูไง” ผมบอกปัดก่อนจะเดินนำเขามายังโซนของขวัญต่างๆ “ผมเห็นรูปที่คุณแข่งดาวเดือนปีที่แล้วด้วยนะ ตอนนั้นคุณก็ไม่ยิ้ม รูปตามโซเชี่ยลของคุณ ก็ไม่มีเหมือนกัน รูปที่เพื่อนแท็กก็ไม่มี คุณแทบไม่มีเพื่อนเลยมากกว่า”

“พี่รู้เรื่องผมเยอะเหมือนกันนะครับพี่เฌอ” มือเรียวหยิบตุ๊กตาต้นไม้ก่อนจะยกขึ้นมาไว้ด้านข้างหน้าผม “เหมือนพี่เลย”

“ผมเหมือนต้นไม้เหรอ”

“ชื่อพี่ก็บอกอยู่นี่ครับ” เจ้าตัววางเจ้าตุ๊กตาต้นไม้นั่นไว้ที่เดิม “ว่าแต่พี่จะซื้ออะไรให้เดียร์เหรอ”

“ของขวัญวันเกิดอะ ตุ๊กตาจะดีไหม หรือของอย่างอื่น” ผมเดินดูของไปเรื่อยๆ “ถ้าเป็นวันเกิดคุณ คุณอยากได้อะไร”

“สำหรับผม....ของอะไรก็ได้ครับ ถ้ามันมาจากคนสำคัญ มันมีค่าเสมอ”

“อย่างผมจะเรียกว่าสำคัญสำหรับน้องเดียร์ได้รึยังนะ”

โซนของขวัญคือละลานตามาก มีของให้เลือกเยอะจนไม่รู้จะเอาอะไรดี ตุ๊กตาก็น่าสนใจอยู่ ผู้หญิงส่วนมากก็ชอบตุ๊กตานะ ตอนที่ผมมีแฟน ตุ๊กตาก็เป็นของขวัญที่ผมซื้อให้อีกฝ่ายเป็นส่วนใหญ่ รองมาก็พวกเสื้อผ้า เครื่องประดับบ้าง เครื่องสำอางบ้าง แล้วแต่อะ มันก็ประมาณนี้ซะมาก ใจนึงก็คิดว่ามันจะดูธรรมดาไปรึเปล่า แต่อีกใจมันก็ดูเรียบง่ายดี ถ้าอยากให้เว่อร์วังก็แค่ซื้อตัวใหญ่ๆ

เอาแบบบังน้องเดียร์มิดไปเลย

“สิบสาม”

“ครับ”

“ปกติแล้ววันเกิดแฟน คุณซื้ออะไรให้เขาเหรอ”

“ไม่ซื้อครับ”

“ไม่ซื้อหน่อยเหรอ ทำไมอะ”

“ผมไม่เคยมีแฟน ก็เลยไม่ต้องซื้อน่ะครับ”

ผมพยักหน้ารับพลางมองอย่างแปลกใจ “อย่างคุณเนี่ยนะไม่มีแฟน”

“ใช่ครับ ผมว่าการเจอใครสักคนที่ทำให้รู้สึกประทับใจตั้งแต่แรกเห็นมันยากมากเลยน่ะครับ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะเจอ”

“ตอนแรก” ผมหันขวับมองเขาทันที “งั้นตอนนี้ก็เจอแล้วล่ะสิ”

“อืม....ผมว่าเดียร์น่าจะชอบตุ๊กตาตัวนี้นะครับ” สิบสามหยิบตุ๊กตากวางตัวบะเอ้กส่งให้ผม หึ....นังน้อน เขากำลังเฉไฉเรื่องที่ตัวเองพูดออกมาเมื่อกี๊ครับ

คิดว่าพี่เฌอคนนี้จะไม่รู้งั้นเหรอ

การที่เขาบอกปัดแบบนี้ก็ชัดเจนแล้วว่าคงไม่อยากใครรู้ จะว่าไปการที่เขาบอกผมถึงขนาดนี้มันอาจจะมากเกินพอแล้วก็ได้สำหรับคนที่ไม่ได้สนิทอะไรกันมาก อย่างน้อยตอนนี้ผมก็เป็นหนึ่งคนที่รู้ว่าอดีตเดือนแพทย์ฯ ที่โคตรจะโซฮอตคนนี้กำลังมีคนที่ตัวเองรู้สึกประทับใจหรืออาจจะมากกว่านั้น คนแบบไหนกันที่ทำให้คนตรงหน้าประทับใจได้วะ นึกไม่ออกเลยจริงๆ

เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ

เก็บเรื่องของคนอื่นมาคิดก็จะปวดหัวเปล่าๆ

ผมมองเจ้าตุ๊กตากวางก่อนจะเอามันวางไว้ที่เดิมก่อน โอเคเดี๋ยวจะซื้อแน่ล่ะแต่ว่าถ้าซื้อตอนนี้เลย น้องก็อาจจะมาเกะกะการเดินของผมพอสมควรเพราะตัวใหญ่มาก ไว้เดินเสร็จ จะกลับเมื่อไหร่ค่อยย้อนมาซื้อ พอคิดได้แบบนั้นผมก็ลากสิบสามมาที่โซนเครื่องเขียนต่อ กะจะซื้อโพสอิทสักหน่อย ซื้อปากกาด้วย ผมเอาน้องไปวางไว้ตรงไหนก็ไม่รู้ เนี่ยะ ไอ้ขันบอกว่าให้ผมเอาเชือกผูกที่ปากกาเอาไว้กับข้อมือตัวเอง ผมจะได้ไม่ทำหายอีก

ชรันไม่ใช่เด็กซะหน่อย....ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลย

“อันไหนดีนะ” ผมหยิบโพสอิทขึ้นมา “คุณว่าอันไหนดี”

มือเรียวหยิบโพสอิทลายลิตเติ้ลทวินสตาร์ให้ผมดู “อันนี้ครับ”

“อันนั้นคุณอยากได้เองแล้วแหละ”

“น่ารักออก นี่ครับพี่เฌอ แบบพี่ต้องใช้อันนี้” เจ้าตัวส่งโพสอิทขอบสีดำให้ผม “แบด แบด”

“หน้าเหมือนคุณอะ”

“เหมือนผมตรงไหน”

“ก็ดูดิ ทำหน้าเหมือนกันเป๊ะ ยิ่งตานี่ใช่เลย” ผมหยิบปากกาลายเดียวกันอีกสองสามแท่งมาก่อนจะเดินไปจ่ายเงิน ปกติแล้วผมไม่ใช้ของลายการ์ตูนเลยนะ แต่ไหนๆ มีเด็กแนะนำมา ผมจะยอมใช้ก็ได้

เผื่อมันจะไม่หายเหมือนกับแท่งอื่นๆ

“เดี๋ยวไปซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างล่างหน่อยนะครับ ผมต้องซื้อของเข้าห้องด้วย”

“เอาดิ”

หลังจากจ่ายเงินเสร็จผมก็เดินตามสิบสามมายังซุปเปอร์มาเก็ตชั้นล่าง ร่างสูงเดินไปหยิบรถเข็นก่อนจะไปตามทางพร้อมกับหยิบของใช้ต่างๆ มาใส่รถ พวกน้ำยาซักผ้านี่ใช้ของเด็กหมดเลยครับ เป็นสูตรไม่มีกลิ่นผสมเลย แล้วไอ้กลิ่นหอมๆ ที่ติดตัวเขานี่มาจากอะไรวะ น้ำหอมเหรอ ถ้าเป็นน้ำหอมจริงๆ นี่จะถือว่ากลิ่นดีมากเลยนะ เป็นกลิ่นสะอาดๆ อะ เหมือนกลิ่นแป้งแคร์กระป๋องฟ้า

โคตรใช่เลย

ผมเดินตามเขามาเรื่อยๆ จนถึงโซนผลิตภัณฑ์สำหรับผิว สิบสามยืนเลือกโฟมล้างหน้าอยู่พักใหญ่ ไม่ใช่แค่โฟมล้างหน้านะครับ ครีม โลชั่น เซรั่มต่างๆ ก็เลือกนานเหมือนกัน นี่เองสินะเคล็ดลับของความผิวดีขนาดนั้น มีมาร์กใต้ตาด้วยว่ะ บรรดาเพื่อนๆ ผม ไม่มีใครใช้อะไรกับหน้าเยอะขนาดนี้เลย อย่างผมก็จะมีแค่โฟมล้างหน้ากับครีมกันแดด คือไม่ใช้ไม่ได้อะ ผมเคยหน้าลอกเพราะแดดเผาอยู่ช่วงนึงตอนมัธยมฯ

