ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อยากถามแต่ไม่ถาม

ชื่อตอน : อยากถามแต่ไม่ถาม

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 441

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2563 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อยากถามแต่ไม่ถาม
แบบอักษร

"แก๊ก!"  

เปิดประตูห้องน้ำเข้าไปด้านในร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์แผงอกสีน้ำผึ้งสวย วีเชฟและเส้นขนหายเข้าไปในขอบกางเกงใน ช่วงขายาวที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแกร่งก้าวเดิน จุดมุ่งหมายเพียงหนึ่งเดียวร่างเล็กในอ่างที่กำลังคุดคู้และทำท่าจะไหลลงไปใต้น้ำ เสียงน้ำและความอุ่นร้อนที่กำลังโอบรัดจากด้านหลัง หยวนเหยาหลุดจากความคิดอันเศร้าหมองไม่ได้หันกลับไปมองแต่พิงแผ่นหลังกับอกแกร่ง อ้อมกอดที่อุ่นร้อนนั้นทำให้จิตใจรู้สึกสงบอย่างประหลาดมันทั้งปลอดภัยดังกำแพงเมืองจีนที่ทอดยาว หยวนเหยารับรู้ได้ว่าสามารถปล่อยวางทุกเรื่องได้อย่างไม่มีข้อกังหา ทิ้งร่างกายเย็นชืดแนบไปกับลำตัวคนตัวใหญ่  

ร่างเล็กถูกยกให้นั่งอยู่บนหน้าขาที่นั้งขัดสมาธิใต้น้ำสองแขนโอบหยวนเหยาเอาไว้ในอ้อมแขน คางเกยไหล่ขาวนวลหยวนเหยาไม่ได้พูดอะไรและเจมส์เองก็ไม่ได้ปริปากทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบจนกระทั้งน้ำเริ่มจะเย็นเกินไป 

"ขึ้นเถอะเดี๋ยวไม่สบาย" 

ข้าเอียงคอเล็กน้อยในสถานการณ์แบบนี้ก็ยังรู้สึกขบขันผีที่ไหนจะเป็นหวัด แต่เอาเถอะผีไม่เป็นแต่คนเป็นหวัดได้ 

"อืม"  

พอยืนขึ้นก็ถูกตวััดอุ้มห่อด้วยผ้าสีขาวผืนใหญ่ส่วนอีกคนก็ไวเสียเหลือเกิน ร่างกายไร้สิ่งใดปกปิดแบบเดียวกันเดินโทงๆไปยังห้องนอน ทั้งที่น่าจะเศร้าแต่กับรู้สึกเขินอายขึ้นมาได้แต่ซุกฟังเสียงหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ข้างหู ถ้าได้อยู่แบบนี้ต่อไปนานก็คงดี แต่คนกับผีไม่อาจอยู่ร่วมกันได้แต่ข้าจะดูพิเศษสักหน่อย  

เจมส์อุ้มข้ามาวางที่เก้าอี้ปลายเตียงนอนตลอดเวลายังไม่มีเสียงพูดคุยมีแต่เสียงเจ้าเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆกับเสียงของผ้าที่กำลังขยับ ผ้านุ่มกำลังซับอย่างเบามือไปตามศีรษะซับตามผมนุ่มลื่นแม้ตัวข้าจะเปลื่อยเปล่าแต่หาเก้อเขินไม่เพราะตัวข้านั้นชินชาเสียแล้วในเมื่อข้าคือองค์ชาย การได้รับปฏิบัติจากเหล่านางกำนัลในทุกเรื่องการกิน การแต่งกาย หรือแม้แต่อาบนี้ ข้าล้วนมีผู้จัดการให้ทั้งสิ้นดังนั้นการที่ต้องเปลือยเปล่าต่อหน้าใครก็การเป็นเรื่องปกติ  

แต่ก็ยกเว้นคนที่กำลังซับไปตามเนื้อตัวที่ตอนนี้ดูเหมือนจะทำให้ข้าเห่อร้อนอยากจะหาอะไรมาปิดบังร่างกายทั้งหมด หรือไม่ก็ปิดตาตัวเองเอาไว้ไม่ให้เห็นบางส่วนที่กำลังชี้หน้าในขณะนี้ 

"เอ่อ เจมส์พอแล้วไปแต่งตัวเถอะ ดูเหมือนเจ้าจะหนาวเป็นแน่"  

