email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Hate : [9/2]

คำค้น : Hate แค้นรัก ฟินิกซ์เมเบล นิยายโรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 832

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2563 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hate : [9/2]
แบบอักษร

 

ฝ่ามือใหญ่อบอุ่นที่กุมมือบางของฉันเอาไว้แน่น ยิ่งทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากล่างมากขึ้นจนรู้สึกเจ็บไปหมด ฉันเกลียดฟินิกซ์ไม่ใช่หรือไงกัน แล้วทำไมความรู้สึกว่าตัวเองจะปลอดภัยหากอยู่กับเขาถึงลอยเข้ามาในหัวแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย ให้ตายเถอะ มันน่าหงุดหงิดที่สุดเลย…

“อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ ค่อยไปคุยกันที่บ้าน”

“แต่ว่าฉัน… อ๊ะ”

หมับ! ปัง!!

“เชื่อฟังฉันหน่อยสิ”

เสียงเข้มต่ำที่ดังอยู่ข้างใบหูอย่างดุๆ ทำให้ฉันได้แต่ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ และเกือบลืมหายใจเมื่อถูกท่อนแขนแข็งแรงโอบรอบเอวบาง แล้วดึงตัวฉันให้ไปหลบอยู่ที่มุมของกำแพงอีกด้านพร้อมกับร่างกายสูงใหญ่บดเบียดเข้ามาใกล้ จนริมฝีปากสีแดงของฉันกดจูบลงไปบนแผงอกกำยำ และทำให้เสื้อเชิ้ตของฟินิกซ์เกิดเป็นรอยลิปสติกรูปริมฝีปากของฉันอย่างชัดเจน จากนั้นเขาก็ยิงปืนออกไปอีกครั้งจนฉันเผลอสะดุ้งอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงปืนแบบนี้ฉันไม่ชินกับมันหรอกนะ!

“อึก…”

“ฉันถาม เข้าใจมั้ยเมเบล”

“อะ… อือ ก็ได้” ฉันเงยหน้ามองฟินิกซ์ที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังมากกว่าทุกครั้ง แล้วก็ต้องยอมพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับตอบเสียงเบาอุบอิบอย่างเข้าใจ

“อดทนหน่อยแล้วกัน ใกล้จะถึงแล้ว”

ฟินิกซ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ นิ้วเรียวยาวยกขึ้นมาปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของฉันไปทัดใบหูเอาไว้ให้แผ่วเบา ก่อนที่เขาจะใช้ท่อนแขนแข็งแรงดึงตัวฉันเข้าไปใกล้อีกครั้ง จากนั้นก็ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ที่ริมฝีปากล่างของฉันไปมาเพื่อเช็ดลิปสติกที่เลอะออกให้อย่างเบามือ ทำไมฟินิกซ์ต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย มันไม่ใช่ตัวตนของเขาในแบบที่ฉันรู้จักสักนิดเดียว…

“รู้แล้วน่า… ฉันไม่ยอมมาตายง่ายๆ ในที่แบบนี้หรอกนะ”

“หึ ยังปากเก่งแบบนี้ได้ก็ดี”

ฉันจิ๊ปากเบาๆ อย่างขุ่นเคืองหน่อยๆ ที่เห็นว่าฟินิกซ์เลิกคิ้วเข้มข้างหนึ่งขึ้นพร้อมกับเอ่ยออกมาเหมือนจงใจจะยั่วโมโหฉันให้ได้ บ้าจริง มันใช่สถานการณ์ที่เขาควรทำแบบนี้หรือไงกันล่ะ!

“นาธานอยู่ตรงไหนงั้นเหรอ”

ฉันที่เดินตามแผ่นหลังกว้างของฟินิกซ์เอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย เพราะจากที่สังเกตแถวนี้ไม่มีรถยนต์ หรืออะไรที่บ่งบอกว่านาธานจะอยู่ตรงนั้นได้เลยแม้แต่น้อย เขาบอกว่านาธานจะรอตรงประตูใหญ่ด้านหน้าไม่ใช่หรือไงกันน่ะ

“แถวประตูใหญ่”

“ไหน ฉันไม่เห็นว่าจะมีใครเลย”

ฉันขมวดคิ้วมุ่น และมองไปยังทางด้านหน้าประตูใหญ่เพื่อความแน่ใจอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นใครเลยสักคน ให้ตายเถอะ ไม่ใช่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้วหรอกนะ

“เดี๋ยวมันก็มา เดินเร็วๆ หน่อยเมเบล”

ฟินิกซ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วหันมามองฉันคิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เห็นว่าฉันเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาช้าเหมือนเต่าคลาน ฉันหยุดเดินและจ้องมองฟินิกซ์ด้วยความหงุดหงิดทันที

“ให้ตายสิฟินิกซ์! ฉันก็เดินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วนะ เจ็บชะมัด…”

ฉันพึมพำและกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อกลั้นความเจ็บ เท้าทั้งสองข้างของฉันที่ได้ถอดร้องเท้าส้นสูงออกแล้วเอาแต่เดินตามฟินิกซ์ที่ลากให้ฉันไปตามทางที่เขาต้องการไปมาไม่หยุดหย่อน ตอนนี้มันระบมแถมยังแดงเถือกจนแสบไปหมดแล้ว แถมฉันยังเพิ่งเห็นว่าเล็บนิ้วโป้งของตัวเองฉีกและเลือดไหลออกมาเล็กน้อยอีกต่างหาก มิน่าล่ะฉันถึงรู้สึกเจ็บเท้ามาตลอด คงไปเผลอแตะกับอะไรเข้าแน่ๆ เลย

พึ่บ!

