คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 (4) อยากนอนกอด

ชื่อตอน : บทที่ 9 (4) อยากนอนกอด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2563 08:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 (4) อยากนอนกอด
แบบอักษร

 

นันทิยาฟื้นในคืนนั้น หวาดกลัว ร้องลั่นอยากกลับบ้านที่กรุงเทพ สติเกือบแตกจนเมืองเหนือต้องรีบวางสายจากสารวัตร 

“แค่นี้ก่อนนะครับ แล้วผมจะติดต่อกลับไปใหม่” เขาวางสาย แล้วรีบวิ่งกลับมาดูอาการนันทิยา คอยกอดหล่อนไว้แน่นไม่ให้ดิ้น 

“ฮือ... แนนกลัว แจ็คตามมาฆ่าแนนใช่ไหม ใช่ไหมเหนือ แจ็ค... แจ็คจะมาฆ่าแนน ฮือ... แนนขอโทษ แนนไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าลูกของเขา ฮือ...” 

ร่างบอบบางสั่นระริก นัยน์ตาแดงก่ำไปหมด คำพูดเมื่อครู่ที่พรั่งพรูออกมาเมืองเหนือได้ยินทั้งหมด เขาโคตรจะรู้สึกแย่เลย 

“เขาตบ ตี ทำร้ายแนน ฮือ... แนนไม่อยากมีลูกกับเขา เหนือช่วยแนนด้วยนะ ช่วยด้วย อย่าให้เขาเข้ามาหาแนน ออกไป!” 

หล่อนกรีดร้องสุดเสียง พยาบาลต่างเข้ามายืนล้อมเตียง ทว่าเมืองเหนือส่งสัญญาณมือขอให้ออกไป เสียงกรีดร้องจึงลดลง 

มือใหญ่ลูบศีรษะ ปลอบนันทิยา 

“แนนใจเย็นๆ นะ แจ็คไม่ได้มา ตรงนี้มีแต่ผมกับแนน ใจเย็นๆ อย่าร้องไห้ อย่าทำร้ายตัวเอง” 

“จริงนะ ฮือ... เหนืออยู่กับแนนนะ อย่าทิ้งแนน” 

นันทิยาร้องไห้จนตาแดงไปหมด น่ากลัวมาก จนพยาบาลต้องให้เขาป้อนยานอนหลับเพื่อที่หล่อนจะได้พักผ่อน และพรุ่งนี้จะส่งไปพบจิตแพทย์ 

  

ตลอดหลายวันที่นันทิยาอยู่รักษาตัวในโรงพยาบาลเชียงใหม่ เมืองเหนือคอยอยู่ข้างๆ คอยดูแลตลอด จนกระทั่งอาการดีขึ้น และครอบครัวมารับกลับไปดูแลต่อที่กรุงเทพ หลังจากนั้นเขาถึงมีเวลาว่างมาติดตามคดี ในจุดเกิดเหตุพลปลอกกระสุนหลายอัน พอจะเป็นหลักฐานได้ เพราะปืนยี่ห้อนี้มีฐานผลิตแค่ในประเทศเพื่อนบ้าน เมืองเหนือเดินทางกลับมาบ้านเชียงรายพร้อมกับบิดา ถึงบ้านในช่วงค่ำโดยสวัสดิภาพ มีคนมารอต้อนรับหลายคน 

“คุณเหนือ ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ หมดทุกข์หมดโศกสักที” ป้าน้อมร้องไห้เสียงสั่นเครือ พาคนอื่นเกือบจะร้องไห้ตาม 

“ป้าอย่าร้องสิ เดี๋ยวพวกหนูก็ร้องตามหรอก” 

“ก็ป้าดีใจนี่นาที่คุณเหนือปลอดภัย” 

“ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะครับ ผมปลอดภัยดี ตอนนี้กำลังติดตามรูปคดีกับตำรวจ คาดว่าคงจับคนร้ายได้ในเร็วๆ นี้” 

“เอาล่ะ ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะ แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว” คุณเปรมสั่งเบรกทุกคน ท่านอยากให้ลูกชายได้ขึ้นไปพักผ่อน นอนโรงแรมในเชียงใหม่มาหลายคืน คงสู้เตียงนุ่มๆ ที่บ้านไม่ได้หรอก ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน คืนนั้นเมืองเหนือนอนไม่หลับ พยายามส่งไลน์ไปหาปาลิตาถามไถ่ว่าหล่อนนอนหลับหรือยัง 

‘หลับเร็วจัง ไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ’ 

ส่งไปซ้ำประมาณประโยคที่สิบหล่อนถึงยอมเข้ามาอ่าน เห็นอย่างนั้นก็รีบส่งข้อความไปอีก 

‘ขอไปนอนกอดได้ไหม ไม่ทำอะไรหรอก’ เงียบกริบ แค่เข้ามาอ่านตามเคย ปาลิตาก็แบบนี้ เขาชินแล้วกับการอ่านไม่ตอบของหล่อน ‘ถ้าเธอไม่ตอบ แสดงว่าตกลง ให้เข้าไปหาได้เลยนะ’ 

‘อย่าค่ะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ปริมอยากพักผ่อน’ 

ในที่สุดก็ตอบกลับมาจนได้ เมืองเหนือขี้เกียจพิมพ์จึงวิดีโอคอลไปหา สักพักหล่อนก็กดรับ ไม่เห็นหน้านวลหรอกเพราะหล่อนปิดไฟนอนแล้ว เมืองเหนือใช้หมอนสองใบมาหนุนแผ่นหลัง ขยับกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียง “เงียบหายไปเลยนะเธอ ไม่ห่วงกันสักนิดเลยเหรอ ถึงไม่โทรหากันสักสาย ถ้าฉันตายจะมางานศพทันไหม หืม?” 

‘คุณเหนือ! ใครเขาให้พูดสิ่งไม่เป็นมงคล’ 

แม้จะมืด แต่เมืองเหนือก็สามารถคาดเดาได้ว่าใบหน้าสวยตอนนี้กำลังบึ้งตึงมากแค่ไหน โธ่ ทำเป็นใจแข็งไม่สนใจเขา ที่แท้ก็เป็นห่วงสุดหัวใจแหละน่า 

“อ่า ขอโทษๆ ปากลั่นออกไปเองน่ะ” เขายอมความ ก่อนจะหยอดลูกอ้อน “เปิดไฟหน่อยสิ อยากเห็นหน้า นะๆ เปิดโคมไฟก็ได้” 

‘ไม่ค่ะ ดึกแล้ว ปริมง่วงนอน’ ตอบกลับตัดบทเขา 

“คนง่วงนอนที่ไหนเสียงจะสดชื่นขนาดนั้น มามะ คืนนี้มานอนกับฉันนะ จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าทำไมไม่กลับบ้านหลายวัน ไม่อยากรู้เหรอ ฉันเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเชียวนะปริม” 

‘ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้ค่ะ รอก่อนนะคะ’ 

เมืองเหนือกดวางสาย รีบจัดแจงหมอนกับผ้าห่มให้อยู่ในสภาพที่น่านอนที่สุด จัดแจงวางหมอนไว้ข้างๆ รอปาลิตามานอนหนุน ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียงตั้งเกือบหนึ่งสัปดาห์ คิดถึงหล่อนจะแย่อยู่แล้ว คืนนี้แหละ เขาจะกอดจะจูบให้หายคิดถึงเลย 

 

 

 

จ้าาาพ่อ คิดถึงเขาแต่ตัวเองกลับไปดูแลผู้หญิงอื่น น่าตีจริงๆ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น