Berry Bell
email-icon

กำลังใจของคุณ มันทำให้นักเขียนชื่นใจ :) <3

ชื่อตอน : Sweet Love 01

คำค้น : กรุ่นกลิ่นรักหวาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 12:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sweet Love 01
แบบอักษร

"เร็วๆสิ พวกมึงอย่าช้า เดี๋ยวไม่ทันนะ" 

 

  

"ถ้ามึงรีบขนาดนั้นมึงวิ่งไปก่อนเลย อิทิศเหนือ" 

 

  

"ฝากจองที่ให้พวกกูด้วย กู๊ดบาย" 

  

ทิศเหนือหันไปมองเพื่อนสองคนที่กำลังหยุดเดินพร้อมกับเอามือพัดใบหน้าเพื่อคลายร้อน ทิศเหนือทำหน้ายู่ใส่เพื่อนทั้งสองก่อนจะรีบวิ่งไปยังโดมของโรงเรียน 

 

ภายในโดมมีเสียงดนตรีไทยกำลังบรรเลงดังก้องสนั่น คนทั้งโรงเรียนแห่กันยืนมองบ้างบางคนก็เดินเข้าไปนั่งฟังเช่นเดียวกับทิศเหนือที่กำลังแทรกแซงเพื่อไปนั่งฟังเสียงเพลงที่กำลังบรรเลงด้วยดนตรีไทยอย่างไพเราะ

 

 

ในที่สุดเขาก็เจอที่นั่งดีๆที่พอเหมาะที่จะนั่งชมนักเรียนที่กำลังบรรเลงเสียงเพลงด้วยดนตรีไทย ทิศเหนือรีบวางกระเป๋าและสัมภาระอื่นๆไว้บนเก้าอี้อีกสองตัวเพื่อนเป็นการจองที่นั่งไว้ให้กับเพื่อนสนิททั้งสองคนของเขา ทิศเหนือมองไปยังรอบๆเพื่อที่จะหาเพื่อนของเขา และก็เจอทันทีเพื่อของเขากำลังเดินกันมาอย่างชิวๆแต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ทิศเหนืองอนหรืออะไร

 

 

 

เมื่อเสียงเพลงที่กำลังดังเมื่อกี้ได้จบลงพร้อมกับเสียงปรบมือของคนทั้งโดม ไม่นานเพื่อนของเขาทั้งสองก็มานั่งข้างๆเขารีบเก็บสัมภาระต่างๆเข้าไว้ในกระเป๋าก่อนที่จะละสายตาจากเพื่อนสนิทของเขาแล้วหันไปสนใจเวทีที่มีเครื่องดนตรีไทยกำลังวางเรียง

 

"รีบเหลือเกินนะมึง"

 

"ถ้าไม่รีบจะได้ที่นั่งดีๆไหมล่ะ"

 

"จ้าๆ เชิญชมให้เต็มที่ค่ะ คุณทิศเหนือ"

 

สิ้นเสียงของลิลินเพื่อนสนิทของทิศเหนือ เสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มลั่นโดมทำให้ดึงดูดความสนใจของทิศเหนือเป็นอย่างดี

 

 

"มาแล้วๆๆ เขามาแล้ว"

 

 

เขาสะกิดลิลินให้ดูทันที ร่างสูงสง่าที่ดูโดดเด่นเดินขึ้นมาบนเวทีเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดให้กับนักเรียนที่อยู่ในโดมเป็นอย่างดี แต่ก็ยังคงไม่ดึงดูดความสนใจของทิศเหนือพอสมควร

 

 

"โห ไอ้แชมป์อย่างหล่อ" เสียงของมอสเพื่อนสนิทของเขาอีกคนกำลังชมเพื่อนต่างห้อง

 

 

"แน่นอนดิ เดือนโรงเรียนเชียวนะ" ตามมาด้วยเสียงของลิลินที่กำลังตกอยู่ในห้วงของความของแชมป์ที่เป็นเดือนโรงเรียน

 

 

"อนาคตเดือนมหาลัยชัวร์ๆ"

 

 

"พูดมากระวังไอ้เหนือหึงน้า"

 

 

"อุ้ย ขอโทษครับท่านเหนือ" มอสยกมือไหว้ทิศเหนือที่หันมาด้วยความงง

 

 

"อะไรของพวกมึง กูไม่ได้ชอบแชมป์ซะหน่อย" ทิศเหนือรีบตอบปฏิเสธทันควันหลังจากที่ทำหน้างงไป

