l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : XXVIII

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2557 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : XXVIII
แบบอักษร









CHAPTER : XXVIII





“อื้ออ อ"

ผมยืดตัวบิดขี้เกียจ หลังจากล้างจานในครัวเสร็จ เฮ้อ... เมื่อชะมัด เงินนะเงิน หายากหาเย็น สาบานเลยว่าต่อไปนี้ผมจะทำตัวเห็นคุณค่าเงินมากขึ้น

...ถามว่าจะทำยังไง?... ตอนง่ายๆ ผมก็จะใช้เงินตัวเองให้น้อยๆลงแล้วหันไปผลาญเงินไอ่กัสเยอะๆไงเล่า -.-

“เฮียปั้น ผมล้างเสร็จแล้ว ขอตัวกลับเลยนะ”

“อ่าว มึงจะกลับแล้วเหรอ? กูกลับด้วย เฮ้ย ลุง ใครใช้ให้ไปจิ้มตรงนั้นหะ ตายเลยเห็นป่ะ”

ไอ่เบียร์หันมาทักผม ก่อนจะหันกลับไปตีมือเฮียปั้นเพี้ยะ แต่แทนที่เฮียปั้นจะโกรธกลับหัวเราะขำๆแทนซะงั้น

“ดูดิลุง พลาดช็อคโกแลตเลย”

ไอ่เบียร์ทำเสียงแข็งใส่เฮียปั้น ถ้าเดาไม่ผิดมันคงเป็นเกม candy crush อยู่ชัวร์ๆ

“ไปนะ”

“เฮ้ยๆเดี๋ยว กูบอกว่าจะไปด้วยคนไง แต่เดี๋ยวขอตาหนึ่ง”

-*- ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกูกลับเอง จะแวะซื้อของอยู่ มึงเองก็เล่นต่อให้เสร็จไปเถอะ แล้วค่อยให้เฮียปั้นไปส่ง”

“ไรวะ งั้นไม่เล่นต่อก็ได้ กูยอมเสียหัวใจเพื่อมึงเลยอะ”

“อย่าเลย”ผมร้องห้ามมันที่กำลังจะกดออกจากเกม “เดี๋ยวกูกลับเอง มึงก็รอให้เฮียปั้นไปส่งน่ะดีแล้ว”

“ไมวะ ทำไมกูต้องให้ลุงนี่ไปส่งด้วย”

“หึๆ ก็ไม่รู้สิ เอาเป็นว่ามึงอยู่นี่ แล้วเดี๋ยวกูจะกลับก่อน โอเค ตามนั้น หยุด ห้ามเถียง ไปนะเฮีย”

ผมชิ่งเดินออกร้านก่อน โดยไม่ลืมส่งซิกให้เฮียปั้นโชคดี

 


 

“ทั้งหมด 145 บาทค่ะ”

ผมยื่นเงินให้พนักงาน หยิบของแล้วรับเงินทอนมา ช่วงนี้พี่โลไม่อยู่ เพราะยังไม่กลับมาจากต่างจังหวัด แต่ผมกับพี่โลก็ยังคงโทรคุยกันอยู่เป็นระยะๆ มามงมาม่าผมก็เลยต้องเตรียมกันไว้บ้างล่ะ

ตึกๆ ๆๆ.. .

กึก ผมค่อยๆเพลาฝีมือลงเรื่อยๆ จนหยุดเดินในที่สุด ก่อนจะทำท่าเป็นก้มลงมัดเชือกรองเท้า ...ก่อนจะเหล่ตามองข้างหลัง เท้าคน! สัดแม่ง... กูว่าละ ต้องมีคนตาม

ฟึ่บ

ผมลุกขึ้นก่อนจะเริ่มเดิน เร่งฝีเท้า เดิน และเดินเรื่อยๆ จนกลายเป็นวิ่ง !

ตึกๆๆ ๆๆ ๆ !

เสียงฝีเท้าข้างหลังยิ่งดังขึ้นและดังขึ้นเรื่อยๆ เล่นเอาใจผมหายลงเรื่อยๆ ...คนของพี่ไอ่กัสมัน รึเปล่า?