ครีมอย่างอื่นไม่ทาได้แต่ครีมกันแดดนี่ไม่ได้เลยครับ

หลังจากว่าที่คุณหมอเลือกของสำหรับผิวเสร็จ เขาก็เข็นรถมาที่โซนของกินพร้อมกับหยิบคารามูโจ้สีดำใส่รถไปจนเกือบหมดชั้น ขนาดนี้ก็ซื้อเป็นลังไหม ซื้อเหมาไปเลยก็ได้ป้ะถ้าจะเอาเยอะขนาดนั้นอะ ดูทรงแล้วเขาคงชอบคารามูโจ้มากแน่ๆ

“คุณชอบเหรอ”

“ใช่ครับ แล้วพี่เฌอไม่ซื้ออะไรเหรอครับ”

“ไม่ล่ะ ผมเพิ่งซื้อของเข้าห้องไปเอง....” ผมบอกเขาก่อนจะเหลือบไปเห็นใครบางคน “....น้องแอม”

สิบสามมองตามสายตาผม “ใครเหรอครับ”

“แฟนเก่าน่ะ” ผมมองร่างบางที่ยืนหยอกล้อกับผู้ชายคนนึงอยู่ คือมันดูเป็นเรื่องเฮงซวยเหมือนกันนะกับการที่ต้องมาเจอแฟนเก่าในเวลาแบบนี้ ถ้าผมอยู่คนเดียวมันก็อาจจะมีอาการจึ๊กๆ บ้าง

ดีนะที่ไม่ได้มาคนเดียว

“คนนี้รึเปล่าครับ ที่ทำให้พี่ไปกินเหล้าจนเมา”

“ถ้าอย่างกินเหล้าจนเมาน่ะทุกคนแหละ แต่คนนี้คือคนล่าสุด”

“ยังเสียใจอยู่ไหมครับ”

“ไม่แล้วล่ะ....ผมมีน้องเดียร์แล้วไง”

“พี่จริงจังกับเดียร์เหรอครับ”

“ก็จริงจังนะ ผมจริงจังกับทุกคนที่ผมรู้สึกชอบอยู่แล้ว คุณถามผมแบบนี้....อย่าบอกนะว่า” ผมเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ “คุณก็เล็งน้องเดียร์ไว้เหมือนกัน”

สิบสามมองหน้าผมอยู่อย่างนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเข็นรถเดินไปโซนถัดไป เอ้า แบบนี้ก็ได้เหรอวะ อะไรเนี่ยนังน้อน พี่ยังไม่ได้คำตอบเลย จิ๊....ร้ายกาจจริงๆ แต่จะว่าไปถ้าสิบสามเล็งน้องเดียร์จริงๆ เขาน่าจะทำคะแนนได้มากผมป้ะ เรียนก็เซกเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวัน เป็นดาวเดือนด้วยกัน แถมคนที่เดินหนีผมอยู่นั่นก็หน้าตาดีแบบดี๊ดี ถึงผมจะมั่นใจในหนังหน้าตัวเอง แต่ก็ยังไม่กล้าเอาไปเทียบกับสิบสามอยู่ดี

แล้วเนี่ยะ เรื่องนี้ก็คือคาใจเลย

ปล่อยไว้ไม่ได้นะ

“คุณเดินหนีผมอะ ทำแบบนี้เหมือนยอมรับเลยนะว่าคุณเล็งน้องเดียร์”

“พี่เฌอครับ” ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะหยิบถุงขนมที่อยู่เหนือหัวผม “ผมไม่ยุ่งกับน้องเดียร์ของพี่หรอก สบายใจได้”

“คุณพูดแบบนี้แล้วผมค่อยโล่งใจหน่อย” ผมยิ้มหวานให้เขา โอเค สบายใจละ อย่างน้อยผมก็ไม่มีสิบสามเป็นคู่แข่งในสมรภูมิความรักนี้

“โล่งใจก็ดีแล้ว ป่ะ ผมต้องซื้อนมกับโยเกิร์ตอีก” เขาบอกก่อนจะเดินนำผมมาอยู่ที่ตู้นม มือเรียวหยิบนมจืดมาใส่รถเข็นสองแกลอนใหญ่ เดี๋ยวก่อนนะพ่อหนุ่ม ซื้อเยอะขนาดนี้กินทันเหรอ

“คุณกินทันเหรอ”

“ทันครับ พี่เอาสักแกลอนไหมล่ะ”

“ไม่เอาอะ กินนมขนาดนี้ป้ะ ถึงได้สูงแบบนี้”