“หยุดพูดได้แล้ว อยู่นิ่งๆ ก็พอ”

“ฟินิกซ์… นายจะทำอะไรน่ะ”

“ฟินิกซ์… นายจะทำอะไรน่ะ”

ดวงตาทั้งสองข้างของฉันเบิกโพรงทันทีที่ร่างกายลอยขึ้นไปอยู่บนท่อนแขนแข็งแรงของฟินิกซ์โดยไม่ทันได้ตั้งตัว เขากระชับอ้อมแขนให้อุ้มฉันได้ถนัดมากขึ้นเพราะฝ่ามือใหญ่อีกข้างยังคงถือกระบอกปืนเอาไว้อยู่ ฟินิกซ์ก้มลงมองฉันด้วยสายตาคมดุดันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนฉันทำตัวไม่ค่อยถูก และทำได้เพียงแค่จับยึดบ่าแกร่งของเขาเอาไว้แทน

“ไม่มีใครตามมาแล้ว อยู่เฉยๆ”

เอี๊ยด!

ฟินิกซ์เดินอุ้มฉันมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงรถยนต์ราคาแพงก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเบรกที่ทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจเล็กน้อย และพอหันไปมองก็พบว่าเป็นรถของฟินิกซ์ที่เคยเห็นอยู่บ่อยๆ หรือว่านั่นจะเป็นนาธาน…

“คุณฟินิกซ์ครับ”

“เปิดประตู” นาธานที่รีบลงมาจากรถทางฝั่งคนขับพยักหน้าให้ฟินิกซ์เล็กน้อยเมื่อเขาสั่งเสียงเข้มต่ำราบเรียบ

ฉันกะพริบตาปริบๆ ด้วยความมึนงงไม่หาย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันดูรวดเร็วไปหมด และกว่าจะรู้ตัวฟินิกซ์ก็วางร่างกายของฉันลงบนเบาะรถยนต์ราคาแพงของเขาแล้วเรียบร้อย จากนั้นฟินิกซ์ก็จ้องมองใบหน้าของฉันนิ่ง

ฉันเม้มริมฝีปาก และมองสบสายตาคมดุดันที่ดูอันตรายของฟินิกซ์ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร อยากจะพูดอะไรกับเขาสักคำ แต่ก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าต้องพูดอะไรออกไป ให้ตายสิ น่าหงุดหงิดชะมัดเลย…

“คุณฟินิกซ์ครับ จะให้ผมตามไป…”

“ไม่ต้อง มึงไปส่งเมเบลที่บ้าน อย่าให้เกิดอะไรขึ้นเด็ดขาด เรื่องนี้กูจะจัดการเองคนเดียว”

ฟินิกซ์หันไปบอกนาธานด้วยสีหน้าจริงจัง และเคร่งเครียดมากขึ้น นาธานพยักหน้ารับรู้ แต่มีท่าทางกังวลอยู่เล็กน้อย ฉันที่นั่งมองพวกเขาสองคนคุยกันกำมือเอาไว้แน่นพร้อมกับคิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างไม่พอใจที่ได้ยินว่าฟินิกซ์จะจัดการเรื่องบ้าบออะไรไม่รู้นั่นคนเดียว บ้าจริง เขาจะไปยิงกับคนตั้งหลายคนแบบเมื่อกี้อย่างนั้นหรือไงกัน

“แต่ผมคิดว่า…”

“จะขัดคำสั่งกูเหรอนาธาน”

คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างหงุดหงิดพร้อมกับสายตาคมดุดันที่ดุน่ากลัวจ้องมองไปยังนาธานนิ่งอีกครั้งจนลูกน้องของเขาต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ และยอมพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เปล่าครับ”

“ไปได้แล้ว”

ฉันกัดริมฝีปากล่างจนเจ็บ แล้วมองสบสายตาคมของฟินิกซ์ด้วยความรู้สึกหลากหลายตีกันไปหมด และก่อนที่ประตูรถยนต์จะปิดลง ฉันกลับได้ยินเสียงของตัวเองเอ่ยพึมพำชื่อของฟินิกซ์ออกมาแผ่วเบาอย่างแหบพร่าจนฉันก็แทบจะไม่ได้ยินด้วยซ้ำ แล้วฉันจะพูดอะไรงั้นเหรอ ฉันจะเรียกเขาทำไมล่ะ ในเมื่อฟินิกซ์เป็นคนที่ฉันเกลียดไม่ใช่หรือไงกัน…

“นายมันบ้าที่สุด...”

 

 

 

ฟินิกซ์จะไปจัดการใครกันน้าาา

แล้วเมเบลทำไมหนูถึงดูสับสนแบบนั้นล่ะลูกกก เกลียดเขาแต่ก็เป็นห่วงนี่มันยังง้ายยย 55555

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักที่คอยติดตาม ให้กำลังใจและสนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยน้าาา

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

รักกก

ความคิดเห็น