หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 23 เครื่องสังเวยของข้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 เครื่องสังเวยของข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2563 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 เครื่องสังเวยของข้า
แบบอักษร

 

ปัง ปัง ปัง! 

มีคนเคาะประตูห้อง ถังเฉียนเอามือปิดปากเถิงเฟิงทันทีแล้วผลักเขาเข้าไปด้านใน จากนั้นก็ส่องกระจกเพื่อสวมหน้ากากและหมวกคลุมศีรษะให้ตนเอง ก่อนจะคว้าถุงมือแล้วไปเปิดประตู 

“ท่านหมอ ท่านอ๋องให้มาเชิญท่านไปพบ ท่านอ๋องก็เจ็บแผลอีกแล้ว ยาที่กินตอนค่ำได้ผลไม่เท่ายาที่กินเมื่อกลางวันขอรับ” 

“รู้แล้ว จะไปเดี๋ยวนี้ บอกให้พวกเขาต้มยาอีกชามก็แล้วกัน” 

หวังหลงยืนอยู่ที่ประตู เขาทำหน้าที่เป็นคนถ่ายทอดคำสั่งก็ได้ยินว่าในห้องเหมือนมีคนสองคนพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา แต่สำหรับถังเฉียนแล้ว เขาก็ไม่กล้าทำให้นางไม่พอใจ และยิ่งไม่กล้าบุ่มบ่ามบุกเข้าไปด้านใน 

“หมอหลวงบอกว่ายาของท่านอ๋องมีความเป็นพิษมากเกินไป กลัวว่าท่านอ๋องจะทนรับยาชามที่สองไม่ได้ หวังว่าท่านหมอจะเอาเทียบยาออกมา ต้มพร้อมกัน ทำอย่างนี้แล้วท่านอ๋องจะได้ไม่ต้องทรมาน และหายเร็วขึ้น” 

แม้ถังเฉียนอายุจะยังน้อย แต่เหตุใดนางจะไม่รู้ความคิดของหมอหลวงพวกนี้ หากพวกเขารู้เทียบยาของนางแล้ว เกรงว่าตัวนางเองคงไม่มีความสำคัญอะไรอีกแล้ว 

“ถ้าเช่นนั้นก็ปล่อยให้ท่านอ๋องทรมานต่อไปเถอะ พรุ่งนี้หลังจากพิธีบวงสรวง อาการย่อมดีขึ้นเอง เตรียมเครื่องสังเวยของข้าพร้อมหรือไม่” 

ถังเฉียนสอบถาม หวังหลงจึงเริ่มเกาศีรษะ 

“ถังเฉียนที่ว่าตายแล้วจริงๆ ขอรับ ศพก็ถูกเผาแล้วด้วย ไม่ว่าท่านหมอจะถามหาอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว” 

ถังเฉียนร้องหึออกมา 

“นางยังมีน้องสาวชื่อถังเวย ไปจับมาก่อน!” 

หวังหลงยิ่งหดหู่เข้าไปใหญ่ หมอผีท่านนี้สืบรู้อย่างชัดเจนแม้กระทั่งคนในครอบครัวของถังเฉียน แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรดี 

“น้องสาวของนางหายไปแล้วขอรับ” 

คำพูดของหวังหลงทำให้ถังเฉียนใจหายวาบ 

“ที่ว่าหายไปแล้วหมายความว่าอย่างไรกัน” 

น้ำเสียงของถังเฉียนสั่นเครือเล็กน้อย หวังหลงจึงรู้สึกกังวลขึ้นมาว่าพิธีบวงสรวงยังจะดำเนินต่อไปได้ตามปกติหรือไม่ เช่นนั้นจึงกล่าวต่อว่า 

“ถังเวยหนีไปแล้ว เดิมทีผู้คุมจะจับตัวสองพี่น้องเพื่อนำมามอบให้ท่านหมอ แต่ถังเวยกลับหนีไประหว่างทาง พบเพียงรองเท้าข้างหนึ่งที่ริมหน้าผา พอพวกเรามองลงไปก็เห็นว่าข้างล่างเป็นแม่น้ำ ถังเวยคงตกลงไปในแม่น้ำ ถูกน้ำพัดไปแล้วขอรับ” 

หนีไป ตกหน้าผา ถูกน้ำพัดไป? 

ถังเฉียนได้ยินวาจาเหล่านี้แล้วก็เกือบเป็นลม หรือว่านางจะเหลือเพียงตัวคนเดียวแล้ว ร่างของนางโงนเงนจนแทบจะล้มลง สุดท้ายก็ยังใช้แขนข้างที่บาดเจ็บออกแรงยึดประตูไว้ จึงยังไม่ได้ล้มลงไป 

“ท่านหมอวางใจเถิด เรายังคงตามหาอยู่ ถ้าหากยังมีชีวิตจะต้องเจอตัว ถ้าตายต้องพบศพ อีกอย่างหน้าผานั่นก็ไม่สูงนัก บางทีนางอาจจะยังมีชีวิตอยู่ แต่เกรงว่าพิธีพรุ่งนี้คงจะยากเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นท่านหมอลองคิดหาวิธีอื่นดีหรือไม่ขอรับ” 

คำพูดของหวังหลงแทรกเข้ามาในจิตใจของถังเฉียน แต่นางยังต้องการเวลาเพื่อคิดทบทวนเรื่องของถังเวย 

“รออีกหน่อยค่อยว่ากัน!” 

เสียงดังปัง ถังเฉียนปิดประตูลง ในห้องไร้เงาของเถิงเฟิงแล้ว ถังเฉียนขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ในหัวคิดฟุ้งซ่านไปหมด 

“เวยเอ๋อร์ อวิ๋นเอ๋อร์...” 

นางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทำได้เพียงอยู่ที่นี่รอข่าวจากหวังหลง เวลานี้ทำได้เพียงอาศัยฐานะของหมอผีรอการช่วยเหลือของท่านอ๋อง ถ้าหากฐานะของนางถูกเปิดเผยแล้วถูกส่งกลับไปที่ค่ายใหญ่ เช่นนั้นก็จะไม่มีใครช่วยตามหาน้องๆ 

ถังเฉียนปาดน้ำตา นางมาปรากฏตัวต่อหน้าหวังหลงอีกครั้ง ก่อนจะไปพบฉู่จิ่งเหยาโดยไม่พูดอะไรสักคำ นางทำอย่างคราวก่อน แอบเอาเลือดตัวเองใส่ในชามยาของฉู่จิ่งเหยา 

เพียงมีเลือดของนาง อาการบาดเจ็บของฉู่จิ่งเหยาจึงดีขึ้นทุกวัน ทุกวันนางจะคอยถามหวังหลงถึงความคืบหน้าในการตามหาน้องสาว แต่ทุกครั้งก็จะได้คำตอบว่าตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้า 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น