“คงงั้นมั้งครับ” เขาหยิบโยเกิร์ตรสธรรมชาติใส่รถเข็นอีกสามแพ็ค “ผมถามได้ไหมว่าพี่เฌอสูงเท่าไหร่”

“ผมสูง 181 เซ็นฯ แล้วคุณล่ะ”

“ 188 เซ็นฯ ครับ”

โหหหห....สูงชิบหาย อีกนิดเดียวก็ 2 เมตรแล้วป้ะ

“แต่คุณดูผอมนะ ตัวผมน่าจะหนากว่า”

“ดูแค่ภายนอกไม่ได้หรอกนะครับ” สิบสามเสยผมที่ปรกหน้าตัวเองออก “เท่าที่ผมเห็นพี่เนี่ยะ ตัวพี่บางกว่าผมอีก”

“ถามจริง”

“ไม่งั้นผมจะแบกพี่กลับมาที่ห้องแบบสบายๆ ได้ยังไงครับ พี่อาจจะคิดว่าตัวเองตัวใหญ่ แต่สำหรับผมแล้ว....พี่ก็ตัวแค่นี้เอง”

ผมทำหน้ามุ่ยใส่เขา “คุณตัวใหญ่กว่าผมแค่จึ๋งเดียวเท่านั้นแหละ”

“ผมตัวใหญ่กว่าพี่ตั้งจึ๋งนึงต่างหาก” เจ้าตัวยักคิ้วให้ผมทีนึงเหมือนโชว์เหนือ น่าหมั่นไส้ชิบหาย ใจผมน่ะอยากโบกให้เขาหัวทิ่มคารถเข็นเลยล่ะแต่จะทำแบบนั้นก็ไม่ได้ไง

ให้สนิทกันกันอีกจึ๋งนึงก่อน....ถึงวันนั้นเมื่อไหร่ค่อยลงไม้ลงมือ

สิบสามเข็นรถเข้าไปจุดจ่ายเงิน ซื้อของเยอะมากเลยอะ รวมทั้งหมดนี่น่าจะหนักเอาการ ถ้าแบกขึ้นรถเมล์กลับจะลำบากมากเว่อร์ อีกอย่างตอนนี้เขามีรณรงค์ลดใช้ถุงพลาสติกอีก งานหยาบแล้วล่ะ จะเอากลับยังไงวะเนี่ย หรือว่าต้องไปซื้อกระเป๋าผ้า

“คุณจะเอากลับยังไงอะ ห้างไม่ให้ถุงด้วย”

“รถผมจอดอยู่ที่นี่น่ะครับ เดี๋ยวเอาของไปไว้ท้ายรถก็ได้”

“แล้วทำไมรถคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

“เอามาล้างน่ะครับ ตั้งแต่เช้าละ”

“อ๋อ งี้นี่เอง งั้นเดี๋ยวคุณจ่ายของไปก่อน ผมจะไปซื้อตุ๊กตาน้องกวาง”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมรอที่ชั้นจอดรถ”

“โอเค” ผมบอกก่อนจะเดินกลับขึ้นไปที่ชั้นโซนของขวัญเพื่อซื้อตุ๊กตาน้องกวาง

จะว่าไปการที่มีสิบสามมาเดินซื้อของด้วยก็เป็นอะไรที่บันเทิงดีเหมือนกันนะ สิ่งที่ผมได้ยินหรือรับรู้มาเกี่ยวกับตัวเขามันก็ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย จริงอยู่เรื่องไม่ยิ้ม แต่เรื่องที่บอกเขาเงียบ ขรึมหรืออะไรต่างๆ ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นสักเท่าไหร่นะ ผมว่าเขาพูดเก่งออก ถามอะไรก็ตอบ มีเฉไฉบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำนิ่ง แล้วก็มีความกวนส้นตีนอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ อันนี้ดูจากเรื่องขิงส่วนสูงของตัวเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมคนอื่นถึงคิดว่าเขาเป็นแบบโน้นแบบนี้กันนะ

