winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 34

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2563 10:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28
แบบอักษร

“มึงก็รู้ว่ากูไม่เห็นด้วย ที่มึงจะคอยมาเป็นห่วงเป็นใยนางแบบนี้ ยังเสือกชวนกูมาอีก”

“ก็ชวนมาให้มึงรู้ไงว่า กูแค่มาเยี่ยมเพื่อนที่ป่วย มันจะไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมทั้งนั้น”

“อ๋อเหรอ นึกว่าชวนกูมา เพื่อให้กูคอยเตือนสติ”

“ไม่ มันจะไม่มีไอ้เบธคนโลเลอีกต่อไป”

หลังจากที่เบธนอนทบทวนความรู้สึก ทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาตลอดทั้งคืน นอนอ่านข้อความที่คุยกับฝนต้นเมษา มองเฝือกที่มีคำว่า “ทหารสู้ๆ” ที่ฝนเป็นคนเขียนไว้ และนึงถึงค่ำคืนอันแสนลึกซึ้งที่ฝนตกลงปลงใจมอบร่างกายทุกส่วนให้กับเบธ

และที่ทำให้เบธเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้ เพราะเบธจำได้ดีว่า ตอนที่ไม่ได้เห็นหน้าฝนต้นเมษาเป็นอาทิตย์ ตอนนั้นมันทรมานจะขาดใจแค่ไหน แล้วถ้าต้องขาดกันตลอดไป ชีวิตของเบธจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้เลย

หลังเลิกงาน เบธชวนหมวดดลมาเยี่ยมมัสยาที่ยังคงอยู่ในห้องผู้ป่วยหนักและคุณหมอยังคงงดเยี่ยม ทั้งคู่ก็เลยได้แค่สอบถามอาการคร่าวๆ กับพยาบาล

“ตามประวัติการรักษา พบว่าคนไข้มีภาวะเลือดออกง่าย เกล็ดเลือดต่ำ ตอนนี้รอผลเลือดจากแล็บเพิ่มเติมอีกทีว่าจะมีความผิดปกติอย่างอื่นอีกไหม แต่ญาติไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เจ้าหน้าที่ทุกคนดูแลคนไข้อย่างเต็มที่ตลอด 24 ชั่วโมง”

“ขอบคุณมากๆ นะคะ” เบธยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“เอ่อ คุณพยาบาลคะ รบกวนถามนิดนึงค่ะ ว่า นอกจากพวกเราสองคน มีคนอื่นมาเยี่ยมอีกมั้ยคะ” หมวดดลถาม

“มีค่ะ เมื่อเช้ามีคุณป้าของคนไข้มาเยี่ยม บอกว่าจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่าง แล้วถ้ามีเหตุฉุกเฉินอะไร ให้ติดต่อไปที่คุณป้าทันทีค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะ”

เบธกับหมวดดลเดินออกจากโรงพยาบาลอย่างอารมณ์ดี

“ยิ้มระรื่นเลยนะมึง”

“เออดิ โล่งดี”

“ทีนี้มึงก็คงจะเข้าใจแล้วนะ ว่าหน้าที่ดูแลคนทั้งโลกน่ะ ไม่ใช่ของมึง”

“จริงของมึง แล้วดูท่าทาง ป้าเค้าจะรวยมากด้วย และคงจะดูแลมัสแทนพ่อมัสได้เป็นอย่างดี”

หมวดดลขับรถเพื่อไปส่งและเพื่อไปกินข้าวเย็นกับเบธที่บ้าน

และทางที่จะไปก็ผ่านร้านต้นไม้นายขวัญ

“อ้าว ไอ้เบธ นั่นน้องเมธนี่ ให้จอดรับปะ” หมวดดลมองไปที่ถนนอีกฝั่ง ก่อนจะมุ่งไปกลับรถ

“ควรจอดมั้ยวะ”

“แหม จะไม่มีเบธคนเดิมอีกต่อไป”

“ก็ใช่ไง ถึงไม่อยากจอด ตัดแล้วตัดเลยเว้ย แต่ก็อยากรับน้องด้วย เลยลังเล”

“อุ๊ย อีบ้า คนที่เค้าแน่จริงน่ะ มันต้องเจอกันได้ คุยกันได้เว้ย”

“พอดีไอ้เบธแน่จริง จอดเลยดล”

เบธทำหน้าเก๋าๆ กวนๆ ชี้มือให้หมวดดลเทียบรถที่ฟุตบาท

 

บรรยากาศที่ร้านต้นไม้นายขวัญ

สาวน้อยเมธนภายืนดูป้ายประกาศเชิดชูเกียรติ “บุคคลผู้ทำประโยชน์ให้ประเทศ” ที่ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจจัดทำแล้วนำมาติดให้ถึงที่ร้าน เป็นการตอบแทนที่เมธนภา นายอาช และแก้วตาขวัญ ให้ความร่วมมือกับตำรวจจนกระทั่งนำไปสู่การจับกุมพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ได้ และป้ายนี้ก็ช่วยเรียกลูกค้าเข้าร้านได้เป็นอย่างดี คาดว่าอีกไม่นาน ร้านต้นไม้แห่งนี้ก็จะกลับมาครึกครื้นเหมือนเดิม

