หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 25 เสียเลือดเปล่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 เสียเลือดเปล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2563 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 เสียเลือดเปล่า
แบบอักษร

 

หลายวันมานี้เนื่องจากถังเฉียนเสียเลือดตลอด ร่างกายจึงค่อยๆ อ่อนแอลง นางอายุยังน้อย อีกทั้งเพราะความโศกเศร้าทำให้กินอะไรไม่ลง เวลาเดินจึงรู้สึกไร้ซึ่งเรี่ยวแรง 

แต่พอได้ยินว่าท่านอ๋องเรียกตัวก็ไม่กล้าร่ำไร รีบกินน้ำแกงไก่คำหนึ่งแล้วฝืนตามไป หลายวันมานี้เถิงเฟิงกินไก่ แต่กลับกึ่งบังคับให้ถังเฉียนกินน้ำแกง เถิงเฟิงกล่าวอย่างเย้าแหย่ว่าทำเช่นนี้แล้วถึงเรียกว่าเป็นสหายกินไก่ เพราะถังเฉียนกินน้ำแกง ส่วนเขากินเนื้อ เข้าคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ 

เขามักจะพูดเสมอว่าหากไม่ยืนหยัดต่อไป แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าข้างหน้าจะไม่เห็นดวงตะวัน 

ยามนี้แม้ว่าเขาจะไปแล้ว แต่ถังเฉียนยังคงจำได้จึงกินน้ำแกงไก่ลงไป เพราะนางต้องการน้ำแกงไก่เพื่อเพิ่มพละกำลัง 

วันนี้พอออกมานอกห้องของตัวเองก็พบว่าข้างนอกมีริ้วผ้าสีแดงแขวนไปทั่ว ถังเฉียนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง คราวก่อนเพราะเตรียมทำพิธีแต่งงานคนตายก็ช่างเถิด แต่ที่ท่านอ๋องคิดจะแต่งงานทั้งที่ยังป่วยเช่นนี้ เขาก็คิดจะแต่งงานเพื่อขับไล่ความอัปมงคลหรืออย่างไร 

ถังเฉียนยังคิดไม่ทันจบก็เข้ามาในห้องนอนเสียแล้ว หลายวันมานี้นางพบฉู่จิ่งเหยาได้เพียงที่ห้องหนังสือ แม้แต่ทำแผลใส่ยาก็ทำที่ห้องหนังสือ เหตุใดวันนี้ถึงให้มาที่ห้องนอนเสียเล่า 

“ท่านอ๋อง!” 

ถังเฉียนร้องเรียกขึ้นทั้งที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น นางไม่เคยคุกเข่าแสดงการคารวะ คนในจวนอ๋องต่างรู้ดี แต่ทุกครั้งจื่อเย่ว์จะมองนางด้วยสายตาเชือดเฉือน 

“หมอผีมาแล้ว คนอื่นออกไปก่อน ทำตามที่เตรียมไว้เถิด” 

ถังเฉียนไม่รู้ว่าพวกเขาเตรียมจะทำอะไร เช่นนั้นในใจจึงรู้สึกระแวง 

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าเพียงแค่อยากจะถามว่า ต้องทำอย่างไรข้าถึงจะดูป่วยหนักหายใจรวยริน เหมือนอย่างที่เจ้าเห็นครั้งแรก” 

หือ? 

