marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 463

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2563 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 16
แบบอักษร

 

 

 

ประกาศสงคราม

 

“ฝันดีนะคะคนดี” ผมโน้มตัวลงจูบหน้าผากเล็กน้อยของเธอก่อนจะค่อยๆถอนตัวออกมาช้าๆหลังจากที่เราทั้งคู่พึ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อน และ เหมือนว่าผมจะทำให้เธอเหนื่อยมากอีกด้วย พอค่อยๆผละตัวออกมาได้แล้วผมก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างบางไว้ก่อนจะรีีบเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วก็เดินไปเก็บโทรศัพท์ในกางเกงที่ถอดทิ้งไว้เมื่อไม่นานมานี้ พอได้สิ่งที่ต้องการผมก็ค่อยเดินออกไปจากห้องนอนของเธอทันที

“จัดการกับศพไอ้หมอนั่นแล้วใช่ไหม” ทันทีที่ออกมาจากห้องของเธอผมก็รีบต่อสายไปหาลูกน้องของผมอย่างรวดเร็ว

‘ครับนาย’ คำตอบของลูกน้องทำให้ผมพยักหน้าอย่างพอใจ อันที่จริงผมเห็นตั้งแต่ตอนที่หมอนั่นตามเธอไปแล้วแต่ผมตัดสินใจที่จะรอดูว่าสถานการณ์จะเป็นไงสุดท้ายเธอก็เป็นคนยิงหมอนั่นแล้วเดินออกมาพอเห็นดั่งนั้นผมเลยสั่งให้ลูกน้องจัดการกับศพของหมอนั่นพร้อมกับจัดการกับกล้องวงจรปิดบริเวณรอบๆไม่ให้ฉาวมาถึงเธอได้ทันที...

“โอเค” พูดจบผมก็กดวางสายก่อนจะนึกย้อนไปถึงตอนที่ไปเห็นเธอยืนตากหิมะอยู่ตอนนั้นแววตาเธอดูสับสนไปหมดราวกับไม่ไว้ใจอะไรสักอย่างบนโลกใบนี้...ตอนนั้นผมเจ็บปวดมากผมรู้ว่าเธอต้องอดกลั้นหลายๆอย่างผมจึงตัดสินใจที่จะไม่ถามเธอรอให้เธอเป็นคนพูดออกมาเอง...

“ต้องรีบจัดการเรื่องทั้งหมดแล้วสินะ”

 

 

วันต่อมา

 

 

“ไม่เอา!! พี่ห้ามไปกับฉันนะพี่ต้องอยู่ที่นี่” เสียงโวยวายของเธอดังขึ้นในขณะที่กำลังจัดของที่จะไปทำภารกิจแต่ผมก็ดันเผลอปากบอกเธอไปว่าผมจะตามไปด้วยพอเจ้าตัวรู้ก็โวยวายยกใหญ่จนกระทั่งเราทั้งคู่นั่งเถียงกันเรื่องนี้มาสักพักละ

“มันอันตรายจะให้พี่ปล่อยเธอไปคนเดียวได้ไง” คำพูดของผมทำให้เธอถอนหายใจออกมาเล็กแต่ไม่ทันเธอจะตอบอะไรจู่ๆโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น

RRRRRR RRRRRR

ผมหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นพี่ลิสโทรมาผมจึงชูให้เธอดูก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกไปรับสายที่ระเบียงส่วนเธอก็จัดของต่อ

“ว่าไงครับพี่โทรมาแต่เช้ามีอะไร”

‘โฮ ตอนนี้ทางเรากำลังโดนโจมตีจากทางนั้นอย่างหนักตอนนี้พวกนั้นไม่ได้จะเล่นงานแค่โฮคนเดียวแล้วแต่มันจะเล่นทำลายพวกเราทั้งหมด’ คำพูดของพี่ลิสทำให้ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หมายความว่าไงพี่เกิดอะไรขึ้นครับ” คำถามของผมทำให้พี่ลิสถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

‘เมื่อคืนมีคนแฮกเข้ามาพยายามจะขโมยข้อมูลลับที่เรามีในฐานข้อมูลซึ่งในนั้นมีข้อมูลการครอบครองอาวุธนิวเคลียร์ และ ขีปนาวุธของบริษัทเราที่ไม่เคยมีใครรับรู้มาก่อนนอกจากพวกเรา...นอกจากนี้เมื่อคืนตอนตีสองเครื่องบินของสายการบินของเราเกิดเหตุขัดข้องทำให้เครื่องบินตกตอนที่กำลังเดินทางไปมอสโกตอนนี้ที่หน้าตึกใหญ่ของบริษัทกำลังถูกล้อมด้วยนักข่าวทุกสำนักเรื่องนี้มันกำลังสอดคล้องกันอย่างมากว่ามั้ยทุกอย่างโดนโจมตีมารวดเดียวราวกับกำลังประกาศสงคราม’ ผมฟังที่พี่ลิสพูดอย่างตั้งใจก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างตรึงเครียดเล็กน้อยกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นแค่เพียงคืนเดียวทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่สิไม่ใช่แค่คืนเดียงแต่เหมือนทุกอย่างถูกวางไว้แบบนี้แล้วเริ่มจากที่มีนคิดจะจัดการยองมีจากนั้นก็เริ่มจู่โจมฐานข้อมูลของครอบครัวผมแล้วต่อด้วยการทำให้ ANZ ขาดความหน้าเชื่อถือที่ทำให้เครื่องบินตกครั้งนี้