ทิศเหนือยังคงชะเง้อมองไปทั่วเวทีแต่ก็ยังไม่เห็นคนที่เขาต้องการจะเจอ เขารีบออกจากห้องเรียนเพื่อที่จะมางานนิทรรศการดนตรีไทยโดยเฉพาะ เขาไม่ได้ชื่นชอบดนตรีไทย

 

 

 

แต่ชอบคนที่เล่นดนตรีไทยต่างหาก 

  

 

  

"ไอ้ทิศเหนือ นั้นไงคนที่มึงชอบมาแล้ว" 

สิ้นเสียงของมอสก็ทำให้ทิศเหนือรีบหันไปทางขอบเวที ใช่ คนนั้นไง คนที่ไม่มีความโดดเด่น เป็นเพียงแค่คนธรรมดาเหมือนทิศเหนือ ไม่มีเสียงกรี๊ดเวลาที่ขึ้นเวทีเหมือนกับแชมป์ ใบหน้าเรียวสีผิวค่อนข้างที่จะขาวเหลืองไม่ได้ขาวมากเหมือนกับแชมป์ ส่วนสูง 181 หุ่นก็ไม่ได้แพ้แชมป์ซักนิด ใบหน้ากวนๆไม่ว่าจะหันไปมองก็จะมีรอยยิ้มติดหน้าผู้ชายคนนี้เสมอ 

 

  

  

เป็นคนธรรมดาที่ไม่ว่ามองกี่ครั้งก็ชวนให้ตกหลุมรักตลอด 

 

  

  

ปกป้อง คือชื่อของคนนั้น เขาเดินขึ้นเวทีและเดินไปนั่งอยู่ตรงระนาดทุ้มที่มีการจัดเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ สายตาทิศเหนือยังคงจับจ้องไปที่เขาคนนั้นอย่างไม่ละสายตา ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มติดอยู่จริงๆ 

ไม่นานนักทุกคนก็ขึ้นมาอยู่บนเวทีและอยู่ตามเครื่องดนตรีของตัวเอง วงดนตรีไทยที่ปกป้องอยู่ก็คือ วงมโหรี เครื่องคู่ เมื่อทุกคนมาครบก็ได้เริ่มเตรียมที่จะบรรเลง ไม่ช้านักเพลงที่บรรเลงก็ดังขึ้นมา โดยเพลงที่พวกเขาใช้บรรเลงคือ เพลงโหมโรงจอมสุรางค์ เป็นเพลงที่ทิศเหนือเวลาผ่านห้องดนตรีไทยก็จะได้ยินเพลงนี้ดังขึ้นเสมอ

 

 

เมื่อจบการแสดงของวงมโหรีเครื่องคู่ ทุกคนปรบมือกันอีกรอบและหลังจากนั้นทุกคนที่อยู่บนเวทีก็ต่างยกมือไหว้และลงจากเวทีไป เมื่อกี้เป็นเพียงแค่การแสดงเปิดงาน ไม่ช้าประธานในพิธีก็เริ่มมากล่าวเปิดงาน ทิศเหนือยังคงมองตามแผ่นหลังของปกป้องที่เดินไปยังหลังเวทีก่อนที่จะหันไปหาเพื่อนสนิทสองคนที่ต่างคนต่างนั่งเล่นโทรศัพท์

 

 

"พวกมึง ป่ะกลับ" ทิศเหนือเอ่ยชวนเพื่อนสองคนกลับทันที จุดประสงค์ของเขาก็มีเพียงแค่มาดูปกป้องแสดงเพียงแค่นั้นแหละ

 

 

"พอแสดงจบก็รีบกลับเชียวนะมึง รอแป๊บใกล้จะจบละ" มอสพูดขึ้นมาก่อนที่จะเก็บข้าวของทั้งหมดแล้วเตรียมตัวลุก ส่วนทิศเหนือยังคงมองไปยังเวทีนั้นก่อนที่จะค่อยๆลุกแล้วเดินออกจากที่ตรงนั้นโดยมีเพื่อนสองคนเดินตามหลังมาติดๆ

 

เมื่อเวลาผ่านไปหลังจากที่ทิศเหนือได้ออกมาจากโดม เขายังคงหาที่นั่งที่ยังคงอยู่ในบริเวณที่จัดนิทรรศการ แหงแหละ ใครจะออกไปมีเวลาว่างทั้งทีแถมคนที่ชอบก็ยังคงอยู่ในนิทรรศการนั้น มองไปรอบๆก็เผื่อจะได้เจอก็ได้

