l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : XXVII

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2557 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : XXVII
แบบอักษร









CHAPTER : XXVII

หลายวันที่ผ่านมาไอ่กัสยังคงทำหน้าที่แฟนที่เหมือนไม่ใช่แฟน บางทีมันอารมณ์เดือดขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ แต่บางทีมันก็อ้อนซะผมใจอ่อน ผมล่ะตามอารมณ์มันไม่ทันซะจริงๆ -^-

...F !

ผมมองใบกระดาษใบหนึ่งที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษลำดับที่6อย่างเหนื่อยใจ

“ก๊ากกๆ มึงได้เอฟอีกแล้วว่ะ”

ผมปลายตามองไอ่นาวอย่างแค้นใจ ก่อนหน้านี้ผมแอบเหล่ดูคะแนนของพวกมันในแก๊งค์ผมละ แม่ง... ผ่านกันหมด !

“นี่ ไอ่วาฬ คราวหลังมึงก็ตั้งใจทำหน่อยดิวะ ครั้งหน้าถ้ามึงตกวิชานี่อีก มึงได้ลงเรียนซ้ำแน่”

ไอ่ฮักเตือนผม

“ห่า... ก็กูทำไม่ได้จริงๆนิหว่า วิชาสัดไรไม่รู้ ยากชิบ”

“แล้วจะมีผัวเก่งไว้ทำไมล่ะครับไอ่คุณแฟน”<<ไอ่เบียร์

“ไอ่ห่า... -///-

“ฮ่ะๆๆ มึงเขินด้วยว่ะ เชี่ย~<<ไอ่นาว

ตือดึ่ง

-สามีมึง-

ตกอีกแล้วล่ะสิมึง

แหม่... เย้ยกูจัง! ผมหันควับไปมองไอ่กัสที่ไม่ได้มาให้เวอร์ชันแว่นอีกต่อไปแล้ว เนื่องจากมันป่าวประกาศตัวตนมันไปแล้วไง - - และในฐานะแฟนที่ดีอย่างผม ผมจึงฉีกยิ้มให้แล้วยกนิ้วกลางใส่มันแม่ง!

ตือดึ่ง

สนใจให้กูติวให้ไหมล่ะ?

ติว...? 0[]0! ผมล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ทั้งๆที่มันทั้งทำงานทั้งเรียน แถมยังไม่ค่อยจะมีเวลามาเข้าคลาสอีก แล้วมันเอาเวลาตอนไหนไปฉลาดวะ?

“ใครวะไอ่วาฬ?”<<ไอ่ฮัก

“ไอ่กัสอะดิห่า”

“มีไรเปล่าวะ?”

ไอ่เบียร์บูดจอมเสือก มันไม่ถามเปล่าแถมยังชะโงกหน้าเข้ามาส่องอีก ไอ่พวกที่เหลือเลยชะโงกตามมาส่งหน้าจอโทรศัพท์มือถือผมตามกันติดๆ

“เฮ้ย ผัวมึงชวนติวนิไปเลยไอ่วาฬ ให้ไว! รู้เรื่องแล้วมาสอนกูด้วย”<<ไอ่นาว

“ห่า... แต่กูขี้เกียจอะ -^-

“ไป!!

ทั้งสามตัวตะคอกใส่หูผมจนคนทั้งคลาสหันมามองกันให้พรึ่บ

ตือดึ่ง

กูจะนับ1-3 ถ้าไม่ตามกูมา จะถือว่ามึงตอบไม่

ไอ่กัสส่งยิ้มให้ผมอย่างเจ้าเล่ห์

“เออแม่ง กูไปก็ได้ ไอ่เบียร์ ฝากลางานเฮียปั้นให้กูหน่อย ส่วนพวกมึงเรียกไอ่กัสแค่แฟนกูเหอะห่า -///-”

“เฮ้ยเดี๋ยว! กูไม่อยากเจอหน้าไอ่ลุงนั่นนะเว้ย เฮ้ ไอ่วาฬ!

ผมยกสองมือปิดรูหูไว้ ก่อนจะรีบวิ่งตามไอ่กัสออกไป ช่วยไม่ได้ ก็มึงยุกูมาเอง -.-

 


 

“ข้อนี้ล่ะ ทำได้ไหม?”

