ปลายอักษรา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รัก - แตกคาลิ้น NC+ (ซี x พิ้งค์)

ชื่อตอน : เล่ห์รัก - แตกคาลิ้น NC+ (ซี x พิ้งค์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2563 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รัก - แตกคาลิ้น NC+ (ซี x พิ้งค์)
แบบอักษร

 

“เธอใช่ป่ะ สายรหัสซี” 

ซีเดินเข้าไปหา พิ้งค์ รุ่นพี่ปีสองที่ควบตำแหน่งดาวคณะ  

และถามด้วยท่าทีสนิทสนมราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน 

“เป็นรุ่นน้อง พูดกับรุ่นพี่ให้เหมาะสมหน่อยนะคะ” 

พิ้งค์เตือนเสียงขุ่น 

“ก็ได้ครับ” 

ซียกยิ้มมุมปากและเอ่ยใหม่ 

"สรุปพี่ใช่มั้ย สายรหัสผม" 

เขาจำไม่ผิดหรอก ไม่ว่าจะเป็นขนมหรือสิ่งของที่ส่งมาให้พร้อมกระดาษโน๊ตล้วนเป็นสิ่งที่คุ้นเคย  

เพราะสมัยมัธยมปลายซีกับพิ้งค์เคยคบหากันนานเกือบสามปี  

แต่ดันเกิดเรื่องเข้าใจผิด จนเธอหนีหายไปโดยที่เขาไม่มีโอกาสได้อธิบาย  

มาเจอกันอีกทีก็ตอนซีสอบเอนทรานซ์ติดมหาวิทยาลัยนี้ และบังเอิญได้อยู่คณะเดียวกันนี่แหละ  

แต่ปัญหาคือ เธอดันทำเป็นไม่รู้จักเขานี่สิ 

“ใช่ค่ะ” 

พิ้งค์ตอบด้วยสีหน้าสุดเซ็ง  

ทำไมโลกมันกลมแบบนี้ พระเจ้าต้องการจะกลั่นแกล้งเธอนักหรือไง ถึงส่งเขามาอยู่ใกล้ๆกัน 

“หึๆ ทายถูกแบบนี้แล้วต้องทำไงต่อครับ” 

ซีหัวเราะในลำคอ ยอมเล่นไปตามน้ำ ทำเหมือนคนไม่รู้จักกันมาก่อน 

“ก็ไม่ต้องโดนลงโทษแค่นั้นแหละ ระหว่างนี้ว่างๆไปนั่งรอกับเพื่อนๆก่อนก็ได้” 

พิ้งค์พูดจบก็หยิบกระเป๋าที่วางอยู่ขึ้นสะพายเตรียมจะเดินออกจากลานกิจกรรม 

“แต่ผมอยากรอกับพี่” 

ซีคว้ามือเล็กไว้และบอก 

“ไม่ได้ค่ะ เพราะพี่ต้องไปซ้อมน้องที่จะลงประกวดดาวเดือน” 

พิ้งค์ยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาไม่มีทางหาโอกาสเข้าใกล้เธอได้ง่ายๆหรอก  

“งั้นไปด้วยกันเลยก็ได้ครับ เพราะคนที่พี่ต้องซ้อมให้ก็คือผม” 

พิ้งค์อ้าปากค้าง มองซียิ้มและเดินนำหน้าไปอย่างผู้ชนะที่แท้จริง 

ห้องประชุม อาคารอเนกประสงค์ 

“มี่!” 

พิ้งค์เรียก แอมมี่ เพื่อนสนิทที่เป็นประธานในการจัดประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยเสียงดัง 

“หื้ม ว่าไงยะ ตะโกนเสียงดังไปสามบ้านแปดบ้านเชียวนะ” 

แอมมี่เงยหน้าขึ้นจากงานและขมวดคิ้วถาม 

“ทำไมปีนี้แกสลับให้ดาวมาดูแลเดือนอะ” 

พิ้งค์โวยวาย เธอจะไม่ยอมดูแลเขาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต้องตัวติดกันทั้งวันทั้งคืนแน่ๆ 

“กองประกวดมันลงมติมางี้อะ” 

รูปแบบการจัดกิจกรรมเป็นไปตามเสียงโหวตจากคณะกรรมการในกองประกวด  

ซึ่งวันนั้นแอมมี่ติดธุระจึงส่งเลขานุการไปประชุมแทน 

“ฉันไม่อยาก..” 

