-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2561 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 3,639
× 27,600
แชร์ :
ตอนที่ 19 [Rewrite]
แบบอักษร

ตอนที่ 19

เป็นหนึ่งรู้สึกเสียวสันหลังวาบจนต้องหันไปมองแต่กลับพบแต่เพียงความว่างเปล่าของอากาศจะมีก็แต่เหล่าผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาก็เท่านั้น ใบหน้าซีดเผือดมองไปยังรอบทิศทางแต่กลับไม่มีใครสักคนเข้าข่ายหน้าสงสัย แต่ด้วยความระแวงและหวาดกลัว

ที่นี่มีคนสันจร คงไม่ใช่อย่างที่คิด...

เป็นหนึ่งคิดให้กำลังใจตัวเองด้วยความหวั่นไหว ตลอดเกือบสองเดือนไม่เห็นแม้แต่เงาของชายหนุ่มมันทำให้เขาเริ่มหายจากโรคหวาดระแวงไปได้ไม่น้อย ร่างเล็กหันหน้ามาอีกครั้งพร้อมพ่นลมหายใจให้เป็นปกติแต่เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้นก่อนที่ใจทั้งใจจะกระตุกวูบเมื่อเห็นบุคคลตรงหน้า

ร่างกายสั่นสะท้านอัตโนมัติภาวนาขอให้สิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นเพียงมโนภาพที่ตนนึกเท่านั้น แต่ทุกอย่างมันไม่ใช่ในเมื่อภาพมันฟ้องอยู่ทนโท่ว่ามันเป็นเรื่องจริง!

แม็คไม่รอให้ร่างเล็กวิ่งหนีเขาจึงวิ่งเข้าหาด้วยความเร็วโดยที่เป็นหนึ่งยังสั่นอยู่กับที่เพราะความตกใจจนไม่กล้าที่จะขยับ

“อย่าเข้ามานะ!” เป็นหนึ่งร้องปัดป้องพร้อมเตรียมที่จะวิ่งหนีแต่กลับถูกแขนแกร่งจับไว้แน่นจนร่างกายเล็กปะทะอกแกร่ง

“พี่แม็ค! ปล่อยผม ช่วย...อุ๊บ!”

ยังไม่ทันที่จะร้องขอริมฝีปากบางกลับถูกประกบติดอย่างเร็วจากคนตรงหน้า แม็คส่งลิ้นอุ่นเข้าโฉบฉวยบุกรุกทันที ร่างเล็กพยายามหดลิ้นและดันร่างหนาให้ห่างแต่แม็คกลับไม่ยอมปล่อยแถมมิหนำซ้ำยังรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิมจนร่างบางเริ่มหายใจไม่ออกพยายามส่งเสียงอื้ออึงในลำคอเพื่อเตือนสติ

แม็คผละใบหน้าออกเพียงนิดเพื่อให้ร่างเล็กหายใจก่อนที่จะเข้าไปประกบจูบอีกครั้งอย่างเร้าร้อนมากกว่าเดิม ขาทั้งสองข้างของเป็นหนึ่งเริ่มอ่อนแรงพร้อมกับสติที่เริ่มกระเจิดกระเจิงจนควบคุมไม่อยู่

“ไปกับพี่นะเป็นหนึ่ง”

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากร้องห้ามแต่เป็นหนึ่งกลับรู้สึกวูบไหวไปทั่วตัวเมื่อสบตากับแม็ค เขาทำได้ทุกอย่างที่พูดไว้จริงๆ ข้อนั้นเป็นหนึ่งรู้ดีมากกว่าใคร เพราะรู้ดีจึงต้องหนีมาไกลถึงอเมริกาแต่ก็หนีไม่พ้นเมื่อถูกจับได้

ร่างเล็กทำตามอย่างว่าง่ายจนกระทั่งมาถึงที่พักของแม็ค พออีกฝ่ายเผลอเป็นหนึ่งก็รีบวิ่งหนีอย่างเร็ว เขาเปิดประตูลงจากรถทันทีที่แม็คปลดล็อค

“พี่แม็คปล่อยผม!”