ฟุบ !

จู่ๆตัวผมก็ถูกกระชากให้หลบเข้าซอกตึก

“อื้อ อ!

“กูเอง”

...ไอ่กัส ใจผมที่เดิมใจแรงเพราะความกลัว เริ่มสงบลง เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของมัน มันกอดผมไว้ จนแน่ใจได้ว่าไอ่คนที่เดินตามผมมามันไปแล้ว

“ใครตามมึงมา”


“กูสงสัยว่า...”

แว๊บแรกเลยผมตัดสินใจที่จะบอกความจริงกับมันจริงๆ แต่ผมก็กลับเปลี่ยนใจภายในเสี้ยววินาที ก็จะให้บอกได้ไงวะในเมื่อมึงทำหน้าเครียดขนาดนั้น...

“...คงเป็นพวกขี้เมาที่กูเคยไปมีเรื่องไว้ล่ะมั้ง”

“ไอ่แสบเอ้ย กูห่วงแทบตาย แล้วนี่ไปไหนมาหะ?”

“ก็ไปทำงาน แล้วก็แวะซื้อของที่หน้าปากซอย กูว่าเข้าบ้านก่อนเถอะ กูหิว”


 

 

ซู้ดดด

ผมนั่งซดมาม่าตรงข้ามไอ่กัสที่นั่งเท้าคางจ้องผมนิ่งๆ

“จ้องขนาดนั้น ตัดหัวกูไปเก็บบ้านเลยไหมล่ะ”

“ไม่ขอหัว แต่เปลี่ยนเป็นใจแทน จะให้ไหม?”

-*- แหวะ เสี่ยวเหอะ”

“ฮ่ะๆๆ”

“แล้วมึงมาแถวบ้านกูทำไมเนี่ย?”

“ติวไง จะมาติวต่อให้”

3 ทุ่มเนี่ยนะ? ไม่อะไม่ มาทางไหนมึงกลับไปทางนั้นเลย กูไม่พร้อมจะรับสาระเข้าสมองทั้งนั้นแหล่ะ”

ผมทำหน้าเซ็งๆใส่มัน

“ห่า... มึงเล่นกันทางกูแบบนี้ แล้วกูจะเอาอะไรมาอ้างได้อีกวะ?”

“อ้าง?”

“ก็อยากอยู่กับมึง.. .ทั้งคืนอะ”

ตึกตัก ๆ ...ใจผมเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

“พูดแบบนี้หวังจะทำอะไรอีกล่ะมึง”

ผมหรี่ตามองมันอย่างจับผิด

“สาบานว่าจะไม่ทำอะไรมากกว่า กอด จูบ หอม”

“ไม่”

“งั้นแค่กอดกับจูบอะ”

“ไม่”

ผมเริ่มขึ้นเสียง บ้ารึไง กอดกับจ่ะ...จูบเนี่ยนะ -//-‘ เขินไมเนี่ยกู!?

“กอดอย่างเดียวก็ได้ ลดสุดๆแล้วเนี่ย ยอมเหอะ - -‘’

“ไม่เว้ย กลับไปเลยไป”

“มึงอะ..~”มันลากเสียงยาวอย่างอ้อนๆ น่ารักว่ะ สัด...เกือบหลุดยิ้มแล้ว ผมท่องพุธโทในใจ “งั้นไม่แตะตัวมึงเลยก็ได้อะ แค่นอน นอนเฉยๆ”

มันทำหน้าเซ็งโลกใส่ผม

“...”

ผมเงียบและหรี่ตามองมันอย่างจับผิด จะเชื่อได้แค่ไหนวะ?

“สาบานด้วยเกียรติ์ลูกเสือตอนป.3เลยอะ ...นะ”

“...”