เวลาอยู่กับผม....เขาก็ดูเป็นตัวของตัวเอง

มันคงเป็นเรื่องของความสนิทด้วยแหละมั้ง คือตอนนี้ผมก็ไม่ได้สนิทอะไรกับเขามากนักหรอกแต่แบบเออ ก็เคยไปกินข้าวด้วยกัน คุยกันนิดหน่อย แล้วตัวสิบสามเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านออกมา มันก็เลยทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเป็นรุ่นน้องต่างคณะที่เราสามารถพูดคุยหรือไปไหนด้วยได้ไง ถ้าสมมุติว่าเขารำคาญหรือไม่พอใจ เขาก็คงไม่ยอมปล่อยให้ผมไปยุ่มย่ามกับชีวิตเขาหรอก เจ้าตัวอาจจะคิดว่าผมก็เป็นรุ่นพี่ต่างคณะคนนึงที่คุยโน่นนี่นั่นได้

เออ พอคิดแบบนี้แล้วสบายใจว่ะ

งั้นคิดแบบบนี้แหละ

หลังจากที่ผมจัดการซื้อน้องกวางเรียบร้อยแล้ว ผมก็แบกน้องมายังชั้นจอดรถ ร่างสูงยืนรอผมอยู่ข้างรถเขา หูยยยย.....BRZ ว่ะ ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะขับรถแบบนี้ รถเขาเนี่ยะสวยมากเลยนะ เสียอย่างเดียวคือขับตอนน้ำท่วมไม่ได้เพราะรถมันเตี้ยเกินไป ผมเคยคิดอยากจะซื้อรุ่นนี้เหมือนกันแต่คิดไปคิดมา ซื้อรถที่ใส่ของได้เยอะๆ น่าจะดีกว่า พอเป็นแบบนั้นก็เลยต้องตัดใจจากรถสปอร์ตไปซื้อ CRV แทน

เน้นใช้งานมากเว่อร์

“กินข้าวไหมครับ”

“ที่ไหนอะ”

“ผมมีร้านดีดีอยู่” เจ้าตัวบอกก่อนจะเดินขึ้นรถ ผมจับน้องกวางไว้เบาะด้านหลังซึ่งเบาะหลังเนี่ยะมีไว้เพื่อวางของจริงๆ อะ มันแคบแบบลำบากแน่นอนถ้านั่งตรงนั้น

“ขอรบกวนหน่อยนะครับ”

“ตามสบายครับ” เขาคาดเบลท์ก่อนจะออกรถ สุดยอดไปเลยสำหรับผ้าคลุมเบาะและของแต่งอื่นๆ ที่เป็นลายกิกี้กับลาล่า คือเกินเบอร์มาก

“ผมถ่ายรูปคุณได้ไหม”

“ถ่ายทำไมครับ”

“หมั่นไส้อะ”

ดวงตาคมเหลือบมองผม “ผมไปทำอะไรให้พี่เฌอเหรอ”

“คุณหล่ออะ หล่อไป น่าหมั่นไส้” ยังไม่ทันที่เขาจะอนุญาต ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเขา รัวไปเลยครับยี่สิบรูป

“โทรศัพท์เครื่องใหม่เหรอครับ”

“เครื่องเก่าต่างหาก เครื่องใหม่ส่งซ่อมจออยู่”

“อ๋อ แล้วเนี่ยะ พี่ถ่ายรูปผมไป พี่จะเอาไปทำอะไรครับ”

“ลงสตอรี่ไอจี”

“ไอจีพี่เป็นพับลิกใช่ไหม” เจ้าตัวเอ่ยถามพลางมองผมในจังหวะที่รถกำลังติดไฟแดง “พี่คิดดีแล้วเหรอครับที่จะลงรูปผมในสตอรี่”

“ใช่สิ ผมอยากรู้ว่าจะมีคนเวิ่นเว้อถึงคุณไหม ไหนๆ ก็มีแต่คนบอกว่าคุณเข้าถึงยากนัก” ผมจัดแจงใส่โควตประกอบรูปภาพไปว่า ‘หมั่นไส้’ ก่อนจะอัปขึ้นสตอรี่ไอจี “เรียบร้อย”

“ชีวิตพี่ไม่สงบแน่ๆ ”

“ทำไม แฟนคลับคุณจะแหกอกผมรึยังไง”

“เปล่าหรอก....คืองี้ครับพี่เฌอ รถของผมคันนี้เนี่ยะ เพิ่งซื้อเมื่อตอนขึ้นปี 2 ซึ่งยังไม่เคยมีใครได้ขึ้นมานั่งเลยครับ”

“.....แล้วคนในครอบครัว”

“ก็ไม่เคยเหมือนกัน”

เชี่ยยยย....