เป็นหนึ่งถูกจับได้อีกครั้งหลังจากที่ออกตัววิ่งได้ไม่นานพร้อมดีดดิ้นอีกครั้งหวังให้หลุดจากลำแขนแกร่งที่โอบเอว

“เป็นหนึ่ง! พี่ขอร้อง...อย่าหนีพี่เลยนะ”

ร่างเล็กหยุดชะงักลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนา ทั้งตัวถูกกอดไว้แน่นจากผู้ชายใจร้ายที่เคยตบตีสารพัด รู้สึกถึงความสั่นไหวของเจ้าตัวที่ถูกส่งมาผ่านเสื้อตัวบาง

“อย่าไปเลยนะเป็นหนึ่ง อย่าวิ่งหนีพี่ อย่าจากพี่ไปอีกเลยนะ พี่ทนไม่ได้จริงๆ”

เป็นหนึ่งแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คนเจ้าอารมณ์เอะอะก็เป็นทำร้ายกลับกลายเป็นอีกคนอย่างไม่น่าเชื่อ มือคู่นี้ที่เคยตบตีสารพัดแต่ตอนนี้กลับมาโอบกอดด้วยความอบอุ่น ผู้ชายคนนี้คนที่เคยทำร้ายแต่กลับมาพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย ไม่เข้าใจ? เป็นหนึ่งไม่เข้าใจสักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“อย่าทิ้งพี่ อย่าวิ่งหนีพี่อีก จะโกรธหรือจะเกลียดพี่ก็ได้แต่อย่าทิ้งพี่...พี่...ขอร้อง”

วงแขนแกร่งกอดกระชับร่างเล็กไว้แน่นอย่างหวงแหน ใบหน้าหล่อซบลงที่หัวไหล่บางเพื่อรั้งตัวไว้ อย่างน้อยก็ขอแค่ตอนนี้ แค่ได้กอดให้หายคิดถึง แม็คยอมรับว่าเขาคิดถึงเป็นหนึ่งจนแทบขาดใจ ดวงตาคมทอดมองไปยังร่างเล็กตรงหน้าด้วยความโหยหา

เป็นหนึ่งมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาสั่นระริกอย่างบอกไม่ถูกกทั้งหวั่นใจและกังวล กังวลว่าสิ่งที่ทำจะเป็นเพียงแค่ละครฉากหน้าที่ทำให้ตายใจเหมือนกับครั้งก่อนๆ ที่ผ่านมาจากนั้นเมื่อไม่สบอารมณ์ก็ทำร้ายจนย่อยยับ

“พี่ทำอย่างนี้ทำไม?”

น้ำเสียงที่ถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากเล็กทำให้แม็คลดตัวลงนั่งข้างล่างตรงพื้นข้างโซฟามือหนากอดกระชับเอวให้เข้าใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาเกยอยู่บนตักของอีกคนพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบา

“เรากลับมาอยู่ด้วยกันนะเป็นหนึ่ง”

เป็นหนึ่งใจกระตุกวูบ เม้มริมฝีปากตัวเองแน่นจับแขนแกร่งให้ถอยห่างออกจากตัวแต่แม็คไม่ยอมปล่อย แล้วเอ่ยถามซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง

“เรากลับมาอยู่กันเหมือนเดิมได้ไหม”

“ทำไมพี่แม็คถึงทำแบบนี้ พี่ทำไปเพื่ออะไร พี่แม็คไม่คิดว่ามันสายไปเหรอครับที่เราจะเริ่มต้นใหม่ พี่ทำร้ายผม ตบผม ตีผม ข่มขืนผมแล้วพี่แม็คยังจะให้ผมกลับไปอยู่กับพี่อีกเหรอครับ”

“ไม่นะเป็นหนึ่ง! พี่ขอโทษที่พี่เคยทำไม่ดี เป็นหนึ่งให้โอกาสพี่นะ” ร่างสูงกอดกระชับเอวบางแน่นอย่างหวงแหนก่อนจะดันร่างเล็กให้นอนราบกับโซฟา

เป็นหนึ่งดิ้นพล่านพยายามรั้งตัวออกเมื่อรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิด ข้อมือบางถูกดินติดกับโซฟาจากนั้นก็ค่อยๆ ส่งริมฝีปากหนาซุกไซร้ไปที่ลำคอขาวอย่างถือวิสาสะจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