“ถ้าเป็นการประกาศสงครามจริงๆศัตรูก็เริ่มโผล่หางออกมาแล้วไงครับพี่ลิส การสร้างสถานการณ์ครั้งนี้ใครเป็นคนที่ได้ผลประโยชน์มากสุดละครับ” แต่ในวิกฤติแบบนี้มันก็ทำให้ผมเห็นช่องว่างที่ศัตรูลืมนึกถึงได้ไงละ

‘หมายความว่า DK corporation อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้งั้นเหรอแต่ครั้งที่แล้วพวกนั้นจะยอมระเบิดเรือตัวเองเลยงั้นเหรอ’

“แค่ระเบิดเรือตัวเองสักลำแลกกับการจับผมเข้าคุกได้พี่คิดว่าไงละครับ”

‘นั่นสินะ เป็นความเสี่ยงที่คุ้มมากที่จะแลกกับการที่จะทำให้ความเชื่อมั่นใน ANZ ลดถอยลงถ้าหากหนึ่งในผู้บริหารกลายเป็นคนที่ลอบวางระเบิด’

“ใช่แล้วครับ ตอนนี้พี่ช่วยพี่หย่งกับพี่โซเคลียร์สถานการณ์ทางนั้นก่อนเถอะครับส่วนเรื่องคนที่บงการเรื่องนี้ผมจะจัดการเองเพราะอีกไม่นานผมก็จะไปทักทายหมอนั่นสักหน่อย อ่ะจริงสิพี่ลิสทันทีที่ถึงเที่ยงคืนวันนี้จัดการปล่อยคลิปการรับสินบน และ คอรัปชั่นทั้งหมดของรัฐบาลชุดนี้ด้วยนะครับจากนี้เราจะเริ่มโต้ตอบพวกนั้นได้ละ”

‘อ่อได้ๆ ว่าแต่โฮจะไปไหนเหรอ’

“โคลัมเบียครับ...อ้อแล้วก็พี่ช่วยสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาให้ผมหน่อยนะเพราะการเผชิญหน้ากับศัตรูครั้งนี้ถ้าไม่มีอิทธิพลมากพอคงเข้าใกล้หมอนั่นไม่ได้”

“โอเคๆได้ ถ้างั้นอย่าลืมใส่ไบโอนิกติดต่อพี่มาด้วยนะฝากทางนั้นด้วยเดี๋ยวพี่จะรีบเคลียร์ทางนี้เพราะดูเหมือนว่าสถานการณ์ตอนนี้ความน่าเชื่อเราลดลงเร็วมาก’

“ครับพี่เชื่อใจผมได้เลยงั้นผมวางแล้วนะครับ” พูดจบผมก็กดวางสายก่อนจะยืนมองบรรยากาศในรอบๆตีวเมืองวันนี้ที่ดูเหมือนจะวุ่นวายกว่าทุกวัน...ก่อนจะตัดสินใจหยิบบุหรี่ที่ไม่ได้สูบนานแล้วขึ้นมาสูบเล็กน้อยตอนนี้ผมกำลังโกรธมาก!!! โกรธมากที่สุดที่พวกนั่นมาแตะต้องครอบครัวของผมแตะต้องผู้หญิงของผมแตะต้องสิ่งที่ครอบครัวผมสร้างมา!!!!

“พี่ค่ะ....เป็นอะไรหรือเปล่า” แต่ในตอนที่กำลังจมกับความคิดของตัวเองอยู่นั่นเองจู่ๆร่างบางก็โผล่เข้ามากอดผมจากด้านหลังให้เดาง่ายๆเธอคงจะเห็นข่าวที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้แล้ว ผมพ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนจะทิ้งลงพื้นแล้วหันไปหาเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน

“วันนี้เราเดินทางไปโคลัมเบียกันเถอะนะยองมี...’ แม้ผมจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่เธอคงรู้ว่าผมกำลังโมโหจึงไม่ขัดอะไร

“ก็ได้ค่ะ”

“ขอกอดหน่อยนะ...แค่แป็บเดียวขอแค่แป๊บเดียวก็พอ” คำพูดของผมทำให้เธอสวมกอดแน่นขึ้นไม่พูดอะไรต่อความอบอุ่นจากร่างกายของเธอกำลังให้ผมรู้สึกดีขึ้นอย่างช้าๆ...กลิ่นหอมจากตัวของเธอกำลังบรรเทาความโกรธของผมลงทีละนิด...ขอแค่มีเธอข้างๆพร้อมกับอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้ผมก็รู้ถึงการมีชีวิตต่อของผมแล้ว ผมจะหยุดเล่นแล้วทวงทุกสิ่งทุกอย่างของผมกลับมาต่อให้มันต้องฆ่าใครไปมากมายแค่ไหนก็ตาม!!!