ไอ่กัสชี้นิ้วลงบนชีทกระดาษคำถามที่มันปริ้นออกมา

“เอ่อ...”

“ทำไม่ได้งั้นสิมึง แบบนี้กูควรจะเริ่มสอนมึงตั้งแต่ตรงไหนดีวะ?”

“ไม่ต้องมาทำหน้าเอือมใส่กู สอนมาตั้งแต่แรกนั่นแหล่ะ -^-

“เออๆ งั้น....” แล้วมันก็เริ่มสอนผม ผมพยักหน้าหงึกหงักตอบรับคำที่มันพ่นๆออกมา จนเวลาผ่านไปเกือบๆชั่วโมงกว่า ตัวไอ่กัสก็เริ่มเลื้อยลงมานอนราบกับพื้นแล้วหนุนตักผมไว้

“มึงครับ... กูว่าเนียนไป -*-

“คนมันเมื่อย ขอหนุนตักแค่นี้ไม่ได้รึไง?”

“ไม่ได้ ลุกขึ้นมา แล้วอธิบายให้กูฟังต่อดีๆ”

“เรื่อง? กูนอนแล้ว ขี้เกียจลุก ฟังๆไป อย่าบ่น”

-*-

“ถือว่าเป็นค่าจ้างกูแล้วกัน”

“กัส มึงเคยบอกว่ามีพี่กับน้องด้วยใช่เปล่าวะ?”

“...”มันชะงักนิ่งเงียบไปสักพัก “อือ”

“พี่มึงเป็นคนยังไงวะ?”

ฟุบ

ไอ่กัสเหยียดตัวขึ้นนั่งดีๆ ก่อนจะจ้องผมนิ่ง

“มึงมีเรื่องไรรึเปล่า?”

มันถามผมอย่างเครียดๆ แต่จะให้บอกได้ไงกันล่ะว่าวันก่อนผมเพิ่งโดนจดหมายขู่มา ซึ่งมันลงท้ายว่า      

...พี่ชายพิกัสโซ่

“เปล่า”

ในจดหมายนั่น มีแต่รูปพี่โลเต็มไปหมด รวมถึงรูปพวกไอ่นาว ไอ่ฮักและไอ่เบียร์ เนื้อความมันเขียนว่าถ้าไม่อยากให้คนสำคัญของผมเจ็บตัว ก็เลิกยุ่งกับไอ่กัสซะ

แต่ผมว่ามันออกจะดูน้ำเน่าไปหน่อย ...ถ้าให้เดาต่ออีกนิด พี่มันคงเป็นนักธุรกิจขาใหญ่ใจเหี้ยม ส่วนไอ่กัสก็คงเป็นน้องนอกคอกที่ไม่เอาถ่าน - -‘ ...ผมเลยตัดสินใจมาถามมันก่อนไง เพราะมันอาจจะเป็นแผนของเฮียนันก็ได้ใครจะรู้...

“กูไม่เชื่อ”

ตอนนี้หน้าไอ่กัสยิ่งตีเครียดหนัก

“เห่ย ไมทำหน้างั้นวะ? กูก็แค่อยากจะถาม เพราะกูก็มีพี่ชายเหมือนกันไง เลยอยากแชร์ประสบการณ์การเป็นน้องไง - -

“มึงพูดจริงนะ”

“ก็เออดิ แล้วทำไมเวลาถามถึงพี่มึง ทำไมมึงต้องทำหน้าเครียดๆตึงๆแบบนั้นด้วยวะ”

“กู... แค่ไม่ค่อยถูกกับมันว่ะ”

“ไมวะ?”

“...”

“ไม่อยากเล่า?”

“มัน... ยาวว่ะ”

-*- กูพร้อมฟัง”

ผมตีหน้าหงิกกลับไป ก่อนจะจ้องมันอย่างใจจดใจจ่อ แบบต่อมเสือกมันกำเริบน่ะครับ -*-

“กูกับมัน...”

ก๊อกๆ ๆๆ ... .ปังๆๆ ๆ

“พี่กัส! เปิดหน่อยดิ!!

