เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 30 : รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 696

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2563 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
30 : รัก
แบบอักษร

 

 

 

[Part : โซ่]

ผมขับรถพาตัวเองกลับมาจากสนามบิน มาจอดสนิทที่ร้านกาแฟที่คุ้นเคยดีในความทรงจำ ภายในร้านยังคงเปิดไฟสว่างโล่เอาไว้จนทั่วแทบจะทั้งร้าน บ่งบอกว่าผู้เป็นเจ้าของที่นั่นยังไม่ได้หลับ

หึ แต่ไหนแต่ไรมาฝันก็เป็นแบบนี้ตลอด ลงถ้าได้ห่วงหรือกังวลเกี่ยวกับใครแล้วก็จะไม่เป็นอันได้ทำอะไร นอนไม่หลับอยู่อย่างนั้น คราวนี้ก็คงจะทั้งห่วงและกังวลเกี่ยวกับไอ้เด็กเวรชื่อเจมส์นั่นอยู่ล่ะสิท่า ไม่รู้จะห่วงอะไรมันนักหนา ดูแลแล้วก็โอ๋มันอย่างกับเด็ก ทั้งที่จริงแล้วตัวแม่งอย่างควาย

"เห้อออ"

ผมส่ายหน้าเนือยๆ ถอนหายใจออกมาแรงๆหนึ่งที ก่อนจะเปิดประตูรถออกไป แล้วเดินเข้าไปหาคนที่คงจะกำลังผุดลุกผุดนั่ง อยู่แน่ๆ ภายในร้าน

กรุ๊งกริ๊งๆๆ!~~~

"โซ่!...เรียบร้อยดีใช่มั้ย"

"อืม มันขึ้นเครื่องกลับอย่างปลอดภัยแล้ว"

ผมบอก คนที่รีบพุ่งตัวลุกจากเก้าอี้วิ่งมาถามผม

" เห้อ...ขอบใจมากเลยนะ" เธอพูดขอบคุณผมเสียงหวาน พลางส่งยิ้มบางๆ แต่แม่งเป็นรอยยิ้มที่ผมโคตรชอบมาให้ จนอดรู้สึกว่าตาพร่าไม่ได้ อ่า....ดีจริงๆเลยนะที่วนรถขับอ้อมโลกกลับมาหาเธอที่ร้านเนี้ย

"อยากดื่มอะไรหน่อยมั้ย?"

"ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ"

"อืมมม...งั้นเอาเป็นโกโก้ร้อนเป็นไง นายชอบนี่" กอดอก ขมวดคิ้วพูดอย่างจริงจัง

"ห๊ะ?.." ผมหลุดปากร้องห๊ะออกไปอย่างงงๆนิดหน่อย แต่แม่งไม่เข้าใจชิ๊บหาย เมื่อกี้ผมบอกว่าไม่เอาไม่ดื่มไม่ใช่รึไง แล้วไอ้เมนูโกโก้มันโผล่มาจากไหนฟร๊ะ!

"โกโก้ร้อนแล้วกันเนอะ!"

"...." พูดจบเธอก็เดินหายเข้าไปในครัวสักพัก ก่อนจะกลับมาพร้อมกับแก้วที่มีโกโก้กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาแต่ไกล

"อ๊ะนี่!....รีบดื่มให้หมดด้วยล่ะ" ฝันยัดแก้วนั่นมาไว้ในมือผม พร้อมกับกำชับว่าต้องดื่มให้หมด เอิ่มมม บางครั้งถ้าเธอจะไม่ฟังก็ไม่ต้องถามก็ได้นะ ว่าผมจะดื่มอะไรหรือไม่ดื่ม เพราะยังไงถ้าเธออยากจะยัดเยียด ผมก็ปฏิเสธเธอไม่ลงอยู่แล้วล่ะ ยอมให้หมดทุกอย่างอยู่แล้ว หึ...ก็เพราะเป็นฝันนี่นะ

 

[Part : เหมือนฝัน]

ฉันนั่งท้าวคางมองคนตรงข้าม ที่กำลังค่อยๆยกแก้วโกโก้ร้อนขึ้นจิบอย่างระเมียดระไมดูไม่รีบร้อนอะไร แต่ทั้งสีหน้าและแววตาของเขามันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย กังวลอะไรอยู่รึเปล่านะ

"ถ้าจะกลับแล้วฝากล็อคประตูให้ด้วยนะ" ฉันบอกพร้อมกับยันตัวลุกขึ้น เตรียมจะเดินขึ้นไปบนห้องนอน ตอนแรกก็กะจะนั่งอยู่เป็นเพื่อนอยู่หรอก เห็นสีหน้าแบบนั้น...อดเป็นห่วงไม่ได้อีกตามเคย แต่ว่านี่มันดึกแล้วนี่นา ฉันเริ่มจะง่วงแล้วด้วยน่ะสิ แล้วดูคนตรงหน้า พึ่งจะดื่มของในแก้วนั่นหมดไปยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ ถ้าให้อยู่เฝ้ากันไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องถ่างตารอไปถึงเมื่อไหร่