ยังคงเงียบและจ้อง

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้ติดรถไปมหาลัยด้วย ...แถมเลี้ยงข้าวอีกก็ได้อะ สุดๆแล้วนะมึง”

ค่ารถฟรี... ค่าข้าวฟรี... ผมเองก็ไม่ใช่คนงกอะไรหรอกนะเว้ย

“ตกลง”



 

“ไม่ค่อยจะเตรียมพร้อมเท่าไหร่เลยนะมึง”

ผมทำหน้าเอือมๆใส่ไอ่กัสที่ขนเป้ใส่เสื้อผ้าตัวเองมา ... - -

“หึ”

มันยกยิ้มให้ผม ก่อนจะเข้าห้องน้ำไป ส่วนผมที่อาบเสร็จก่อนเรียบร้อยแล้ว ก็ทิ้งตัวนอนลงเตียงทันที ทั้งที่ผมยังไม่ทันแห้งดี เพลียจังวันนี้... นึกถึงเรื่องไอ่คนที่ตามผมมา ขอร้องเถอะ อย่าให้เป็นคนของพี่ไอ่กัสมันเลยว่ะ...


 

 

Picasso’s

“ปลาวาฬ ไรมึงวะเนี่ย ผมก็ยังไม่แห้ง มึงจะหลับแล้วรึไง”

ผมใช้ตีนเขี่ยๆไอ่แสบที่นอนคว่ำอยู่

“อืมม”

แหม่... เสียงครางนะมึง ปล้ำแม่งเลยดีไหมเนี่ย ผมสะบัดหัวไล่ความคิด ก่อนจะทำใจสงบๆแล้วนั่งลงขอบเตียง มองหน้าไอ่แสบที่หลับตาพริ้มอยู่ ผมชอบนะ... ตอนตื่นว่าชอบแล้ว เห็นมันหลับแบบนี้ยิ่งชอบกว่า

หลายวันก่อนที่รู้ว่าไอ่กรีนมันเริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้ว ผมเองก็ใจหวั่นๆ กลัว... กลัวว่ามันจะทำกับปลาวาฬเหมือนกับเคยทำกับคนเก่าของผม บอกตามตรง... ผมไม่อยากเสียคนตรงหน้านี้ไป

“กูรักมึงนะ”

ผมก้มลงกระซิบข้างหูมันเบาๆ

“อย่าทิ้งกูนะ”

ผมกระซิบอีกครั้ง ก่อนจะกดริมฝีปากจูบหน้าผากมันเน้นๆ

END-


 

 

“ไหนมึงบอกจะไม่แตะตัวกูไง”

ผมโวยเสียงดัง เมื่อตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองโดนไอ่กัสกอดอยู่ สัดแม่ง... ไม่ทำตามที่พูดนี่หว่า

“ปล่อยกูเลยสัด”

ผมพยายามงัดแหงะมือมันออกจากช่วงเอว

“อือออ อย่าดิ ง่วงอยู่” 

มันว่าพร้อมกับกระชับอ้อมแขนแน่นเข้าไปอีก

“ไอ่กัส!

เมื่อผมทำเสียงดุ สุดท้ายมันก็ผงกหัวขึ้นมาจ้องผม แต่ก็ยังไม่วายสบถในลำคอประมาณเซ็งๆ

“ฮึ่ม แม่ง... กอดแค่นี้ไม่ได้?”

“ก็มึงพูดคำไหนไม่เป็นคำนั้นนิหว่า วันหลังทำไม่ได้ ก็อย่าสัญญาดิวะ”

“...”

มันเงียบก่อนจะคลายอ้อมกอดออกจากผม

“เออ ถ้ามึงโกรธขนาดนั้นกูก็ขอโทษ วันหลังจะไม่ทำอีก”

“จะเชื่อได้แค่ไหนวะ?”

“กูก็ไม่ได้บอกให้มึงเชื่อ แล้วครั้งนี้กูก็จะไม่สัญญาด้วย แต่กูจะพยายาม”

มันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะลุกออกจากเตียงไป จริงๆก็มันนะที่ผิด แต่ทำไมผมกลับรู้สึกผิดแปลกๆวะ


________________________________________________________________________________

ฝากอ่านฝากเม้นกันหน่อยน้าาา :)
ทำไมนายเอกของเรามันขี้งกจัง -.,- มีของฟรีล่อนิดๆหน่อยๆก็ยอมละ


[PICASSO] ไม่สัญญา แต่จะพยายาม



++twitter : minemeni001++
ทักทายกันได้นะไม่กัด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น