“จริงๆ ป้ายนี้ควรไปติดบ้านเธอหรือเปล่า” นายอาชเดินเข้ามายืนข้างๆ เมธ

“ติดที่นี่แหละถูกต้องแล้ว” เมธหันไปอมยิ้มให้นายอาชอย่างน่ารัก

“ถูกยังไง ไหนว่ามาซิ”

“ก็ถ้านายไม่ถูกกระทืบ เรื่องมันก็ไม่บานปลายขนาดนี้ ป้ายนี้ ให้นายแหละ ถูกแล้ว”

“จริงๆ ที่เราถูกกระทืบ มันไม่น่าจะเกิดอะไร ถ้าเธอไม่เป็นห่วง” นายอาชพูดนิ่งๆ ทำหน้านิ่งๆ

“เดี๋ยวก่อนนะ ใครบอกว่าเราเป็นห่วง”

“อืม เราคิดออกแล้ว ว่าจะทำยังไง ให้เราสองคนได้ป้ายนี้ไปเหมือนๆ กัน”

“ทำยังไง แบ่งคนละครึ่งเหรอ หรือจะเอาไปถ่ายเอกสาร”

“เปล่า”

“หรือไปขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทำให้อีกอัน”

“เปล่า”

“อ้าว แล้วยังไง”

“ย้ายมาอยู่บ้านเราดิ” คราวนี้คนนิ่ง หลุดยิ้มออกมา

“พูดอะไรเนี่ย”

“เดี๋ยวเรียนจบ ให้พ่อไปขอนะ”

“นี่ ก่อนให้พ่อมาขอน่ะ ลูกควรจะขอก่อนมั้ย”

“แค่นี้ก็รู้แล้วเปล่า”

“รู้อะไร ไม่เห็นรู้เลย”

“เมธเป็นแฟนอาช นะ นะครับ”

“จั๊กจี้หูอะ” เมธนภาเขิน แต่ก็ทำเป็นขำกลบเกลื่อน

“ตกลงมั้ย เร็วๆ สิ”

“อื้อ”

แก้วตาขวัญมองหนุ่มสาวจีบกันอยู่ห่างๆ ก็อดยิ้มตามไม่ได้ ก่อนจะหันไปเจอว่า เบธกับหมวดดลกำลังเดินตรงมา แก้วรู้สึกทำตัวไม่ถูกนิดหน่อย เพราะไม่ได้คุยกับเบธนานแล้ว แต่ก็คิดว่า อยากจะขอบคุณเบธและหมวดดลดูเหมือนกัน

แต่ก่อนที่เบธจะเดินมาถึง

“สวัสดีค่ะ พอดีอยากได้ต้นไม้ไปแต่งบ้าน แต่ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรดี รบกวนให้คำแนะนำหน่อยได้มั้ยคะ”

มีผู้หญิงแต่งตัวบอยๆ แต่ท่าทางสุภาพเรียบร้อย เดินมาจากอีกด้านของถนนตรงเข้าไปหาแก้ว

“ได้ค่ะ เอ่อ ไม่ทราบว่า อยากได้ต้นไม้ไปวางในร่มหรือว่าไว้กลางแจ้งคะ”

“วางไว้กลางใจมีมั้ยคะ”

“คะ”

“ล้อเล่นค่ะ อยากได้ต้นไม้กลางแจ้ง”

“ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ”

แก้วชี้ทางให้ลูกค้าคนน่ารักเดินไป เบธกับหมวดดลเข้ามาพอดี แก้วเลยยกมือไหว้ ยิ้มให้ ก่อนจะเดินตามไปดูลูกค้า

“คิดถูกมากๆ ที่ลงมา” เบธอมยิ้ม

“ผู้หญิงคนนั้น ทั้งสวย แล้วก็ดูหล่อ กว่าแกเยอะอะ ไอ้เบธ”

“ที่ผ่านมา ฉันมัวแต่คิดว่า ไม่อยากเจอแก้ว เพราะกลัวว่าตัวเองจะทำให้แก้วเสียใจ จนลืมคิดไปว่า คนดีๆ อย่างแก้ว ก็ต้องมีคนดีๆ ซักคนมาดูแล แล้วฉันกับแก้ว ก็จะกลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมได้”

“กว่ามึงจะเข้าใจทุกอย่าง มึงก็เกือบเสียทุกอย่างไปแล้วนะ ไอ้คนรู้สึกตัวช้า”

“เออ คิดไปแล้วก็โชคดีว่ะ ที่มันยังไม่สายเกินไป”

เบธยืนมองไปรอบๆ ร้านต้นไม้ แล้วก็นึกถึงหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ แล้วก็อมยิ้ม ก่อนจะหันไปเห็นน้องสาว ยืนยิ้มกับเพื่อนผู้ชายที่เพิ่งจะกลายไปเป็นแฟนเมื่อกี้