‘ฉันจะไปถล่มพวกแกทั้งหมดคอยดูเถอะ!!!’

 

 

~~~~~~

โคลัมเบีย

เมืองหลวงโบกาตา

 

 

“ไม่เจอกันนานนะครับนาย” ทันทีที่ผมมาถึงที่พักที่อึนอู กับ แอนดรูจัดเตรียมไว้ให้สองคนนั้นก็รีลโผล่เข้ามาหาผมอย่างดีใจทันทีจนยองมีที่ลงจากรถตามหลังมาติดๆขำเล็กน้อยแต่จู่ๆสีหน้าของสองคนนั้นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย...

“นั่นใครครับ??” คำถามของอึนอูทำให้ผมหันไปทางยองมีนิ่งก่อนเจ้าตัวจะนึกออกแล้วปิดนาโนชิปกลับมาร่างปกติของตัวเองทันที

“สวัสดีค่ะ คุณอึนอู คุณแอนดรู ฉันพัคยองมีค่ะ” คำทักทายของยองมีทำให้สองคนนั้นรีบก้มหัวให้ทันทีพร้อมกับยิ้มออกมาราวกับกำลังดีใจมากที่เจอเธอ!!!! ให้ตายเถอะที่กับผมเจ้าสองตัวนี้ยังไม่ยิ้มขนาดนี้!!!!

“สวัสดีครับคุณยองมี”

“สวัสดีครับว่าที่นายหญิง” แต่คำพูดของแอนดรูกลับทำให้เจ้าตัวหน้าแดงเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้นฮึๆน่ารักจัง

“เอาละเลิกพูดมากได้แล้วกลับเข้าไปข้างในกันเถอะตอนนี้ฉันอยากรู้ความเคลื่อนไหวของกงโชจุนเป็นไงบ้าง” จบคำพูดของผมทั้งสองคนนั้นก็หันมาทำให้เคร่งขรึมทันที

“ครับ/ครับ” สองคนนั้นหันหลังเดินนำเข้าไปในที่พักส่วนผมก็เอื้อมมือไปจับมือเธอเดินตามเข้าไปพร้อมกับหันไปพูดยิ้มๆกับเธอ

“เรามารีบจบเรื่องนี้กันเถอะเนอะ”

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

 

ปึง!!!

“พวกมันกล้าทำถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ!!!!” เสียงทรงอำนาจของชายสูงวัยพูดขึ้นพร้อมกับทุบกำปั้นลงที่โต๊ะทำงานอย่างแค้นเคืองเขาอุตส่าห์วางแผนกำจัดพวกมาเฟียพวกนั้นมาเป็นเวลาหลายปีกว่าจะได้คนที่คอยสนับสนุนเบื้องหลังแต่ไม่นึกว่าพวกมาเฟียขยะพวกนั้นจะกล้าทำถึงขนาดนี้ทั้งๆที่พวกมันไม่น่าจะรู้ว่าใครเป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง

“ตอนนี้สถานการณ์ของพวกนั้นพลิกแล้วครับสำนักข่าวหลายข่าวเริ่มทำข่าวเกี่ยวกับการรับสินบนของรัฐบาลแล้วครับแถมตอนนี้สื่อจากต่างประเทศก็เริ่มรายงานข่าวนี้แทนข่าวที่เครื่องบินตกแล้วครับ” คำพูดของเลขายิ่งทำให้เขาไม่พอใจอย่างมากทั้งที่สตีหมายเลขหนึ่งคนนั้นบอกว่าจะทำลายข้อมูลพวกนี้ให้แท้ๆแต่ทำไมมันยังถึงมีได้อีกละ แถมไอ้ลูกชายคนเล็กของพวกมันก็ตายไปแล้วแท้ๆแต่ทำไมกัน!!!!

“ติดต่อไปหา โคว เดี๋ยวนี้เราต้องให้ทางนั้นจัดการเรื่องนี้ให้”

“ท่านครับไม่ทันแล้วครับตอนนี้ท่านประธานาธิบดีเรียกประชุมในทำเนียบด่วนแล้วครับ!!” ทันทีที่ได้ยินลูกน้องพูดแบบนั้นเขาก็กำมือแน่นอย่างโมโห!!!

“ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!! คิดจะกำจัดพวกมันแท้ๆเป็นแบบนี้ได้ยังไงไม่ว่ายังไงก็ติดต่อโควไปบอกมันจับตัวยัยนักสืบนั่นไว้ต่อลอง...”

“ครับท่าน” ทันทีที่ลูกน้องของเขารับคำเสร็จก็เดินออกไปจากห้องเขาได้แตากำมือแน่นอย่างโกรธแค้น...

“ไอ้พวกชเว!!!! ฉันจะทำลายพวกแก!!!!!!”

 

 

เอาละการโต้ตอบกำลังเริ่มขึ้นหลังจากที่เข้าโหมดน่ารักมาเป็นเวลานานก็กลับมาสู่การดำเนินเรื่องอย่างเคร่งเครียดอีกครั้งเฮ้ออออออ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น