 

"ไอ้เหนือ เย็นนี้ว่างปะ" ลิลิลถามทิศเหนือที่เอาแต่มองเข้าไปยังโดม

 

"ว่าง มีอะไรอ่ะ" เขาละสายตาจากนิทรรศการแล้วหันมามองหน้าลิลินด้วยความสงสัย ก่อนที่ลิลินจะตอบมอสก็พูดแทรกขึ้นมา

 

"กูอยากแดกชาบู ไปกัน กูคุยกับลิลินก่อนที่จะเดินมาหามึงแล้ว"

 

"เออ ก็ดีอ่ะ อยากกินพอดีเลย"

 

"งั้นเลิกเรียนแล้วไปกัน เดี๋ยวเหนือมึงซ้อนรถไอ้ลินแทนนะ กูจะไปรับแฟนกู"

 

"น่าเบื่อคนมีแฟนอ่ะค่ะ"

 

"เอ้า อยากมีก็รีบหาสิครับ คุณลิลิน"

 

"ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้น กูจะมานั่งดูมึงสวีทกับแฟนมั้ยคะ คุณมอส"

 

ทิศเหนือหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนทั้งสองของเขาเริ่มจะเปิดศึกเถียงกัน พวกเขาทั้งสามสนิทกันมาตั้งแต่เด็กโดยที่อยู่บ้านติดกันมา พ่อแม่ก็เป็นเพื่อนกัน ตอนนี้พวกเขาก็อยู่ชั้นม.6ที่ใกล้จะจบแล้วเต็มที

 

 

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนพวกเขาก็เดินออกมาโรงรถ มอสก็ได้ขี่รถมอเตอร์ไซต์ออกไปก่อนเพราะว่าต้องรีบไปรับแฟนสาวที่อยู่ต่างโรงเรียน และทิศเหนือที่ชอบติดรถมอเตอร์ไซต์กับมอสก็ต้องย้ายไปซ้อนรถมอเตอร์ไซต์ของลิลินที่เอามา ความจริงเขาก็ขี่รถเป็นนั้นแหละ แต่ช่วงเดือนที่แล้วเขาเพิ่งจะเอารถมอเตอร์ไซต์สุดรักของเขาไปวัดกับถนนตอนจะไปงานกีฬาสีมา รถของเขาก็โดนยึดไปสองเดือน ช่วงนี้ก็เลยต้องติดรถเพื่อนสนิทของเขาทั้งสอง

 

 

"ลิน เดี๋ยวแวะร้านหนังสือก่อนได้ปะ" ทิศเหนือใส่บอกลิลินพร้อมกับใส่หมวกกันน็อคไปด้วย

 

 

"ร้านหนังสือไหนวะ ในห้างหรอ" ลิลินที่นั่งอยู่บนรถแล้วและใส่หมวกกันน็อคเรียบร้อยหันมาถามทิศเหนือที่กำลังใส่หมวกกันน็อค

 

 

"ข้างๆโรงเรียนนี่ไง ป่ะ ไปกันเสร็จละ"

เมื่อใส่หมวกกันน็อคเสร็จทิศเหนือก็รีบขึ้นรถมอเตอร์ไซต์ของลิลินทันที และลิลินก็ได้ขี่รถออกจากโรงเรียนในทันที

 

 

บรรยากาศตอนนี้ไม่ได้ร้อนจนเกินไป ใบหน้ากระทบกับลมเย็นๆทำให้ลืมอากาศร้อนๆเมื่อตอนกลางวันไปเลย ช่วงเลิกเรียนในเมืองกรุงแบบนี้รถก็จะติดมากๆมันคงตรงกับช่วงเวลาที่วัยทำงานเลิกพอดีละมั้งนะ

 

ลิลินขี่รถไปอย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่ได้เร็วไปหรือช้าไป ในที่สุดก็ถึงร้านหนังสือที่ทิศเหนือชอบมาบ่อยๆ ที่มาบ่อยเนี้ยไม่ได้อะไรหรอก เพราะร้านจะชอบลดราคาหนังสือให้เขาเป็นประจำ ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่มันก็ดีสำหรับเขาไม่ใช่น้อย

 