ยังไม่ทันจะขึ้นเรื่อง จู่ๆก็มีเสียงคนเอะอะโวยวายอยู่หน้าห้อง ไอ่กัสมันเลยลุกไปเปิด ให้ตาย... ใครมาขัดต่อมเสือกผมวะ? เกือบรู้เรื่องแล้วเชียว

แอด

“ทำไมมาเปิดให้ช้าจังวะ พี่กัส ผมบอกไว้เลยนะเว้ย ว่าจะไม่ทนแล้ว ไม่ทนแล้วแม่ง!

พอเปิดประตูออกปุ๊ป คนๆนั้นก็เริ่มระเบิดอารมณ์ออกมาปั๊ป ผมแอบเหล่เขานิดหนึ่ง แต่ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดเกินกว่าจะมาสนใจว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องอีก

“เรื่อง?”

“ก็พี่กรีนน่ะสิ ช่วงนี้เป็นไรก็ไม่รู้ จี้ติดผมแจ เพื่อนที่ผมคบก็เริ่มหายไปทีละคนๆ และนี่อีกนะ แค่ผมมาห้องพี่ยังให้บอดี้การ์ดมาตาม shit! ทำไมพี่กรีนเป็นคนแบบนี้วะ! โว้ยยยย”

ฟุบๆ ๆ ฟิ้วๆๆ ๆ

...เฮือก! ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อเสื้อกันหนาวหนาๆถูกเขวี้ยงเฉียดหน้าไป

“อ่าว มีคนอื่นอยู่เหรอ? โทษๆ”

“มึงเนี่ยนะ หงุดหงิดทีไรแม่งชอบปาข้าวของ โดนไหมวะวาฬ?”

“ไม่ๆ แค่เฉียด เออ... ถ้ามึงมีเรื่องอะไรก็เชิญคุยกันก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูกลับก่อน”

“เฮ้ยๆ ไม่ต้องไปหรอกพี่ ผมแค่มาระบายกับพี่กัสเองก็แค่นั้น เดี๋ยวก็ไปแล้ว”

จังหวะที่ผมทำท่าจะลุก น้อง(ก็หน้าแม่งเด็กกว่า)คนนั้นก็ยกมือสิบนิ้วขึ้นห้าม

“จริงสิ เห็นพี่ปลาวาฬก็นึกขึ้นได้ เมื่อสอง-สามวันก่อน พี่กรีนถามถึงพี่กับพี่ปลาวาฬ ผมว่าช่วงนี้ ระวังตัวไว้ก็ดี”

พี่กรีน...? ถ้าเดาไม่ผิดก็คงเป็นพี่ชายไอ่กัสมัน ถามถึงมันกับผม...? มันจะเกี่ยวกับจดหมายนั่นรึเปล่าวะ?

“ผมว่าพี่กรีนกำลังเริ่มมันอีกแล้ว”

เริ่มมัน...? ผมแสร้งทำเป็นสนใจชีทให้มือตัวเอง แต่หูผมเองก็แอบเงี่ยฟังสุดที่

“อืม กูจะไม่ยอมให้มันมีวันเกิดขึ้นอีกแน่”

“งั้นผมกลับก่อนก็แล้วกันนะพี่กัส ไปนะครับพี่ปลาวาฬ ฝากพี่ผมด้วย”

เด็กคนนั้นส่งยิ้มกว้างให้ผม ผมเองก็เองยิ้มเจื่อนๆส่งให้ ในหัวผมตอนนี้คิดวนเวียนแค่เรื่องจดหมายนั่นเต็มไปหมด ...เป็นฝีมือพี่ของไอ่กัสจริงๆน่ะเหรอ บ้าน่ะ ละครไทยไปเปล่าวะ!?

“ปลาวาฬ”

ไอ่กัสเรียกชื่อผมอีกครั้ง หลังจากเดินไปส่งเด็กคนนั้นแล้ว

“หืม?”

“กูจะถามมึงอีกครั้ง ...มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

...เมื่อวันก่อนมีจดหมายส่งมา เนื้อหามันเป็นเชิงขู่ และมันก็ลงชื่อว่ามาจากพี่มึง...

