หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 26 หลอกให้กลัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 หลอกให้กลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2563 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 หลอกให้กลัว
แบบอักษร

 

ถังเฉียนพยักหน้าเล็กน้อย ที่นี่คงไม่มีอะไรให้นางทำแล้ว แต่ฉู่จิ่งเหยากลับบอกว่า 

“วันนี้ข้าจะสมรสกับพระชายารอง เป็นพระประสงค์ของเสด็จพ่อกับอวิ๋นกุ้ยเฟย ถ้าข้าไม่เตรียมของขวัญล้ำค่า คงผิดต่อพวกนางจริงหรือไม่” 

ถังเฉียนไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดฉู่จิ่งเหยาจึงบอกเรื่องนี้กับตน หรือว่าเขารู้ฐานะของนางแล้ว แต่ต่อให้รู้ฐานะแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยเรื่องนี้ 

“ท่านอ๋องหมายความว่า?” 

เจิ้งจยาเฉิงอยู่ในชุดสีแดง ท่าทางดูเหมือนเจ้าบ่าวไม่น้อย เมื่อเขาเข้ามาในห้องก็ยื่นผ้าพันแผลให้ถังเฉียน แล้วพูดเสริมว่า 

“ท่านอ๋องป่วยหนัก จำเป็นต้องมีหมอผีคอยเรียกวิญญาณต่ออายุขัย วันนี้เป็นวันสมรสของท่านอ๋องและพระชายา พระชายาต้องคอยอยู่ดูแลท่านอ๋องที่นี่ จะอยู่ห่างท่านอ๋องไม่ได้ หมอผี เจ้าเข้าใจหรือไม่” 

ถังเฉียนหันมามองท่านอ๋อง เบื้องหลังหน้ากากนั้นเป็นดวงตาที่ฉายแววสงสัย นี่ท่านอ๋องก็ต้องการทดสอบพระชายาอย่างนั้นหรือ 

“ข้ารู้แล้ว น้อมรับคำสั่งท่านอ๋อง” 

ถังเฉียนไม่ถามเรื่องราวใดๆ นี่จึงเป็นสาเหตุที่ฉู่จิ่งเหยาเลือกนาง 

ภายหลังหน้ากากนั้นเป็นความระมัดระวังที่นางซ่อนไว้ หรืออาจจะเป็นเพราะเดิมทีนางก็ไม่ยุ่งกับเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว 

“เจ้าไม่อยากถามหรือว่าต้องทำเช่นไร” 

ฉู่จิ่งเหยาอดถามไม่ได้ แต่คาดไม่ถึงว่าถังเฉียนกลับบอกว่า 

“ในเมื่อท่านอ๋องเรียกข้ามา เช่นนั้นก็ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าข้าทำได้” 

ฉู่จิ่งเหยาอยากจะหัวเราะ แต่กลัวว่าจะกระทบกระเทือนบาดแผลที่อกจึงต้องกลั้นเอาไว้ นี่ก็เป็นความรู้สึกที่ทรมานเสียจริงๆ 

“ท่านหมอแค่ทำให้ซูซินเหลียนไม่อยากอยู่ที่นี่ อยากเผ่นกลับไปเจาหยางทันทีก็พอ ข้าคิดว่าในจวนของข้า หากอยากจะหลอกคนให้กลัวก็คงไม่มีใครเหมาะไปมากกว่าหมอผีขนานแท้อย่างเจ้า” 

ถังเฉียนได้ฟังเช่นนี้ก็พูดด้วยความกระอักกระอ่วนใจ 

“ข้าจะพยายามเต็มที่” 

ฉู่จิ่งเหยาได้ฟังวาจานี้ก็นับว่าน่าพอใจ เช่นนั้นจึงบอกให้นางกลับไปเตรียมตัว เมื่ออยู่ต่อหน้าฉู่จิ่งเหยาถังเฉียนจำเป็นต้องมีท่าทีสุขุม แต่พอกลับมาที่ห้องตนเองก็นึกอยากจะชนกำแพง 

“เหตุใดต้องรับปากด้วยนะ เจ้าทำพิธีเป็นหรือ แกล้งทำผีหลอกคนรึ เจ้านี่ละที่หลอกคน!” 

ถังเฉียนหลบมาอยู่บนเตียง มุดตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม ตอนนี้สิ่งที่นางต้องการที่สุดคือสหายที่กินไก่ แต่น่าเสียดายที่เวลานี้มีเพียงตนเองเท่านั้น 

หลังจากถังเฉียนผละออกไปแล้ว จื่อเย่ว์รวมทั้งเจิ้งจยาเฉิงก็เข้ามาปรากฏตัวในห้อง ทั้งสองมองดูถังเฉียนที่เดินออกจากห้องไป สีหน้าทั้งคู่ฉาบไปด้วยความสงสัย แล้วจึงได้ยินฉู่จิ่งเหยาพูดว่า 

“พวกเจ้าต่างติดตามข้ามาหลายปี ในเมื่อพวกเจ้าล้วนบอกว่าหมอผีคนนี้ผิดปกติ ถ้าเช่นนั้นคืนนี้ก็ลองทดสอบดู” 

จื่อเย่ว์อดถามขึ้นไม่ได้ 

“ถ้านางผิดปกติจริง ท่านอ๋องจะจัดการอย่างไร” 

พอฉู่จิ่งเหยาได้ฟังคำถามนี้ก็ชะงักครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบว่า 

“เจ้าหวังให้ข้าทำเช่นไร” 

“ย่อมต้องประหารนาง!” 

พอเจิ้งจยาเฉิงได้ยินเช่นนี้ ดวงตาฉายแววไม่มั่นใจ จากนั้นจึงพูดว่า 

“จะอย่างไรนางก็ช่วยชีวิตท่านอ๋อง ถ้านางไม่ใช่หมอผีจริงก็อาจเป็นลูกศิษย์หมอผี หากประหารนางก็ดูเหมือนจะทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่เสียเปล่าๆ ผู้น้อยคิดว่าขอเพียงมั่นใจได้ว่านางไม่คิดร้ายต่อท่านอ๋องก็ดีไป แต่ถ้าหากนางเป็นคนร้าย จะประหารก็ไม่เกินเลยไปพ่ะย่ะค่ะ” 

ฉู่จิ่งเหยาชื่นชมคำพูดของเจิ้งจยาเฉิงมากกว่า จื่อเย่ว์นั้นมีความลำเอียงในเรื่องการปฏิบัติต่อถังเฉียน 

“ในเมื่อนางไม่ใช่หมอผี แล้วเหตุใดจึงต้องปลอมตัวเป็นหมอผี นางต้องอาศัยเล่ห์กลจึงอยู่มาได้ถึงทุกวันนี้ ถ้าคนคนนี้ไม่ใช่หมอผี แต่สามารถรักษาบาดแผลท่านอ๋องให้หายได้ เช่นนั้นจะต้องมีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลังเป็นแน่” 

จื่อเย่ว์แค่นเสียงหึออกมา แล้วพูดต่อว่า 

“แค่คนอย่างซูซินเหลียนก็สมควรที่เราต้องเสียเวลาคิดวางแผนด้วยหรือ นี่ก็ไม่ใช่เพราะอวิ๋นกุ้ยเฟยหรืออย่างไร” 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น