matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 185

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2563 03:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

 

 

๖ มกราคม ๒๕๖๓ 

เพียงกาล 

เขียนโดย 

แม่มณี (matchty) 

 

 

บทนำ 

ครืด!! เปรี้ยง!!!!!! 

ซ่า ๆ ๆ ๆ

แสงสีขาวที่พาดผ่านท้องฟ้า และเสียงร้องคำรามของอสนีบาตที่สะเทือนเลือนลั่น ท่ามกลางสายฝนตกกระหน่ำยามค่ำคืน ใต้เงาร่มไม้ใหญ่ ปรากฏร่างสูงกำยำของชายคนหนึ่ง ทรุดกายอยู่เหนือเนินดิน กำลังใช้สองมือพยายามขุดดินตรงนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไรที่ทำอยู่อย่างนั้น เสื้อผ้าจากที่เคยขาวสะอาดก็แปรเปลี่ยนเป็นเปรอะเปื้อนโคลนตม จนแทบจะมองสีเดิมของมันไม่ออก มือไม้ที่เคยหมดจดก็เต็มไปด้วยรอยแผลถลอกปอกเปิก ถึงอย่างนั้นความเจ็บที่ได้รับก็ไม่สามารถจะหยุดการกระทำที่เกิดได้

ยังคงใช้มือตะกุยดินเพื่อขุด และขุดมันอยู่อย่างนั้น

สายฝนยังคงสาดซัดลงมาเรื่อย ๆ อย่างไม่มีผ่อนปรน ซ้ำยังเทกระหน่ำยิ่งกว่าเก่าชนิดมืดฟ้ามัวดินราวกับจะกลั่นแกล้ง ยามที่ขุดลงไปจนเกิดหลุมเล็ก ๆ สายฝนก็จะเซาะหน้าดินรอบข้างให้ไหลลงมาทับถมในหลุมนั้นอยู่ร่ำไป วนเวียนกลับไปกลับมาซ้ำ ๆ ไม่จบไม่สิ้น แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้ย่อท้อ ยังคงเพียรพยายามตั้งหน้าตั้งตาขุดมันต่อไป

ร่างกายกำยำเริ่มหนาวสั่น เรี่ยวแรงที่เคยมีก็อ่อนล้าลงทุกขณะ แต่แรงใจในการลงมือในสิ่งตนกำลังทำนั้น มันยังคงเต็มเปี่ยมและไม่มีทีท่าว่าจะลดลง

เหนื่อยใจแทบขาด หนาวจนใกล้จะขาดใจ แต่ใครอีกคนคงยิ่งกว่า ใครอีกคนที่ตนมาไม่ทัน…

ดวงตาที่เคยดุดันคมกล้า อ่อนแสงลงไร้ชีวิตราวกับคนตาย ดวงหน้าหล่อเหลาที่ใครก็ต่างกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใคร บัดนี้สิ้นสภาพและอาบไปด้วยน้ำตา

น้ำตา...ที่ไม่เคยหลั่งรินให้ใคร

สองมือกอบเอาน้ำและเศษดินโคลนออกจากหลุมที่ตนขุดอย่างไม่ลดละ ในขณะที่ริมฝีปากก็เอ่ยพร่ำรำพันออกมาด้วยคำเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมาไม่ได้หยุด

‘พ่อลม...’

‘พี่ขอโทษ...ขอโทษ’

ครืด!! เปรี้ยง!!!!!! 

อสนีบาตกู่ร้องคำรามกึกก้องสะเทือนไปทั่วแผ่นฟ้า สายฝนโปรยปรายไม่ขาดสายราวกับจะร่ำไห้ ลีลาวดีดอกสวยปลิดปลิวจากลำต้น ลอยละล่องตามลมร่วงหล่นบนผืนดิน ทิ้งให้ชายหนึ่งจมอยู่กับกาลเวลาเจ็บปวดที่หมุนวนไม่มีสิ้นสุด

‘พ่อลม...เจ้าอยู่ที่ใด’

‘อย่าล่องลอยหายดังชื่อเลยหนา พี่คว้าลมไม่ได้’

‘กลับมาเถิดคนดี’

‘กลับมา...’

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

กราบสวัสดีมิตรรักแฟนนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ อาจจะล่าช้าจากปีใหม่ไปบ้าง แต่ก็ขอกล่าวคำว่า...สวัสดีปีใหม่ทุกท่านนะคะ ขออาราธนาสิ่งศักดิ์ทั้งหลาย ช่วยดลบันดาลให้คนอ่านทุกท่าน มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง เงินทองไหลมาเทมา มีกินมีใช้ไม่ขาดมี ใครที่อยากมีคู่ก็ขอให้ได้ให้โดน ใครที่เป็นสายติ่งก็ขอให้โชคดีมีชับกับสิ่งที่ชอบ คิดสิ่งใดก็ขอให้ท่านสมหวังทุกประการ และ...ขอกอดทุกท่านแน่นๆ ที่ผ่านอีกปีไปด้วยกันนะคะ สิ่งใดที่ไม่ดีให้มันตายไปกับปีเก่าค่ะ แล้วมาเริ่มปีใหม่ให้สดใสไปด้วยกัน!!!

ว่าด้วยนิยายกันสักนิด เปิดหัวมาแบบนี้ หลายคนอาจจะคิดถึงเรื่องผี ซึ่งขอบอกไว้เลยตรงนี้ว่า...

ไม่บอกหรอก

ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สิ่งที่จะบอกก็คือ อยากที่ได้เตือนไว้แล้วในหน้าแนะนำนิยาย ภาษามันอาจไม่สละสลวยนะคะ ต้องขออภัยจริง ๆ แต่มณีนั้นจะพยายามไม่ให้มันห่วย บอกเลยว่าค่อนข้างเครียด เพราะเขียนแต่นิยายวัยรุ่นมาตลอด บอกตรง ๆ ว่าติดภาษา สำนวนตัวเองมิใช่น้อยเลย แต่ในความเครียดก็มีความท้าทายนะเออ

นิยายแต่งสด ๆ เขียนเสร็จอัพให้อ่านเลย ไม่มีกักตุนไว้ในคลังใด ๆ ทั้งนั้นนะคะ (บทนำนี่ก็เหมือนกัน เขียนเสร็จ ตรวจคำผิด มณีก็อัพเลย) สิ่งที่มณีมีในมือตอนนี้คือพล๊อตที่วางเอาไว้เท่านั้น พอให้รู้เส้นเรื่อง และทางเดินที่ตัวเองจะเขียนไป เพราะฉะนั้น จะอัพให้อ่านช้านะคะ ช้าจริงๆ ใครที่ทนรอไม่ไหว แนะนำให้มาอ่านอีกสัก 2 เดือนข้างหน้า น่าจะหลายตอนไปแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ส่วนใครสายชิล เราก็มาเดินเอื่อย ๆ ไปด้วยกันค่ะ

อย่างไรก็ดี ฝากเนื้อฝากตัวฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

ฝากเมนต์ ฝากให้กำลังใจ ฝากติด #เพียงกาล ด้วยนะคะ (ถ้าใครเล่นทวิตเตอร์แล้วว่างๆ)

ถ้าชอบ ถูกใจ อยากแนะนำต่อก็ไม่ติดขัดนะคะ กราบขอบพระคุณล่วงหน้าตรงนี้เลย อิ อิ

ด้วยรักเสมอ

แม่มณี

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น