"อืม...ฝันขึ้นไปนอนเถอะ เดี๋ยวตรงนี้โซ่จัดการเอง"

เขาบอก ซึ่งฉันก็พยักหน้าตอบรับทันทีอย่างไม่ลังเล

ยืนมองเขาอีกสักพัก ฉันจึงหันหลังหมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นบนทันที เห้อออ ป่นนี้คุณปั้นคิดถึงหม่ามี๊แย่แล้วมั่ง ไม่ได้เจอกันทั้งวันเลยเสียด้วย

 

"อ่า...." ร้องออกมา เมื่อล้มตัวลงไปนอนบนเตียงอย่างแรง สัมผัสนุ่มหยุ่นและเด้งนิดๆของเตียง และกลิ่นหอมๆของน้ำยาปรับผ้านุ่มจากผ้าปูที่นอน มันทำให้ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันจากการทำงานของฉันหายไปเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียว

"เอ....สงสัยสัยจะหลับไปแล้วแห๊ะ" ฉันบ่นออกมาอย่างไม่จริงจังนัก เมื่อทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามาแล้วคุณปั้นก็ยังไม่วิ่งมาคลอเคลียให้ได้ชื่นใจ ส่วนตาและใบหน้าก็หันไปมองทางประตูเชื่อม ที่ทำไว้เป็นห้องส่วนตัวให้คุณปั้นเขาไปด้วย

"ฮ๊าววววว~~~" อา...ไอ้คำพูดที่ว่าพอหัวถึงหมอนปุ๊บก็จะหลับปั๊บ นี่มันเป็นเรื่องจริงสินะ ให้ตาย ตอนนี้ฉันรู้สึกง่วงและอยากนอนมากเลย แถมตามันก็หนักขึ้นเรื่อยๆเลยด้วย ดีนะที่อาบน้ำไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงได้ซักแห้งไม่อาบน้ำ เพราะขุดตัวเองให้ลุกขึ้นไปอาบไม่ไหว

แอ๊ด~~~ แกร๊ก ฟึ่บ

"อ๊ะ!" ฉันร้องออกมา เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องนอนคล้ายกับว่าจะถูกใครสักคนเปิดมัน และไหนจะไอ้พื้นที่เตียงที่วางข้างๆฉันที่มันยุบลงเพราะน้ำหนักที่กดทับลงมาอีก

"อ๊ะ! เฮ้ย..."

"ชู่ววว"

ฉันที่กำลังจะหันกลับไปมองว่าไอ้คนที่กล้าบุกเข้าห้องฉันเนี้ยเป็นใคร ถึงแม้ในใจจะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่าเป็นโซ่ไม่ผิดแน่ อืมเอาเถอะ ก่อนที่จะได้หันไปมองให้แน่ใจ แต่ฉันก็ต้องหยุดความคิดนั้นไว้เสียก่อน เมื่อจู่ๆวงแขนแข็งแกร่ง ก็เอื้อมผ่านมารวบกอดฉันเอาไว้จากทางด้านหลังเสียก่อน

"นี่! โซ่ทำอะไรเนี้ย ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"ชู่วฝัน แปปนึงขออยู่แบบนี้ก่อนนะ สักนิดก็ยังดี"

ฉันนิ่งงันกับคำพูดและน้ำเสียงที่แสนจะอ้อนวอนของเขา ไม่รู้สิ ฉันว่ามันฟังดูเศร้าๆยังไงก็ไม่รู้

"เป็นอะไร...เครียดเรื่องอะไรอยู่หรือเปล่า ช่วงนี้นายดูแปลกๆไปมากเลยนะ"

ฉันยอมอยู่เฉยในอ้อมกอดเขา พร้อมกับยิงคำถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

"มัน....ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ?"

"อืม...จริงๆก็ไม่ แน่นายลืมอะไรไปหรือเปล่า นี่ใคร! เหมือนฝันเชียวนะ มีอะไรที่พี่มองนายไม่ออกบ้างล่ะ หือออ" ฉันลากเสียงบอกเขาอย่างโอ้อวดและยักคิ้วให้กวนๆถึงแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นก็เหอะ ช่างมัน ทำไปก่อนเพื่อความสบายใจ

"หึ...ก็เพราะเป็นหมือนฝันนี่เนอะ" เขาพูดเออออเห็นด้วยในลำคอ พร้อมกับกระชับกอดฉันแน่นขึ้นอีกนิด ซบหน้าซุกไซ้กับต้นคอของฉันเล่น จนขนลุกต้องย่นคอหนีเขา

"..."

"..."

เอ่อ...เกิดเดดแอร์ค่ะทุกคน เมื่อพวกเราสองคนต่างก็ไม่มีใครพูดอะไร ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่เล็กไม่ใหญ่นี่ จึงเงียบมากเป็นพิเศษ เงียบเสียจนได้ยินเสียงของลมหายใจของโซ่ที่ไม่สม่ำเสมอกันเท่าไหร่นัก แปรว่าเขาก็ยังไม่หลับ เหมือนกับฉันเอง ที่นอนนี้ข่มตาหลับไม่ลงแล้วจริงๆ

"ฝัน"

"หืม.."