พูดแบบไม่มองตรงมือหนึ่งค่อยคืบเพื่อคว้าผ้าห่มที่พับไว้สักผืน แต่อยู่ก็มีผ้าขนหนูยื่นมาให้หยวนเหยามองอย่างงุนงง เจมส์ต้องการให้ข้าเช็ดตัวให้งั้นเหรอ ผ้าขนหนูถูกส่งให้ถึงมือไม่รวมถึงช่วยจับมือที่ถือผ้าอยู่ซับไปตามใบหน้าคมเข้มเชื้อชาติตะวันตก ดวงตาสีฟ้าเข้มดูสวยงานเสียจนละสายตาไม่ได้ที่โน้มลงมาให้อยู่ในระดับที่เอื้อมถึงรอยยิ้มมุมปากที่กระดกขึ้นยามที่สายตาสบกัน  

ผ้าขนหนูถูกดึงจนหลุดล่วงลงไปกองอยู่กับพื้นใบหน้าคมขยับเข้ามาใกล้ห่างว่ายังคงมีหัวใจละก็มันคงจะเต้นแรงจนอายกันไปข้าง ดียิ่งที่ข้านั้นไม่มีหัวใจใบหน้าค่อยเข้ามาใกล้รดหายใจกำลังเป่ารดก่อนที่มันจะเลื่อนไปที่ใบหู ข้าหลับตาปี๋ร่างการสั่นระรึกริมฝีปากหนาขบเม้มที่ติ่งหูจนเผลอสะดุ้งถอยหนี 

"ทาโลชั่นกันเถอะ" 

"ทาโลชั่น เดี๋ยว!เจมส์ข้าไม่อยากทา" 

"อาเหยาทาให้แด๊ด แล้วแด็ดทาให้อาเหยา" 

"หา หยุดนะอย่าเข้ามา ไม่ข้าเป็นผีจะบำรุงผิดไปทำไม" 

รวบผ้ามาพันเอวเตรียมตัวจะหนีแต่ถูกยึดข้อเท้าเอาไว้เสียก่อน ดิ้นมากผ้าก็จะหยุดมือหนึ่งยึดมือหนึ่งปัดป้องมือที่มีน้ำมันหอมลื่น สิ่งนั้นถูกลูบขึ้นจากข้าเท้าปลีน่องจนกระทั้งหน้าขาที่หนีบกันแน่น น้ำมันหอมจากขวดแก้มที่เจมส์กดลงบนผิวโดยตรงทุกหยดที่กระทบผิว หยวนเหยาสะดุ้งทุกครั้งมือใหญ่ที่เปียกลื่นไปด้วยน้ำมันทิ้งความร้อนและความรู้สึกวูบวาบไปตามทาง  

"อืม พะ พอแล้ว "  

เสียงสั่นอย่างน่ากลัวมันไม่ใช่การคุมคามแต่เป็นการเอาใจใส่ชั้นสูงสุดทั้งอย่างถูกเอาใจและอยากขยับหนีให้พ้นจากสถานการณ์ล่อแหลม  

"อ้าขาสิเด็กดี แด๊ดแค่จะทาให้ผิวชุ่มชื่นก่อนนอน"  

เสียงทุ่มเอ่ยพร้อมที่มือขยับเข้าใกล้ดันขาสองข้างให้แยกออกจากกัน เหมือนโดนมนต์สะกดจากมารเจ้าเล่ห์ ข้าทำบ้าอะไรกันถึงได้ ทำเรื่องน่าอายแบบนี้สองขาค่อยแยกออกจากกันดวงตาสีฟ้าเข้มขึ้น หยวนเหยายังรู้สึกได้ว่ามือของแด๊ดสั่นยามที่สองขากำลังแยกออกอย่างช้าสายตาคมดังมีดมองทุกกิริยา หยวนเหยาใช้มือปิดหน้าตัวเองไม่อยากเห็นสายตาของเจมส์ สามตากลืนกินมันทั้งร้อนแรงและหน้ากลัวไปพร้อมๆกัน มือลูลไปตามหน้าขาด้านในสองขาหุบหากัน แต่ยังคงมีมือขยับลูบไล้ไปมาแรงหนีบหดหายยามที่มือกอบกุ่มส่วนร้อนผ่าวน่ารักเอาไว้ ปลายนิ้วแตะวนที่ส่วนหัวสีแดงปริ่มน้ำฝนเป็นวงกลมจนร่างเล็กดิ้นพ่านไปมา สองขายิ่งอ้ากว้างมากขึ้นยามที่ฝ่ามือกอบกุมขยับเป็นจัวหวะช้าบ้างเร็วบ้าง สะโพกกลมแอ่นยาที่มือใหญ่หยอกล้อท่อน้ำเล็ก 