พิ้งค์ยังไม่ทันจะเถียงต่อ เพื่อนก็ยกมือขึ้นโบกและเอ่ย 

“เพื่อคณะเรานะจ๊ะ อดทนหน่อยน่า” 

ยัยเพื่อนจอมเผด็จการ พิ้งค์เบะปากเตรียมบ่นแต่เสียงป๋องแป๋ง เพื่อนสาวชาวเก้ง ก็ดังขัดขึ้นก่อน 

“ฟิตติ้งชุดทางนี้เลยจ้า” 

ชุดราคาแพงจำนวนมากในถุงคลุมผ้าถูกขนเข้าไปด้านในห้องประชุม 

พิ้งค์จำใจต้องเดินตามไปรับชุดให้คนตัวสูงที่นั่งทำหน้ากรุ้มกริ่มรอเธอมาดูแล 

“เดือนบัญชีปีหนึ่งจ้ะ” 

พิ้งค์บอกสั้นๆ แค่นั้นป๋องแป๋งก็ไล่อ่านรายชื่อและหยิบชุดที่ต้องใช้ในวันประกวดออกมาส่งให้อย่างรวดเร็ว 

“กรี๊ด อิจฉาแกอะยังพิ้งค์ ได้อยู่ใกล้น้องซีด้วย” 

ผู้ชายที่ใจเป็นสาวอย่างป๋องแป๋งเห็นรุ่นน้องหล่อๆขาวๆทีไร เป็นต้องตกหลุมรักและกรี๊ดกร๊าดทุกที 

“อย่าอิจฉาเลย ไม่เห็นน่าดีใจซักนิด” 

พิ้งค์ย่นจมูกตอบและเดินหอบชุดออกไปด้านนอก 

ก่อนจะพาซีไปที่ห้องลองด้านหลังอาคารและบอกเขาเสียงห้วน 

“ชุดค่ะ เสร็จแล้วเรียกพี่นะ” 

“ไม่เข้ามาดูหน่อยเหรอ” 

ซีถามกวนๆ เมื่อเห็นว่าบริเวณนี้มีแค่เขาและเธออยู่ด้วยกันสองต่อสอง 

“ไม่ล่ะ” 

พิ้งค์ปฏิเสธและออกไปรับโทรศัพท์ 

“ฮัลโหลค่ะ อ๋อ เมื่อกี้พิ้งค์กำลังช่วยน้องที่เป็นเดือนปีนี้ดูชุด..อ๊ะ” 

พอซีแอบฟังแล้วได้ยินเสียงผู้ชายลอดออกมาก็รีบเดินไปแย่งมือถือตอนคนตัวเล็กกำลังเผลอ 

“คุยกับใคร” 

เขาถามและก้มลงอ่านชื่อ พี่ยิม ใครวะแม่ง จากนั้นก็กดตัดสายทันที 

“ยุ่งอะไรด้วย เอาคืนมานะ” 

พิ้งค์ไม่ได้อยากคุยกับคนที่มาจีบเธอด้วยซักเท่าไหร่หรอก แต่เขาไม่มีสิทธิ์มายึดโทรศัพท์เธอแบบนี้ 

“จะแกล้งเมินกันไปถึงเมื่อไหร่” 

ซีดึงร่างบางเข้ามาในห้องลองชุดและปิดประตูล็อคกลอนแน่นหนา 

“ซี!” 

พิ้งค์พยายามผลักร่างสูงที่เบียดกายเข้ามาใกล้ออก 

“ทำเป็นจำไม่ได้นี่ก็ใจร้ายมากแล้วนะครับ” 

เขาก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งทีแล้ว ทำไมถึงเป็นเขาฝ่ายเดียวที่คิดถึงเธอแทบขาดใจ 

“ไม่ใช่จำไม่ได้ แต่ไม่ อยาก จำ” 

พิ้งค์เน้นทีละคำ หวังให้คนฟังรู้สึกเจ็บปวด 

“งั้นเหรอ” 

เขาไม่เจ็บเลยซักนิด แต่กลับโมโหมากกว่า ซีกระตุกยิ้มและเอ่ยต่อ  

“แล้วแบบนี้ล่ะ อยากจำขึ้นมาบ้างมั้ย” 

ใบหน้าหล่อคมซุกไซร้ลงบนซอกคอขาว จากนั้นก็จับประคองต้นคอเธอและประกบปากดูดลงไปแรงๆ 

จุ๊บ จ๊วบ 

หมั่นเขี้ยวนัก อยากลืมเขามากใช่มั้ย 

จ๊วบๆๆ 

“อ๊ะ อื้อออ” 

จูบดูดดื่มอยู่นานจนร่างบางทุบอกเขาเป็นสัญญาณบอกว่าจะกำลังหมดอากาศหายใจ 

“แฮ่กๆๆ” 

ซีถึงยอมปล่อยให้เธอได้ยืนหอบอยู่ครู่หนึ่ง 

“เกลียดนักก็อย่าจูบตอบดิ” 

