หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 21 จะทำอะไร

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 จะทำอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2563 14:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 จะทำอะไร
แบบอักษร

 

ถังเฉียนอยากกรีดร้อง แต่ชายคนนี้กลับอุดปากของนางไว้ เมื่อเขาเห็นท่าทางหวาดกลัวของนางแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ 

“อือ...อือ...” 

ถังเฉียนมองดูผู้ชายตรงหน้า ไม่เห็นจุดสีทองที่หว่างคิ้วของเขาแล้ว ฝ่ามือของเขาที่ปิดใบหน้านางนั้นส่งทอดความรู้สึกอบอุ่นมา  

ถังเฉียนขยับปากเล็กน้อย ทำให้ริมฝีปากสัมผัสถูกฝ่ามือเถิงเฟิง ความรู้สึกอุ่นนั้นทำให้เขาดึงมือกลับมาในทันที 

“เจ้าจะทำอะไร” 

“เจ้ายังไม่ตายนี่” 

ทั้งสองพูดออกมาแทบจะพร้อมกัน เพียงแต่เถิงเฟิงพูดด้วยความตกใจ ส่วนถังเฉียนนั้นพูดด้วยความประหลาดใจ เถิงเฟิงถอดหน้ากากของนางออก มองดูดวงตาที่งดงามของนางแล้วความรู้สึกชื่นชอบก็วาบขึ้นบนใบหน้า 

“แม่จอมยุ่ง ข้าจะตายได้อย่างไรกัน ข้ายังไม่ได้เอาคืนเจ้าเลยนะ เจ้าทำให้ข้าเป็นรูตรงนี้ เจ้าต้องรับผิดชอบข้าจนถึงที่สุด” 

“ข้า...” 

ถังเฉียนอยากจะบอกว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่นางตั้งใจจะให้เกิดขึ้นและไม่ใช่นางที่เป็นคนทำ แต่พออ้าปากแล้วก็นึกถึงที่เสี่ยวจินที่คอยปกป้องนางทุกเรื่อง เช่นนั้นจึงไม่อาจผลักความรับผิดชอบที่หนักหนานี้ไปให้เสี่ยวจินได้ 

“ข้าทำเอง เจ้าจะทำไม เจ้าไม่ได้ตายสักหน่อยนี่ ขู่ข้าไปเพื่ออะไรกัน” 

ถังเฉียนทำท่าทางเหมือนอยากจะกินคน หลายวันมานี้นางข่มขู่คนอื่นจนเคยชินเสียแล้ว คำพูดแข็งกร้าวขึ้น ถังเฉียนถลึงตาใส่จนเถิงเฟิงผงะ 

เถิงเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่จะนึกอยากเล่นงานถังเฉียนขึ้นมา เขายื่นมือออกไป 

“เจ้าจะทำอะไร” 

เดิมทีเป็นเถิงเฟิงที่ถามถังเฉียน เวลานี้กลับกันเสียแล้ว เถิงเฟิงงอนิ้วเป็นมะเหงกแล้วเขกเข้าที่หน้าผากของถังเฉียน 

“แก้แค้น!” 

ถังเฉียนอยากยกมือขึ้นกุมศีรษะ แต่พอเงื้อแขนขึ้นก็กลับต้องรีบวางลง แขนของนางยังเจ็บอยู่มาก 

“คนพวกนั้นรังแกเจ้าหรือ” 

น้ำเสียงเถิงเฟิงโกรธแค้นมาก แต่ท่าทางของถังเฉียนที่ร้องโอดโอยนั้นทำให้เขาทำได้เพียงแค่คลำที่แขนของนาง ถังเฉียนยังดึงแขนของตัวเองไม่ค่อยเข้าที่ ทำให้ตอนนี้ยังคงรู้สึกเจ็บที่แขน 

“ไม่ต้องกลัว ข้าทำเรื่องเช่นนี้บ่อย” 

ถังเฉียนฟังที่เขาพูดแล้วก็รู้สึกว่าน่าเชื่อถือเป็นอย่างมาก เช่นนั้นจึงพยักหน้าให้เขา ที่จริงแล้วคนทั้งสองเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงกลับไว้ใจคนผู้นี้อยู่บ้าง 

บางทีอาจเป็นรอยยิ้มของเขาที่ทำให้เขาดูไม่เหมือนคนเลว หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะหลังจากที่ถังเฉียนถูกเนรเทศมาที่เผ่าม้ง เขาเป็นคนแรกที่ยิ้มให้นาง 

“แกร๊ก...” 

ขณะที่ถังเฉียนกำลังคิดฟุ้งซ่าน ทันใดนั้นแขนของนางก็ถูกดึงลงมา ขณะที่นางกำลังจะพูด เถิงเฟิงก็จัดแขนนางเข้าที่แล้ว 

ความเจ็บปวดอย่างฉับพลันทำให้ถังเฉียนร้องออกมาเบาๆ 

แม้ว่าเถิงเฟิงจะปิดปากนางได้ทันท่วงที แต่หวังหลงซึ่งอยู่หน้าประตูก็ยังได้ยินเสียงของนาง 

“ท่านหมอ เป็นอะไรหรือไม่ ต้องการให้ช่วยหรือไม่ขอรับ” 

ถังเฉียนเหงื่อชุ่มโชก แต่ยังอดกลั้นได้ นางมองเถิงเฟิงแล้วพูดว่า 

“มะ ไม่มีอะไร เตรียมมื้อเย็นให้ข้าหน่อย” 

พอเห็นเถิงเฟิงทำท่าเหมือนตีปีก นางก็พูดทันทีว่า 

“ข้าอยากกินไก่!” 

เถิงเฟิงชูนิ้วโป้งให้นางทันที พอถังเฉียนพูดจบ หวังหลงก็ร้องขานรับแล้วไปจัดการให้ จะอย่างไรพวกเขาก็อยู่ในจวนอ่อง ความระแวดระวังของหวังหลงย่อมลดลง 

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” 

เถิงเฟิงไม่ได้ตอบคำถามของนาง แต่กลับมองดูรอบๆ เมื่อเห็นหนังสือกระจัดกระจายเกลื่อนอยู่ทั่วพื้น จึงลองหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาพลิกดู ถังเฉียนรีบแย่งหนังสือมาทันที 

“อย่ายุ่งนะ หนังสือพวกนี้เป็นของข้า” 

“ของเจ้าหรือ บอกหน่อยสิว่าเจ้ารู้จักอักษรตัวนี้หรือไม่ ถ้าเจ้าอ่านได้ข้าจะแต่งกับเจ้าเป็นอย่างไร” 

“ข้า...” 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น