“เปล่า”

ผมอยากจะบอกมันจริงๆนะ... แต่สีหน้ามันดูกังวลจนผมใจไม่ดี ความรู้สึกมันแว๊บขึ้นมาเล็กๆว่าไม่อยากให้มันกังวลกับเรื่องผม


 

 

“นอนนี่แหล่ะ”

-*-

“นอนนี่แหล่ะ”

-*-    

“นอนนี่แหล่ะ”

บอกผมทีว่าผมไม่ได้เผลอกดปุ่มรีพีดท์ซ้ำ - -

“ไม่ กูมีบ้านของกูนะเว้ย ถ้าไม่อยากไปส่งก็ไม่ต้อง เดี๋ยวกูกลับเอง”

“ปลาวาฬ...”

“งั้นมึงเล่าเรื่องพี่มึงให้กูฟังเป็นข้อแลกเปลี่ยนได้ไหมล่ะ?”

ผมยื่นข้อเสนอให้มัน เชื่อสิ หลังจากกิลล์น้องมันคนนั้น(มันบอก)ออกไป มันก็ไม่ยอมพูดถึงเรื่องนั้นอีกเลย

“ที่กูอยากรู้ ก็แค่เพราะเมื่อกี้น้องมึงพูดถึงชื่อกู กูแค่อยากรู้ว่าทำไมพี่มึงต้องถามหากูกับมึง แล้วทำไมมึงกับกิลล์ต้องกังวลกันขนาดนั้นด้วย แล้วทำไม...มึงต้องพยายามปิดกู?”

“กูไม่ได้พยายามปิดมึง แต่มึงไม่ต้องรู้อะไรมากหรอกเรื่องไอ่เหี้ยนั่น รู้แค่ว่ามันเป็นคนเลว แค่นั้นพอ”

“กัส...”

“ปลาวาฬ กูไม่อยากเล่าจริงๆ กูขอเถอะ”

ผมเม้มปากแน่นด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงต้องปิดผมขนาดนี้ หรือเพราะผมมันไม่ได้อยู่ในฐานะน่าไว้วางใจพอที่รับรู้เรื่องครอบครัวของมันได้วะ. ..?

“ก็แล้วแต่มึง”

“ปลาวาฬ~... อย่าโกรธกูสิวะ กูมีเหตุผลจริงๆที่บอกมึงไม่ได้”

“เหตุผลอะไรล่ะ?”

“....”

“เพราะกูเป็นคนนอก ใช่เปล่าวะ?”

“ไม่ใช่นะเว้ย แฟนกูทั้งคนจะเป็นคนนอกได้ยังไง?”

“งั้นมึงก็บอกมาสิ ถ้าเหตุผลมึงฟังพอขึ้นหู กูจะไม่ถามถึงพี่มึงอีกเลย”

“ถ้ามึงรู้ไปมึงก็อาจจะขอเลิกกับกูก็ได้”

“ทำไม? แล้วทำไมกูจะต้องเลิกกับมึงด้วย เลิกไปกูก็แพ้ดิ”

“...”

“ยิ่งเงียบแบบนี้กูยิ่งอยากรู้ว่ะว่าพี่มึงเป็นคนยังไง”

“หยุดอยากรู้เรื่องนี้ไปเลย เอาเป็นว่าถ้ามีเรื่องอะไรแปลกๆขึ้น มึงต้องรีบบอกกู เข้าใจไหม?”

-^-

เอาเถอะ ไม่ว่าจะคาดเค้นมันยังไงมันก็ไม่ยอมบอกอยู่ดี เหอะให้ตาย... ผมล่ะอยากรู้จริงๆว่าพี่มันเป็นคนยังไง แล้วทำไมมันจะต้องคิดว่าถ้าผมรู้แล้วผมจะเลิกกับมันด้วย??

 

__________________________________________________________________________

เปิดตัวน้องกิลล์เบาๆ #แอบแรงเนอะ ฮ่าาาา
ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนะจ๊ะ แล้วอย่าลืมเม้นกันนะ >///<

[PAWAN] อยากรู้จะตายแล้วห่า ทำไมไม่ยอมบอกไรกูเลยวะ


++twitter : minemeni001++
ทักทายกันได้นะไม่กัด

 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น