“ผมเป็นคนแรกที่ได้นั่งงั้นเหรอ”

“ใช่ครับ”

โอ้มายกู๊ดเนสสสส

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกแปลกๆ เลิ่กลั่กว่ะ ผมเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดนะ คืออย่างที่บอกว่าสิบสามเป็นคนเข้าถึงยาก เพราะงั้นใครก็ตามที่ได้ใกล้ชิดกับเขาก็แปลว่าต้องพิเศษกว่าคนอื่นในระดับนึง และชรันคนนี้ก็เป็นคนแรกที่ได้นั่งบนรถนี่ ถ่ายรูปเขาแบบระยะประชิดมาก ลงสตอรี่ไอจีและติดแคปชั่นประหนึ่งสนิทกันมาสิบปี เรื่องแฟนคลับแหกอกน่ะอาจจะมีบ้าง แต่อีกเรื่องนึงที่น่ากลัวคือคนจะพากันเข้าใจผิดนี่ดิ

ต่อให้เป็นผู้ชายเหมือนกันก็ไม่มีเว้นนะครับ

“คุณ....ซีเรียสไหม”

“เรื่องอะไรครับ”

“ผมว่าคุณรู้”

“ผมเฉยๆ นะครับ พี่เถอะ....จะซีเรียสรึเปล่า”

“ก็ไม่นะ คือแบบ....คุณกับผมก็รุ่นพี่รุ่นน้องกันน่ะ ผมจะสนิทกับคุณมากกว่าคนอื่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหนิ ส่วนใครจะคิดยังไงก็ช่างมัน”

“แล้วถ้าเดียร์เข้าใจผิดล่ะครับ”

“ไม่หรอก น้องเดียร์รู้ว่าผมชอบเธอ”

“นั่นสินะครับ”

“อื้อ....อีกอย่างหลังจากวันเกิดน้องเดียร์ ผมกะว่าจะขอเธอเป็นแฟน คุณคิดว่าไง”

“ผม....ไม่รู้สิครับ”

ตื้อดึ่งงงง 

ตื้อดึ่งงงง 

ตื้อดึ่งงงง 

“โห มหากาพย์ไดเร็คฯ เลยนะเนี่ย”

“ผมบอกพี่แล้ว”

ผมเบ้ปากใส่เขาก่อนจะมองข้อความที่เหล่าสหายทักมาหา คือนอกจากเพื่อนๆ ก็มีคนอื่นทักมาเยอะแยะเต็มไปหมดเลยครับ ทำไมอะ แค่ลงรูปสิบสามขับรถเอง ตื่นเต้นอะไรกันวะงง ผมกดเข้าไปที่ไดเร็คฯ ของขันเพื่อนรัก ซึ่งเป็นคนแรกที่ทักมาหา

.

Khan_2711 : ผัวมึงเหรอออออ 

.

ผัวที่หน้ามึงอะ

หยาบคายมากรับไม่ได้

.

Cher_133 : เสือกมาก 

.

ผมจัดการปิดแจ้งเตือนโทรศัพท์และล็อกหน้าจอพร้อมกับเก็บมันลงกระเป๋า เดี๋ยวค่อยมาไล่ดูในอีก 1 ชั่วโมงข้างหน้า อยากรู้จริงๆ ว่าแค่สตอรี่ไอจีอันเดียวเนี่ยะ จะสร้างความบันเทิงให้กับชีวิตของผมได้มากแค่ไหน

ไม่สิ....จะบอกแค่ว่าชีวิตของผมไม่ได้

“ไม่ใช่แค่ชีวิตผมหรอกที่จะไม่สงบ”

ชีวิตคุณก็ต้องไม่สงบเหมือนกัน....นังน้อน

.

.

.

.

.

TBC.

สวัสดีค่ะชาลมาส่งสามเฌอแล้วนะ สำหรับบทนี้คือน่ารักมากเลยอะ ต่อให้มีซีนพี่เฌอจีบสาวแต่ยังไงตอนที่เขาอยู่กับนังน้อนก็น่ารักอยู่ดี ยิ่งเฉพาะตอนที่เขาคุยกับเรื่องส่วนสูงคืออย่างชอบ5555555 เขียนเองก็หวีดเองได้ถูกไหม อีกอย่างคือแนะนำให้ไปฟังเพลงด้วยนะคะ ตรงใจมากๆ แนะนำค่ะ

ถ้าชอบก็อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันได้นะคะ สามารถติดต่อชาลได้ที่ทวิตเตอร์ Chaleeisis หรือเพจ Fiction Yaoi Th น้า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค้าบ

ความคิดเห็น