"อ๊ะ อืม จะแตก แด๊ด"  

แผ่นหลังแอ่นจนเป็นะสะพานโค้งสวยงามน้ำสีขุ่นกระเด็นออกจากท่อเล็กเลอะไปตามหน้าท้องและหน้าอกที่กะเพื่อมแต่ไร้เสียงหัวใจเต้น หยวนเหยาสมองขาวโพลนยิ่งกว่าหิมะ 

"หวานจังเด็กดี" 

"อย่าเลีย อื้อ"  

หยวนเหยาห้ามไม่ทันได้แต่มองลิ้นสีแดงสดเลียไปตามนิ้วเก็บหยดน้ำสีขาวที่เพิ่งจะปลดปล่อยแต่สายตานั้นไม่ได้ลดละจากใบหน้าเห่อแดงที่จ้องมองมา 

"ทาให้แด๊ดบ้างสิ"  

หยวนเหยาถูกถึงขึ้นขวดโลชั่นถูกส่งมาไว้ในมือหยวนเหยาไม่มีทางทำแต่ทว่ามือใหญ่กับคว้าไปวางแหมะที่ส่วนนั้น เจ้าส่วนที่กำลังตั้งตงานอยางน่ากลัวที่ระหว่างขา พร้อมกันน้ำมันหอมที่คนตัวใหญ่บรรจงบีบจนเยิ้มหยดย้อยมันเลื่อมไปทั้งลำ หยวนเหยากลืนน้ำลายมือเล็กกอบกุมข้างเดียวไม่รอบด้วยซ้ำ เรียกว่าได้แต่กำเอาไว้เฉยในเมื่อมีมือใหญ่ปะกบเอาไว้ขยับรูดด้วยตัวเอง ร้อนและแข็งใหญ่และยาวคือนิยามที่่หยวนเหยาคิดได้ในเวลานี้ ขยับอยู่นานจนรู้สึกเมื่อยมือเสียงครางต่ำด้วยความรำจวนดังแข่งกันเสียงแฉะๆของน้ำมันและน้ำคาวที่ไหลจากปลายท่อ เจ้าตัวใหญ่ดูน่าสงสารมันดูทรมานจนนึกเอ็นดู  

เจมส์นั่งแหงนหงายมือกอบกุ่มมือนิ่มให้ขยับรูดท่อนลำของตนปลอบโยนจิตใจที่กลัวเสียเหลือเกิน เจมส์เป็นพวกทีอึดมากคนหนึ่งแต่เพียงแค่มือนิ่มคข้างเดียวก็ทำให้รู้สึกดีจนเป็นการยากที่จะทนไปได้มากกว่านี้ 

"อ๊าาา"  

น้ำมากมายพุ่งขึ้นเลอะใบหน้างามที่ชะโงกดูพอดี บางส่วนเข้าปากเล็กที่อ้าค้างไปบางส่วนที่เหลือหยดไปตามคางมันเป็นภาพที่เอ๊กซ์แตกจนเจมส์คิดว่าคืนนี้ตัวเองอาจจะทนไม่ไหวจับอาเหยากดทั้งคืนถ้าไม่เพราะยังมีบางเรื่องที่อยากจะปรับความเข้าใจกันละก็ มือบรรจบเช็ดคราบน้ำของตัวเองออกจากใบหน้างาม 

"เลอะแล้ว อาบอีกรอบแล้วแด๊ดค่อยทาให้หนูใหม่นะคะ"  

อดไม่ได้ที่จะไม่จูบปากเล็กๆนั้นที่กำลังสั่น หรือว่าหยวนเหยาอยากเหมือนเขาแต่เปล่าหยวนเหยาแค่ชัดไปที่ใบหน้าของเจมส์หนึ่งหมัดจนนอนนับดาวก่อนจะวิ่งหายไปในห้องน้ำพร้อมกับผ้าห่มผืนใหญ่และหมอนใบโต คือนี้เขาจะนอนในห้องน้ำ หยวนเหยาสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมหลงกลให้แด๊ดทาโลชั่นให้อีกเด็ดขาด 

ความคิดเห็น