เขาพูดอย่างท้าทาย ก็เมื่อกี้คนตัวเล็กแลบลิ้นออกมาดูดดึงกับเขานัวเนียเลยนี่นา 

จุ๊บ 

“อื้อ จะทำอะไรเนี่ย” 

พิ้งค์ยังไม่ทันได้ตอบโต้ก็ถูกคนตัวสูงประทับจูบลงบนแก้มใสและลากไล้ลงไปเรื่อยๆ 

“ทบทวนความทรงจำ” 

“เอาแบบให้ลืมไม่ลงเลย หึๆ” 

มือใหญ่ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกด้วยความชำนาญ  

ไม่กี่วินาทีร่างบางก็เหลือเพียงบราเซียสีดำตัวน้อยที่ห่อหุ้มอกอิ่มจนแทบทะลักออกมา 

“ปะ ปล่อยนะ ซี” 

พิ้งค์พยายามผลักเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล 

“อื่อ ตัวหอมจังวะ” 

จุ๊บ ฟอด 

คนตัวโตใช้ปลายจมูกโด่งชอนไชสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาวจนทั่ว 

“อ๊า อ๊า” 

และหยุดนิ่งอยู่ตรงบริเวณเนินอก ก่อนจะใช้มือใหญ่ขยำเค้นคลึงมันต่อ 

หมับ 

“ใหญ่ขึ้นป่ะ” 

ถามเสียงแหบพร่าแล้วออกแรงบีบจนเนื้อนวลทะลักออกมาตามซอกนิ้ว 

“อื้ออ” 

จากนั้นก็ถกชุดชั้นในตัวเล็กขึ้นไปกองอยู่บนเนินเนื้อขาว และก้มริมฝีปากลงดูดอกอวบชมพูที่กำลังเด้งชูชัน 

จ๊วบๆ แผล็บๆ 

“ดูดแค่นี้ก็แฉะแล้วเหรอ” 

กระตุกยิ้มถามพร้อมนิ้วร้อนสอดเข้าไปใต้กระโปรงตัวจิ๋ว  

แหวกแพนดี้ตัวน้อยไปด้านข้างและใช้นิ้วล้วงเข้าไปสัมผัสร่องน้อยที่กำลังฉ่ำเยิ้ม 

สวบ แจ๊ะๆๆ 

“ยะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ อ๊า” 

พิ้งค์ไร้เรี่ยวแรงแทบจะห้ามเขาไม่ไหวเพราะเธอรู้สึกเสียวสะท้านไปทั้งตัว 

“แตกก่อน เดี๋ยวค่อยหยุด” 

สวบ ปั่กๆๆ 

ซีบอกและยกนิ้วเกี่ยวดึงแรงๆ 

“อ๊าย ซี ยะ อย่าถอดชุดเค้า” 

คนตัวเล็กร้องห้าม สรรพนามที่แทนตัวเองก็เปลี่ยนไป 

เมื่อเขารูดซิปกระโปรงทรงเอออกและจับมันถอดจนลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า 

“คิดถึง ขอชิมหน่อยได้มั้ย” 

ย่อตัวลงนั่งและดึงแพนดี้ตัวน้อยซึ่งเป็นป้อมปราการชิ้นสุดท้ายออก ก่อนใช้สองมือแหวกร่องสวาทสีหวาน 

“มะ ไม่นะ อ๊า” 

แผล็บ จ๊วบ 

และใช้ลิ้นร้อนแตะตวัดปุ่มเสียวกลางกายสาวรัวๆ โดยไม่สนใจว่าคนตัวเล็กจะอนุญาตหรือไม่  

“อื่อ” 

จ๊วบๆๆ แจ๊ะๆๆ 

ซีครางในลำคออย่างถูกใจเมื่อเห็นร่องแดงฉ่ำเด้งสั่นระริก 

“งื้ออ ซะ ซี” 

พิ้งค์ขยุ้มผมคนตรงหน้าเมื่อถูกเขาฉกปากดูดและแหย่เลียเข้าไปในร่อง 

จ๊วบๆๆ แผล็บๆๆ 

“หวานเหมือนเดิม” 

ซู้ดดด แจ๊ะๆๆ 

ซียกเอวบางขึ้นสูดน้ำหวานและกลืนลงคอ 

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า” 

พิ้งค์ได้แต่ยืนครางขาสั่น 

“ชอบมั้ย เลียแบบนี้” 

แผล็บๆๆ 

เขาถามเสียงกระเส่า ตวัดลิ้นเลียกลีบกุหลาบสองฝั่งสลับกับแหย่เข้าแหย่ออกจนรูแดง 

“พะ พอแล้ว งื้อ” 

พิ้งค์บอกเสียงสั่นเมื่อเธอเสียวจนน้ำรักไหลออกมาตามซอกขา 

“อยากให้พอก็ตอดแรงๆดิ” 