เมื่อรถจอดลงทิศเหนือก็รีบถอดหมวกกันน็อคแล้วรีบเดินเจ้าร้านไปทันที เมื่อเข้ามาในร้านเขาก็พบกับเจ้าของร้านที่เป็นผู้หญิงวัยกลางคน ใบหน้าสวยถ้าไม่รู้อายุก็คงคิดว่ายังอายุ 20 ปลายๆ

 

ทิศเหนือยกมือไหวเจ้าของร้านด้วยความนอบน้อมพร้อมกับส่งยิ้มหวาน ก่อนจะเดินไปตรงโซนหนังสือนิยาย เขากวาดสายตาดูทั่วชั้นในทันที ไม่ช้าลิลินก็เดินตามมาหาเขาพอดี

 

"กูก็นึกว่ามึงจะมาหาหนังสือสอบ ที่ไหนได้ มาดูนิยายเฉย" ลิลินพูดขึ้นมา เมื่อมายืนข้างๆทิศเหนือ

 

"หนังสือสอบมีเต็มบ้านแล้วเถอะ นี่ มีนิยายของคนที่กูชอบออก มึงช่วยหาหน่อยดิ๊" ทิศเหนือดึงแขนเสื้อเพื่อนตัวเองให้ช่วยหาหนังสือที่ต้องการ

 

"PP ที่เป็นคนแต่งนิยายวายหรอ" ลิลินถามพร้อมกับช่วยหาหนังสือ ทิศเหนือพยักหน้าตอบ

เวลาผ่านไปทิศเหนือก็ยังคงหาหนังสือเล่มนั้นไม่เจอซักที หรือว่าจะมีคนซื้อไปแล้วนะ แต่มันพึ่งออกขายวันนี้ไม่ใช่หรอจะขายเร็วไปไหน

"มึง กูว่าน่าจะยังไม่เอาลงมาไว้ร้านมั้ง พรุ่งนี้ค่อยมาดูอีกรอบมั้ย" ลิลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลังจากที่นั่งไปเป็นเวลาหลายนาที

"แต่ร้านนี้จะเร็วมากเลยนะ เดี๋ยวกูไปถามเจ้าของร้านแป๊บ" ว่าจบทิศเหนือก็เดินตรงไปหาเจ้าของร้านที่กำลังยิ้มต้อนรับลูกค้าที่เดินเข้ามาใหม่

 

ตึกตัก! 

  

ลูกค้าที่เดินเข้ามาใหม่นั้นทำให้หัวใจของทิศเหนือเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ร่างสูง 181 เดินเข้ามาพร้อมกับยิ้มตอบเจ้าของร้านหนังสือ ใบหน้าที่ไม่มีความโดดเด่นแต่มักจะมีรอยยิ้มติดอยู่บนหน้าเสมอ เจ้าของร่างสูงเดินผ่านทิศเหนือและเดินตรงไปยังโซนหนังสือ ทิศเหนือยืนค้างอยู่ตรงนั้นก่อนที่เจ้าของจะเอ่ยทักทายเขา 

  

"สวัสดีจ้ะ ทิศเหนือ มีอะไรให้น้าช่วยมั้ย" หญิงสาววัยกลางคนที่เป็นเจ้าของร้านเอ่ยทักทิศเหนือ เขารีบสาวเท้าเดินไปยังเคาท์เตอร์ของเจ้าของร้านทันทีหลังจากตั้งสติได้ 

  

"เอ่อ...น้าครับ หนังสือของ PP ที่ออกใหม่มาหรือยังครับ" ทิศเหนือเอ่ยถามเจ้าของร้าน 

  

"อืม... เหมือนจะยังไม่มานะ น้าตรวจสอบแป๊บนะ" พูดจบเจ้าของร้านก็หันหน้าเข้าไปจ้องคอมพิวเตอร์ที่วางตั้งอยู่ข้างๆ ส่วนทิศเหนือก็หันกลับไปมองยังโซนหนังสือ นั้นไง เขาอยู่ตรงโซนวรรณกรรมกำลังก้มหน้าอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ ทิศเหนือก็ยังคงแอบมองอยู่ห่างๆแบบนี้ สังเกตุทุกรายละเอียดที่เกี่ยวกับเขา มันดูเหมือนโรคจิตไหมนะ แต่เชื่อสิ 

  

ไม่ว่าเขาอยู่ตรงไหนเราก็อยากที่จะมองเขาไปนานๆนี่นา 

  