"ขอโทษนะ"

"ห๊ะ!"

"ขอโทษทุกอย่าง ทั้งเรื่องเมื่อก่อน ตอนนี้ รวมถึงเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้ด้วย ขอโทษนะ..."

"หะ...หยุด! นี่พูดอะไรของนายเนี้ย ฉันเริ่มจะกลัวแล้วนะ"

ฉันรีบร้องหยุดเขา เมื่อเขาเริ่มพูดอะไรแปลกๆพิลึก ทั้งน่ากลัวแล้วก็น่าหงุดหงิดไปพร้อมๆกัน เพราะเขาทั่ช่วงไม่รู้เป็นอะไร. เอาแต่พูดว่า ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษอยุ่นั่นแหละ

"ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากพูดน่ะ"

"แปลกคน" ฉันว่า

"นี่..."

"อะไร"

"ขอร้อง...ต่อไปถ้าเกิดอะไรขึ้น จะด่าจะว่าโซ่ยังไงก็ได้ จะโกรธจะเกลียดก็ได้ หรือว่าลืมไปเลยก็ดี ว่าบนโลกนี้เคยมีผู้ชายชื่อโซ่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนเศร้าลงเรื่อยๆ เอาล่ะ! ฉันว่ามันต้องมีเรื่องอะๆรแล้วแน่ๆ เขาถึงได้พูดอะไรแปลกๆออกมาแบบนี้

"เป็นบ้าหรอโซ่!....ลืมคนๆนึงมันไม่ใช่เรื่องง่ายนะ แล้วนี่จะต้องให้ย้ำอีกกี่ครั้ง ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าโซ่จะทำอะไร ฝันก็ไม่มีทางเกลียดโซ่ลง ข้อนี้โซ่ก็รู้ดีแก่ใจไม่ใช่รึไง" ฉันว่าเสียงเครียด พร้อมกับปัดมือเขาที่กอดเอวฉันอยู่ออกอย่างแรง จะว่าหงุดหงิดก็ใช่ รึจะว่าโกรธก็ถูก ก็ดูพูดเข้าสิ จะให้เกลียด จะให้ลืมว่าเขาเคยมีตัวตนอยู่งั้นหรอ เหอะ! ใครมันจะไปทำได้ล่ะ อยู่ด้วยกันเห็นหน้ากันมาเกือบจะครึ่งชีวิตอยู่แล้วมั้ง....

"แต่..."

"เงียบไปเลยนะโซ่ ถ้าพูดอะไรไม่เข้าท่าอีกจะตีปากให้" ฉันดุเขา

"หึ ครับๆ" เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อสักครู่นี้หายไปได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว

มือแกร่งค่อยเอื้อมมากอดรวบเอวฉันเอาไว้อีกครั้ง พร้อมกับกระชับแน่นขึ้นกว่าครั้งไหนๆ ราวกับกลัวว่าฉันจะหายไปเสียอย่านั้น

"ตกลงจะนอนนี่?"

"ได้มั้ยครับ?" เขาขอเสียงออดอ้อน

"เห้อออ ห่มผ้าซะด้วยล่ะ" ฉันบอกพร้อมหลับตาลงอย่างง่วงงุนเต็มที นาทีนี้ไม่สนแล้วว่าที่ยอมให้เขามานอนข้างๆมันจะดูใจง่ายไปรึเปล่า ฉันแค่อยากจะหลับๆไปเท่านั้น ร่างกายต้องการๆพักผ่อนแล้วล่ะ

"ฝันดีนะครับ"

"อืมมมม"

คนตัวโตกระซิบบอกร่างบางแผ่วเบา ก่อนที่เขาจะซุกไปหน้าลงกับแผ่นหลังบางหอมกรุ่นอีกครั้ง โยนเรื่องที่กังวลและหนักอึ้งที่อยู่ภายในใจนั้นทิ้งไปก่อน

เวลาดีๆที่แสนสุขแบบนี้เขาก็อยากจะเก็บเกี่ยวมันไว้ให้ได้มากที่สุด ถึงจะฟังดูเห็นแก่ตัวและโลภมากไปสักหน่อย แต่เขาก็ทำได้เท่านี้ แค่นี้เองจริงๆ....

ไม่นานคนร่างสูงก็หลับตาลง และจมจ่อมไปในห้วงแห่งนิทราตามอีกคนไปติดๆทันที

"อืมมม ฝัน...รัก....รักฝันมาก...."

 

.............................................................................

มาแล๊วววววว55555 จริงๆอิโซ่มันก็รักเขาแหละโน๊ะ แต่เก๊กอยู่ดูออก รักเหมือนที่เรารักนักอ่านทุกคนไง ฮิ้วววววว😂

สรุปตอนนี้ก็ไม่มีNc เพราะคนแต่งปั้นnc ไม่เก่งเท่าไหร่

cr.รูปภาพจากแอป pinterest

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น