ลำบากแทบแย่กว่าจะรักษาให้หายได้ แล้วเขายังอยากกลับไปเป็นเช่นเดิมอีกหรือ เช่นนั้นเลือดของนางก็ไม่เสียเปล่าหรืออย่างไร 

ถังเฉียนฟังวาจานี้แล้วก็รู้สึกตกใจ ภายในใจเต็มไปด้วยความกล่าวโทษ ทว่านางยังจำได้ว่าท่านอาจารย์เคยเล่าว่าที่เผ่าม้งนั้นมีแมลงพิษชนิดหนึ่งที่เรียกว่าแมลงเลือดระเบิด 

พวกมันสามารถดูดติดกับผิวหนังของคน ทันทีที่ถูกโจมตีจะกลายเป็นรอยเลือดสายหนึ่ง คล้ายกับรอยแผลเป็นใหม่ ไม่เพียงเหมือนรอยเลือดคั่งเท่านั้น กระทั่งยังมีกลิ่นคาวเลือดด้วย 

อาจารย์บอกว่าแมลงพิษชนิดนี้พบได้ค่อนข้างมากที่เผ่าม้ง หมอผีใช้พวกมันเพื่อแกล้งตาย ขณะที่อาจารย์เล่าเรื่องนี้น้ำเสียงก็แสดงอาการดูหมิ่น ตอนนั้นถังเฉียนฟังเป็นเรื่องน่าขบขัน แต่เวลานี้กลับมีประโยชน์ขึ้นมา 

ถังเฉียนกลับมาที่ห้อง ในไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ของหญิงหมอผีนางก็เคยเจอแมลงเลือดระเบิด ยังดีที่ตอนนั้นหญิงหมอผีกลัวว่านางจะปิดบังจอมโหดอย่างเจิ้งจยาเฉิงไม่ได้ เช่นนั้นจึงมอบไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ให้กับนาง 

แม้ถังเฉียนจะยังเข้าใจตำรายาของหมอผีได้ไม่หมด แต่นางเองก็ค้นคว้าเรื่องไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ด้ามนี้จนเข้าใจบ้างแล้ว 

“ท่านอ๋อง นี่เก็บไว้เพื่อช่วยชีวิต เมื่อถึงคราวจำเป็นให้กดไว้บนตัวแล้วจะเกิดรอยแผลขนาดใหญ่มากจนดูน่าหวาดกลัว...” 

ถังเฉียนพูดแล้วออกแรงตีด้านซ้ายของหัวไม้เท้า พลันมีแมลงสีแดงหลายตัวโผล่ออกมาจากหัวไม้เท้านั้น ถังเฉียนจับพวกมันใส่ในชามกระเบื้องสีขาว แล้วมอบให้ฉู่จิ่งเหยา 

ทุกวันถังเฉียนต้องใช้ยาพิษจำนวนมากเพื่อเลี้ยงดูแมลงเหล่านี้ ไม่เช่นนั้นพวกมันก็คงตายหมดแล้ว แต่ขณะนี้ก็กลับนำมาสร้างความชอบได้ 

“แปะ!” 

ฉู่จิ่งเหยาหยิบแมลงตัวหนึ่งขึ้นมา นำมากดไว้บนแขน แมลงตัวนั้นไม่ส่งเสียงใดออกมาแม้แต่น้อย แต่บนแขนนั้นกลับปรากฏบาดแผลเป็นทางยาวราวกับถูกรอยดาบขึ้นมาในทันที เลือดสดๆ ไหลซึมออกมา 

“ไม่เลว! จะอยู่ได้นานเพียงใด” 

“หลังจากนี้หนึ่งวัน จะค่อยๆ หดลง เหมือนแผลทุเลา เจ็ดวันก็หายเป็นปกติ แต่ท่านอ๋อง ของสิ่งนี้ล้ำค่ามาก รบกวนคืนให้ข้าก่อนเจ็ดวันด้วย” 

ฉู่จิ่งเหยาไม่รู้สึกว่าคำขอร้องนี้เกินไปนัก ต่างกล่าวกันว่าพวกหมอผีให้ความสำคัญต่อแมลงพวกนี้เท่าชีวิตของตนเอง ยามนี้ถังเฉียนต้องการมัน เขาจึงไม่แปลกใจ เพียงพูดด้วยความซาบซึ้งว่า 

“หมอผีอย่างพวกเจ้าความสามารถเหลือล้นจริงๆ” 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น