ลิลินเดินเข้ามาหาทิศเหนือที่ยังคงมองไปตรงโซนวรรณกรรมพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ด้วยความสงสัยเธอเลยหันไปมองตาม และแล้วเธอก็เห็นเจ้าของรอยยิ้มของทิศเหนือ ลิลินรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาทิศเหนือแต่เหมือนทิศเหนือจะไม่เห็นรับรู้ถึงการมาของลิลิน เธอจึงยืนข้างๆออย่างแนบเนียนก่อนที่จะกระซิบไปที่หูของทิศเหนืออย่างเบาๆ 

  

"มองขนาดนี้ ให้แม่ไปขอมั้ยคะ" ลิลินกระซิบ ผลที่ได้รับกลับมาคือทิศเหนือสะดุ้งแรงมากจนทำให้ลิลินหัวเราะออกกมาอย่างชอบใจ 

  

"ลิลิน!! มาแล้วทำไมไม่บอก!" ทิศเหนือหันไปตีเพื่อนสาวอย่างแรงๆทีหนึ่ง 

  

"มึงไม่สนใจกูเอง แล้วดูดิ กูเป็นผู้หญิงนะตีมาแรงๆได้ไง กูบอบบาง" ลิลินพุดจบทิศเหนือก็เบะปากใส่เพื่อนตัวเองไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ 

  

"บอบบางก็ผีละมึงอ่ะ แข็งแรงกว่ากูอีก แถมสูงกว่าด้วย!" ทิศเหนือชี้หน้าลิลินก่อนที่จะหันไปอีกทาง ทิศเหนือสูงเพียงแค่ 170 แต่ลิลินที่เป็นผู้หญิงกลับสูง 175 ถ้าดูโดยรวมเพื่อนสนิททั้งหมดของทิศเหนือ เขาเองนั้นแหละที่ดูเตี้ยสุดในกลุ่มและร่างกายดูบอบบางที่สุดด้วย 

  

ลิลินกับมอสเป็นนักกีฬาของโรงเรียนโดยที่ ลิลินเป็นนักวอลเลย์บอลประจำโรงเรียน ส่วนมอสก็เป็นนักบาสประจำโรงเรียนเหมือนกัน ส่วนทิศเหนือเป็นเพียงกองเชียร์เพื่อนอยู่ข้างสนามเท่านั้น 

  

ทิศเหนือไม่ชอบการเล่นกีฬาทุกชนิด แต่ที่ไม่ชอบคงเป็นเพราะเขาเป็นคนเหนื่อยง่ายแต่เขาชอบที่จะไปนั่งเฝ้าเพื่อนเล่นกีฬาอยู่ข้างสนาม และนั้นการไปเฝ้าเพื่อนก็ทำให้เขาเจอกับปกป้องที่เป็นนักกีฬาบาสด้วยเช่นกัน ตอนที่เขาอยู่ม.4 เขาได้ไปนั่งเฝ้ามอสที่ต้องซ้อมกีฬาเพราะการที่ไปเฝ้ามอสก็ทำให้เขาเจอปกป้องที่กำลังเล่นบาสอยู่ เพียงแค่แรกพบก็ทำให้เขาตกหลุมรักโดยทันทีที่สบตาครั้งแรก รอยยิ้มที่มอบให้กันครั้งแรกเป็นรอยยิ้มทักทายที่เขาได้รับมา 

  

ลิลินหัวเราะให้กับเพื่อนตัวเล็กที่กำลังงอนแล้วหันหน้าหนีไป แต่ก็หันไปได้ไม่นานก็หันกลับมาด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ เธอหันไปมองต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนตัวเล็กของเธอมายืนเขินอยู่ข้างๆ นั้นก็คือปกป้องที่เดินมาพร้อมกับหนังสือวรรณกรรมเล่มเล็ก เมื่อสบตาเข้ากับปกป้อง เขาก็ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรทันที ลิลินก็ยิ้มตอบเพราะว่าเธอก็สนิทกับปกป้องด้วยนิดหนึ่งเพราะเธอก็เจอกับปกป้องบ่อยพอสมควร 

  

ก็คงมีแต่ทิศเหนือที่ไม่เคยเข้าไปคุยกับปกป้องสักที พอเจอหน้าก้วิ่งหนีด้วยความเร็วในชนิดที่ไม่กลัวตัวเองเหนื่อยจนเธอกับมอสก็ต้องวิ่งตามไปอยู่เรื่อย และตอนนี้ก็เช่นกันเมื่อรู้ว่าปกป้องกำลังเดินมาทิศเหนือก็รีบวิ่งออกไปจากร้านทันที โดยทิ้งให้ลิลินยืนอยู่ด้วยความงง 