ซีบอกพร้อมใช้นิ้วขยี้ปุ่มเสียว 

“อ๊ายๆๆ” 

จ๊วบๆๆ แจ๊ะๆๆ 

พิ้งค์ไม่มีทางเลือก เธอปล่อยให้ร่องขมิบตอดลิ้นเขาแรงๆตามอารมณ์ปรารถนา 

“กรอด เธอแม่ง” 

ซีจับขาเรียวให้แอ่นเข้าหาเขาและย่อลงเล็กน้อย 

“นั่งลงมา” 

พร้อมออกคำสั่งให้เธอคร่อมตัวลงบนใบหน้า 

“มะ ไม่เอา” 

พิ้งค์ปฏิเสธและขืนตัวไว้ 

“ทำไม เมื่อก่อนชอบร้องให้ทำบ่อยๆนี่” 

คนตัวเล็กหน้าแดงด้วยความเขินอาย  

ใช่ เมื่อก่อนเธอกับเขาแอบมีสัมพันธ์สวาทกันและที่สำคัญ เขาเป็นคนแรกและคนเดียวของเธอด้วย 

“ชอบไม่ใช่เหรอ แตกคาลิ้นซีอะ” 

สบตากลมโตและพูดประโยคที่ทำให้คนตัวเล็กทนไม่ไหว 

“คะ เค้าไม่ชอบแล้ว อ๊า” 

ขืนตัวสู้แรงเขาได้ไม่นานก็ถูกจับกดลงนั่งคร่อมหล่อหน้า 

“จะคอยดู” 

กระตุกยิ้มร้ายและใช้จมูกโด่งฝังลงในร่องเนื้อนิ่ม 

“อ๊ะๆๆ อ๊าๆๆ” 

จ๊วบๆๆ แจ๊ะๆๆ 

ส่ายหน้าเลียและแทงลิ้นเข้าออกในรูไม่ยั้ง 

“ปล่อยมาดิ” 

คนตัวเล็กครวญครางและกระตุกเกร็ง ซีที่รู้ว่าเธอใกล้จะเสร็จจึงใช้นิ้วขยี้ปุ่มกระสันและตวัดดูดแรงๆพร้อมกัน 

“อ๊า อ๊า อ๊ายยยยยย” 

ในที่สุดพิ้งค์ก็ปลดปล่อยน้ำออกมาคาลิ้นเขา 

ก็อกๆ 

“น้องซี ลองเสร็จรึยังจ๊ะ” 

เสียงป๋องแป๋งถามอยู่ด้านหน้าประตู ทำให้ทั้งสองคนรีบดีดตัวออกจากกัน  

“เสร็จแล้วครับ แต่ฟิตไปหน่อย” 

ซียิ้มกรุ้มกริ่มมองร่องฟิตๆที่ตอดลิ้นเขาเมื่อกี้ ในขณะที่พิ้งค์รีบลนลานหยิบเสื้อผ้าที่กองกระจัดกระจายเต็มห้องมาใส่ 

“รบกวนพี่แป๋งช่วยหยิบไซส์ถัดไปให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ” 

เขาหาทางให้ป๋องแป๋งเดินออกไปจากบริเวณนี้ก่อน  

“ได้จ้า รอแปปน้า ว่าแต่ยัยพิ้งค์หายไปไหนเนี่ย” 

พอเสียงฝีเท้าห่างออกไป ก็ดึงคนตัวเล็กที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จมากอดและกดจูบลงบนแก้มใสอีกที 

จุ๊บ จ๊วบ 

“อื้อ ปล่อยได้แล้ว” 

พิ้งค์บอกเสียงสั่น ตีแขนคนตัวโตให้คลายกอด  

“อย่าเพิ่งไป” 

พอเขาปล่อยตัวเธอให้เดินไปถึงประตูแล้วก็รั้งไว้อีกรอบ  

“อ๊ะ” 

ดึงร่างน้อยกลับมาใกล้และก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาว 

“โคตรคิดถึงเลยรู้ไว้ด้วย”  

“แล้วก็..น้ำเธอหวานอร่อยมากครับ” 

จ๊วบ แผล็บ 

เอามือปาดน้ำหวานที่เลอะมุมปากออกมาดูดนิ้วโชว์ 

“ดะ เด็กบ้า!” 

พิ้งค์หน้าแดงรีบเดินหนีออกไปด้านนอกทั้งๆที่ขาแทบจะไม่มีแรง 

ให้ตายสิ เธอนี่มันบ้าจริงๆ ยอมใจอ่อนให้เขาทำแบบนั้นได้ยังไง 

. 

. 

. 

. 

. 

To be continued  

ความคิดเห็น