 

“เดี๋ยว นี่ยิ้มอะไรกัน” เบธเดินเข้าไปหาน้อง แล้วทำเป็นเสียงเข้มๆ

“อ้าว พี่เบธ มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก็มาทันเห็น สองคน ยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กัน”

“เอ่อ พี่เบธครับ ผมขอโทษสำหรับทุกๆ เรื่องที่ผ่านมา หวังว่าพี่จะให้อภัยผมนะครับ”

“อือ ที่ผ่านมา พี่ไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ พี่คิด” เบธจ้องหน้าสองคนสลับไปมา

“พี่เบธครับ ผมขออนุญาตคบหาดูใจกับเมธ น้องสาวพี่นะครับ”

“มาขออนุญาตเนี่ย มั่นใจแล้วเหรอ ว่าดูแลน้องสาวพี่ได้ แล้วจะรักน้องสาวพี่คนเดียว”

“แน่ใจครับ ผมไม่โลเลเหมือนพี่เบธแน่นอน”

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ กูล่ะสะใจ” หมวดดลที่เดินตามมาได้ยินพอดีหัวเราะลั่น แล้วชูนิ้วโป้งให้นายอาช

“นี่ น้องมันใช้ได้เลยนา ไอ้เบธ มึงไม่ต้องลังเล เอางี้ น้องเมธ ช่างไอ้พี่เบธมัน พี่ดลคนนี้อนุญาตให้เอง คบกันได้ ดูแลกันดีๆ นะ”

“ขอบคุณครับพี่”

“ขอบคุณค่ะพี่ดล”

ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน เพราะรู้ว่ามันเป็นมุก นายอาชยกมือท่วมหัวไหว้ขอโทษที่จี้ใจดำเบธ เบธก็ชี้หน้าหมายหัวเอาไว้ แต่ลึกๆ แล้วเบธ ก็มองออกว่า นายอาช เป็นเด็กดี รักครอบครัว และก็คงจะรักใครรักจริง เหมือนพี่สาวของเค้า

เมื่อเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว หมวดดลก็ขับรถพาเบธและเมธกลับบ้าน

ระหว่างทาง เมธก็พูดขึ้นมาว่า

“พี่เบธ เมธได้ข่าวมาว่า พี่พีร์ ได้ลดโทษลงมาเยอะมาก อีกไม่นานก็จะได้ออกมาแล้ว”

“อื้ม พี่คุยกับแม่พีร์แล้ว เค้าค่อนข้างพอใจ เห็นว่าได้ทนายมือหนึ่งมาคนนึง เผลอๆ พีร์น่าจะออกมาภายในปีนี้นี่แหละ”

“แล้วถ้าพี่พีร์ออกมา แล้วพี่เบธจะยังติดต่อเค้าอยู่มั้ย”

“ไม่แล้วแหละ พี่ว่า ที่ผ่านมาทั้งหมด พี่ทำดีที่สุดแล้ว และไม่สามารถทำอะไรให้พีร์อีกได้ การแยกกันไปใช้ชีวิต เป็นหนทางที่ดีที่สุด”

“พี่เบธของน้องเมธนี่หล่อจริงๆ เนอะ”

“ใช่เลยค่ะ พี่หมวดดล”

 

เรื่องราวทั้งหมดคลี่คลายไปในทางที่ดี วันนี้เบธมีความสุขมาก หลังจากกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยก็ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอน เบธตั้งใจว่า อาบน้ำเย็นๆ หอมๆ ชื่นใจเสร็จก็จะโทรหาฝนต้นเมษา แต่ทว่า

“หืม แบทหมดหรือเปล่านะ”

เบธโทรไม่ติด และไม่สามารถติดต่อฝนได้ ไม่ว่าจะเป็นช่องทางไหน เบธก็พยายามจะไม่คิดอะไร ฝนอาจจะหลับไปแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปหาแต่เช้าก็ได้

จนกระทั่งไปพบข้อความที่ฝนโพสต์เอาไว้ เมื่อประมาณ 1 ชั่วโมงที่แล้ว

 

‘ความไว้ใจ ความกลัว และความอดทน ทั้งสามสิ่งนี้มันเกี่ยวข้องสัมพันธ์กัน 

หากความไว้ใจมีมากพอ ความกลัวจะไม่เกิด 

หากความกลัวมีมากกว่า ความไว้ใจจะถูกตัดออกไป 

ปริมาณความไว้ใจและความกลัวที่เหมาะสม ต้องใช้ความอดทนทนที่มากพอ 

แต่ถ้าความอดทนหมดลง  ก็ลืมไปเลย เรื่องความไว้ใจ  

และสุดท้าย จะเหลือเพียงความ หวาดกลัว’  

 

เบธหยิบชุดหมีของกองทัพอากาศ สอบคลุมทับชุดนอน คว้ากุญแจรถ แล้ววิ่งออกจากห้องนอนไปทันที

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น