  

"อิทิศเหนือ มึงจะไปไหน!" ลิลินตะโกนตามทิศเหนือที่วิ่งออกไปจากร้าน เธอยกมือขึ้นมากุมขมับทันที 

  

"ว่าไงลิน มาซื้อหนังสือหรอ" เสียงของปกป้องเอ่ยทักลิลินที่กำลังยืนมองเพื่อนตัวเองที่วิ่งหนีออกไป 

  

"เฮ้อ มาส่งเพื่อนมาซื้อน่ะ ตอนนี้มันวิ่งออกจากร้านเพราะมันเห็นแมว" ลิลินโกหกคนตรงหน้า ไอ้คนที่วิ่งออกไปไม่ได้เจอแมวหรอก เพราะเจอนายต่างหาก 

  

"อ้าวหรอ แล้วซื้อเสร็จกันหรือยังอะ" ปกป้องถามต่อ ก่อนที่ลิลินจะตอบเจ้าของร้านก็พูดแทรกขึ้นมาทันที 

  

"ทิศเหนือลูก หนังสือยังไม่มาส่งเพราะวันนี้ไม่ใช่วันประกาศขาย....อ้าว ทิศเหนือหายไปไหนจ้ะ" เจ้าของร้านพูดพร้อมกับหันไปรอบๆร้าน ลิลินยกมือส่ายไปมาเป็นเชิงว่าทิศเหนือมันหายไปแล้วค่ะ 

  

"ทิศเหนือไปแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูไปบอกเขาให้นะคะ ขอบคุณค่ะ เออ ป้องไปก่อนนะแล้วเจอกัน" ลิลินตอบเจ้าของร้านก่อนที่จะบอกลาปกป้องแล้วรีบเดินออกจากร้านทันที 

  

เมื่อลิลินออกจากร้านก็เห็นทิศเหนือกำลังกอดเสื้อแขนยาวของตัวเองอยู่ตรงรถมอเตอร์ไซต์ของเธอ ลิลินรีบสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อนตัวเล็กของเธอก่อนที่จะใช้นิ้วดีดไปที่หน้าผากน้อยๆของทิศเหนือ 

  

"โอ๊ย มันเจ็บนะลิน!" ทิศเหนือร้องออกมาด้วยความเจ็บก่อนที่จะมองแรงกลับไปหาลิลิน 

  

"ดีดให้มันเจ็บไง ทิ้งกูอยู่ในร้านคนเดียวเนี้ย" ลิลินกอดอกแล้วมองเพื่อนตัวเอง ส่วนทิศเหนือก็มองเพื่อนด้วยสายตารู้สึกผิดที่มีอยู่นิดหน่อย 

  

"ก็คนมันเขินนี่หว่า คนไม่เข้าใจแบบลินจะรู้อะไร" เมื่อพูดจบทิศเหนือก็รีบเอาเสื้อแขนยาวคลุมตัวเองทันทีเมื่อเห็นลิลินจะยกมือขึ้นมาตี 

  

"เออ เอาเข้าไปนะ ตั้งแต่ไอ้มอสแล้ว จะโกรธแล้วนะ คอยดูเถอะวันไหนมีแฟนขึ้นมากูจะอวดตั้งแต่วินาทีแรกเลย" ลิลินพูดพร้อมกับตีที่แขนของทิศเหนือเบาๆ ก่อนที่จะเอาหมวกกันน็อคส่งให้ทิศเหนือแล้วก็หยิบของตัวเองมาใส่ แล้วจากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วออกไปทันที 

  

ส่วนทิศเหนือก็มองไปร้านหนังสือแล้วก็เห็นร่างสูงของปกป้องที่เดินออกมาพร้อมกับถือถุงหนังสือ เพียงแค่นั้นก็ทำให้ทิศเหนือยิ้มออกมาบางๆ แล้วก็แอบบอกมือทักทายเล็กน้อย 

  

อย่างน้อยก็ได้ทักทายแล้วนะ 

  

  

  

  

  

  

  

  

  

TALK. 

เอ๋...... มีใครเป็นบ้างเจอคนที่ชอบแล้ววิ่งหนี 

เบลเป็นประจำเลยค่ะ ^_^ 

  

  

  

#กรุ่นกลิ่นรักหวาน 

  

  

  

  

  

 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น