หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 22 สอนข้าอ่าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 สอนข้าอ่าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2563 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 สอนข้าอ่าน
แบบอักษร

 

    ถังเฉียนหอบหนังสือทั้งหมดไว้ แล้วเดินผละไป                                                                              

“จะอย่างไรเจ้าก็ห้ามแตะ” 

เถิงเฟิงพูดกับนางว่า 

“ตอนนี้เจ้ารักษาโรคให้ข้าเพียงครึ่งเดียว ส่วนที่เหลือเหตุใดเจ้าไม่ช่วยรักษาเล่า ข้าก็ไม่เคยเห็นหมอผีที่ไม่มีความรับผิดชอบอย่างเจ้ามาก่อนเลย” 

ถังเฉียนสะบัดศีรษะ ภายใต้ผ้าคลุมตัวใหญ่ที่คลุมทับนั้นเป็นผมยาวสลวยสีดำขลับ พอผ้าคลุมรูดลงมา ผมของนางก็สยายออก  

“ข้าก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะจ่ายค่ารักษาเลย จะรักษาหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์หมอผีอย่างข้า” 

เถิงเฟิงได้ยินก็หัวเราะเสียงดัง 

“ขอเพียงเจ้ารักษาข้าให้หายได้ เจ้าต้องการค่ารักษาเป็นอะไร ข้าเถิงเฟิงแห่งเผ่าพีส่าย่อมหามาให้เจ้าได้” 

ถังเฉียนฟังคำพูดเขาก็ยิ้มแล้วว่า 

“ข้าต้องการดวงจันทร์บนฟากฟ้า เจ้าเอามาได้หรือ ทำเป็นคุยโต” 

เถิงเฟิงพูดอย่างไม่ยี่หระ 

“หากเจ้าชอบศิลาจันทรา ข้าจะขนมาให้เป็นคันรถ เราเผ่าพีส่าพูดคำไหนคำนั้น โดยเฉพาะกับผู้หญิง ยิ่งต้องรักษาคำพูด” 

เผ่าพีส่า ถังเฉียนไม่ใส่ใจชื่อเผ่านี้ นางรู้จักดินแดนเผ่าม้งมาก่อนแล้ว มีเพียงที่นี่ที่มีหลายเผ่าอาศัยอยู่รวมกัน 

“ใครอยากได้หินพวกนั้นกัน!” 

ถังเฉียนหยิบหนังสือเล่มหนึ่งวางลงบนมือเถิงเฟิง แล้วบอกว่า 

“ช่วยข้าทำเรื่องหนึ่ง แล้วข้าจะรักษาโรคให้เจ้าอย่างสุดความสามารถ” 

“ช่วยเรื่องอะไร” 

ถังเฉียนกวักมือ แล้วพูดเสียงเบาว่า 

“สอนข้าอ่านหน่อยได้หรือไม่” 

มุมปากเถิงเฟิงเชิดขึ้น แล้วมองถังเฉียนอย่างนึกสนุก  

“จริงๆ แล้วเจ้าเป็นใครกันแน่” 

ถังเฉียนปิดหนังสือเล่มนั้น แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา เถิงเฟิงจึงเลิกถาม เขายกมือขึ้นแล้วบอกว่า 

“ข้าสอนเจ้าอ่าน เจ้ารักษาโรคให้ข้า ต่างฝ่ายต่างไม่ถามความเป็นมากัน ไม่ถามอดีต เรามาตบมือตกลงกันดีหรือไม่” 

“ตกลง” 

ถังเฉียนตอบตกลงแล้วตบมือกับเขาสามครั้ง จากนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะ ไม่ถามความเป็นมาของอีกฝ่าย ต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ 

แขนของถังเฉียนหายเจ็บแล้ว นางไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในจวนจินซิวอ๋องซึ่งมีการรักษาการณ์เข้มงวดเช่นนี้ได้อย่างไร ดูเหมือนเขาจะเข้าออกที่นี่ได้ตามใจชอบ 

ถังเฉียนใช้เวลาทั้งคืนเพื่อศึกษาตำราเกี่ยวกับแม่แมลงปีศาจซึ่งเหมือนเสี่ยวจินของนาง 

แมลงปีศาจนั้น ตามตำนานกล่าวถึงวิธีสร้างว่าใช้แมลงพิษนานาชนิดใส่ลงในภาชนะที่ปิดมิดชิด ปล่อยให้ต่อสู้กัน ตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่เรียกว่าแมลงปีศาจ 

ส่วนแม่แมลงปีศาจเป็นหนึ่งในแมลงพิษหมื่นตัวที่รอดชีวิตจากการต่อสู้ เป็นแมลงสีทอง เขี้ยวคมถึงขั้นกัดโลหะขาดได้ ต้องเลี้ยงพวกมันด้วยเลือดยา และมันก็สามารถรู้จักจดจำผู้ที่เป็นเจ้าของได้ 

ถังเฉียนรู้ว่าวันนั้นที่นางใช้เลือดในหัวใจช่วยชีวิตฉู่จิ่งเหยา ที่จริงนางก็รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด สามวันต่อมาเมื่อฟื้นขึ้น นอกจากที่อกมีแผลเป็นแล้วก็ไม่มีอาการไม่สบายใดๆ ทำให้นางคิดว่าที่นางรอดตายในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนั้นเป็นเพราะเลือดนางไปสัมผัสถูกแม่แมลงปีศาจ 

“แม่แมลงปีศาจเพียงแค่ปรากฏในตำนานเท่านั้น เชื่อกันว่าสามารถรักษาได้สารพัดโรค แต่ว่าเรื่องราวในตำนานเช่นนี้ก็น่าเชื่อหรือ เจ้าคิดว่าฟังนิทานก็แล้วกัน ควรจะหาวิธีที่น่าเชื่อถือช่วยรักษาข้าดีกว่า” 

เถิงเฟิงไม่เชื่อเรื่องที่แปลกพิสดารนี้แม้แต่น้อย แม้ว่าเขาจะช่วยถังเฉียนอ่านเรื่องราวตอนนี้จนจบ แต่ตัวเขาเองก็กลับไม่เชื่อเลย 

“ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า ก็ไม่ต้องมาหาข้า ด้านหลังยังพูดถึงอะไรอีก” 

“ไม่มีแล้ว...” 

“ไม่มีได้อย่างไร ยาวออกอย่างนั้น...” 

เถิงเฟิงพูดด้วยความจนปัญญา 

“ในหนังสือส่วนใหญ่กล่าวถึงลักษณะของมันและวิธีเพาะ อย่างอื่นไม่รู้ ส่วนด้านหลังบอกถึงความเก่งกาจของแม่แมลงปีศาจ แต่ไม่รู้ว่าจะใช้มันอย่างไร” 

ถังเฉียนหมดคำพูด แต่ก็ยังนับว่าดีนัก อย่างน้อยนางได้รู้ว่าเสี่ยวจินอาจจะเป็นแม่แมลงปีศาจ อักทั้งยังช่วยคน ไม่ใช่ฆ่าคน เรื่องนี้ก็ทำให้นางคลายความกังวลลงบ้าง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น