เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

92.3 เสียงหายใจของตำนานยุคมหาสงคราม

ชื่อตอน : 92.3 เสียงหายใจของตำนานยุคมหาสงคราม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2563 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
92.3 เสียงหายใจของตำนานยุคมหาสงคราม
แบบอักษร

อีกฟากฝั่งหนึ่ง ณ ค่ายกองทัพทหารรับจ้างเดธแลน

         มือหนาเลิกผ้าบังกระโจมเปิดทางให้ร่างใหญ่ย่างกรายสู่ด้านในกระโจมด้วยฝีเท้าเงียบงันราวราชันยมทูต ในกระโจมบัญชาการมีทหารทั้งสิ้นห้าคน หนึ่งรองหัวหน้ากองทัพ เสนาธิการ กุนซือ และหัวหน้าหน่วยรบ เหล่าผู้นำกองทัพที่ทำหน้าที่ระดมสมองคิดแผน และควบคุมกองทัพให้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ โรแลนภาคภูมิใจในตัวเพื่อนทหาร งานคราวนี้นับว่าง่ายก็ไม่ง่าย ยากก็ไม่ยาก

         กระนั้นพวกเขาล้มเหลวในภารกิจลอบสังหารครั้งนี้

         ความผิดหวังย่อมมี กระนั้นพวกเขาต้องปรับอารมณ์ และวางแผนเพื่อเริ่มภารกิจต่อไป

         “ฝั่งท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

         รองหัวหน้าราเมียไถ่ถามหัวหน้าใหญ่ โรแลนกลับมาสภาพร่างกายไม่มีส่วนใดบุบสลาย เพียงแต่ดาบของเขา..

         เสียหาย

         “ดาบท่าน!”

         โรแลนยกฝ่ามือเจตนาสั่งให้ราเมียสงวนวาจา เงียบซะ ครั้นโรแลนเดินมายืนหน้าโต๊ะประชุม เขาวางดาบที่หักครึ่งไว้บนกองสมบัติ และยืนตระหง่าน กอดอก ใบหน้าถูกปิดซ่อนใต้ฮูด แววตาทะมึนจ้องมอง และกวาดไล่มองทหารแต่ละคน “รายงานความเสียหาย” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแรงกดดันสี่ส่วน ทหารผู้รับหน้าที่ตรวจคนรีบรายงาน “บาดเจ็บสาหัสแปด บาดเจ็บเล็กน้อยสามสิบสอง ไม่มีคนตายครับ”

         นักรบหนุ่มลอบพ่นลมหายใจโล่งอก อย่างน้อยภารกิจครั้งนี้ไม่พรากชีวิตลูกทีมเขา

         “รายงานผล”

         หัวหน้าโรแลนอยากฟังข้อสรุป รองหัวหน้าราเมียผงกหัว และรายงาน “ภารกิจล้มเหลว กลุ่มเป้าหมายข้ามเขตแดนเข้าเมืองไมเดน พวกเราถอนกำลังแปดส่วน อีกส่วนสองให้แฝงตัวเข้าเมืองเพื่อจับตาความเคลื่อนไหวกลุ่มเป้าหมาย”

         โรแลนพยักหน้าชื่นชมราเมีย “สั่งให้หน่วยสอดแนมปฏิบัติรัดกุม ทิ้งระยะห่างไกลๆ และห้ามจู่โจมกลุ่มเป้าหมายเด็ดขาด ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม”

         แม้สบจังหวะจู่โจมก็ห้ามจู่โจมเป้าหมาย เพราะหากทำเช่นนั้นในเขตสันติ

         กองทัพหลวงแคว้นฮาโมนีมีสิทธิ์เดินทัพเปิดฉากถล่มกองทัพโรแลน

         ทัพหลวงแคว้นฮาโนนีมีกำลังรบเป็นหมื่นแสนแตกต่างจากจำนวนทหารกองทัพโรแลนราวฟ้ากับเหว

         “ตอนนี้กลุ่มเป้าหมายอยู่ที่ไหน”

         รายงานบอกกลุ่มเป้าหมายพักอาศัยในเขตข้าราชาการ เสริมด้วยว่าบ้านพักตั้งในเขตแดนสมาคมสาวอ้วนด้วย

         “อือ”

         นักรบหนุ่มตกใจพักหนึ่งพลางส่งสียงตอบอย่างยากลำบาก กลุ่มเป้าหมายมีโอกาสใช้เมืองไมเดนเป็นโล่นับว่าโชคดีแล้ว แต่นี่ยังดวงดีพักบ้านสมาชิกสมาคมสาวอ้วนด้วยหรือ บอกได้คำเดียวกองทัพหลวงของแคว้นฮาโมนีกลายเป็นเด็กอนุบาลไปเลย หากเทียบกับกองทัพสมาคมสาวอ้วนที่เรียกระดมพลทีเป็นล้าน

         “…”

         ในกระโจมเงียบเป็นป่าช้า โรแลนนิ่งไม่พูด ทหารคนอื่นก็นิ่งสงบรอให้หัวหน้ากล่าว

         “เฝ้าจับตากลุ่มเปาหมายอย่าให้คลาดสายตา หากมีสิ่งใดผิดปกติเกิดขึ้นให้รายงานทันที”

         โรแลนสั่งการ และบอกเลิกประชุม “ขอบคุณทุกคนที่เหน็ดเหนื่อย”

         คราวนักรบหนุ่มบอกขอบคุณน้ำพักน้ำแรงทหารในกองทัพเรียบร้อย เขาโบกมือสั่งให้ทุกคนไปพักผ่อน ทหารแต่ละนายบอกราตรีสวัสดิ์หัวหน้า และเดินออกจากกระโจม บางคนเฝ้าคิดแผนการชิงตัว บางคนเดินไปเยี่ยมเพื่อนที่บาดเจ็บ ครั้นในกระโจมเหลือโรแลน และราเมีย สองคน

         แสงเทียนบนยอดเทียนสั่นวูบไหว เงาดำรู้สึกเหน็บหนาว

         “ท่านไม่เป็นไรกระมัง”

         “..”

         โรแลนยืนเป็นหิน เขารู้ราเมียต้องการทราบอะไร แต่นักรบหนุ่มมิเปิดปาก บอกเพียง “ข้าไม่เป็นไร”

         ราเมียถอนหายใจพลางเดินออกจากกระโจม

         คราหลังไม่เหลือใครแล้ว นักรบหนุ่มจึงยกแขนขวา และปลดปล่อยจิตสังหารบ้าคลั่งอุ่นๆ

         แขนขวาของเขาสั่นระริกปานสัตว์ร้ายหิวกระหายเลือดพลันเขากำหมัดเพื่อกดความบ้าคลั่งของมันไว้

         น้ำเสียงเย็นยะเยือกพลันเอื้อนเอ่ยอย่างมีความหวังใหม่

         “น่าสนใจ..”

         น่าสนใจยิ่งนัก..

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น