หากแต่ร่างสูงกลับใส่ใจไม่เมื่อความต้องการเข้าครอบงำจนสติเริ่มเลือนรางมีแต่ความอยากกอดร่างตรงหน้าก็เท่านั้น มือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมนักเรียนออกทีละเม็ดๆ อย่างหื่นกระหายอย่างห้ามไม่อยู่

“พี่ไม่ยอมเสียเป็นหนึ่งไปเด็ดขาด พี่จะไม่ทำร้ายเป็นหนึ่ง กลับมาอยู่กับพี่นะ”

“พี่แม็ค! ปล่อยผมเถอะนะ ฮือ พี่แม็คๆ พี่อย่าทำอย่างนี้กับผม ฮือ ฮึก”

ร่างเล็กปัดป่ายไปทั่ว เขาพยายามดันชายหนุ่มแต่ดูเหมือนแรงที่มีอยู่น้อยนิดไม่สามารถที่จะทำให้หยุดกระทำได้เลยด้วยซ้ำ เมื่อกระดุมถูกปลดออกจนหมดเผยให้เห็นผิวนวลตาที่เคยสัมผัส

เป็นหนึ่งน้ำตาไหลอาบหน้าอย่างอดสู หมดแล้วความหวังที่จะรอด ถูกทำเหมือนเป็นสิ่งของไม่มีหัวใจคิดจะย่ำยีเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ

“ผมเกลียดพี่แม็คได้ยินไหม ผมเกลียดพี่! อย่ามายุ่งกับผม! ทำไมพี่ไม่ปล่อยผมให้เป็นอิสระ พี่จะรั้งผมไว้ทำไม!”

คำพูดที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากร่างเล็กเหมือนเป็นฟันเฟืองที่ทำให้แม็คหยุดหมุนชั่วขณะ นัยน์ตาแดงก่ำที่ผ่านการร้องไห้สะอึกสะอื้นทอดมองมายังตนด้วยความตัดเพ้อ

แม็คยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะกุมขมับตัวเองที่เต็มไปด้วยความเครียด ไม่น่าเลย...ไม่น่าเลยจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองทำพลาดพลั้งไปโดยที่ไม่คิดจะยับยั้งชั่งใจจนเกือบเกิดเรื่อง

“พี่ไม่ได้ตั้งใจ”

“ผมไม่อยากฟังคำแก้ตัวของพี่! ปล่อย!”

“เป็นหนึ่ง” แม็คไม่ทำตามที่เป็นหนึ่งต้องการ แต่กลับกอดรัดแน่นมากขึ้น

“ผมบอกให้ปล่อย! อย่ามาจับตัวผม” เป็นหนึ่งสะบัดตัวแล้วลุกขึ้นคิดที่จะเดินหนีแต่กลับถูกแม็คสวมกอดจากด้านหลังอีกครั้ง

“พี่...รัก...เป็นหนึ่ง”

คำว่ารักถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนาที่สั่นระริก ที่พยายามรั้งให้คนตัวเล็กเห็นใจแต่มันก็เท่านั้นเมื่อคนในอ้อมกอดได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง

“จะให้พี่ทำยังไงก็ได้ พี่ต้องทำยังไงเป็นหนึ่งถึงจะหายโกรธ พี่ยอมแล้วยอมแล้วจริงๆ”

“พี่แม็ค...ปล่อยผมเถอะ”

“อย่าทิ้งพี่”

“ปล่อย!”

“พี่ขอร้อง”

“...”

“เป็นหนึ่ง...พี่ขอโทษ ขอโอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม”

“ทุกอย่าง...มันสายไปแล้วครับ”

เหมือนมีดกรีดลงกลางใจแม้เลือดจะไม่ออกแต่แม็คกลับรู้สึกเจ็บจนแทบทุรนทุราย สมองหยุดสั่งการไปชั่วขณะเมื่ออีกคนให้การปฏิเสธที่จะอยู่เคียงข้าง ลำแขนค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกอย่างช้าๆ รู้สึกหมดแรงจนขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออก เมื่อร่างบางยังยืนยันคำตอบเดิม จะโทษใครก็ไม่ได้นอกจากตัวเอง

“เป็นหนึ่งจะกลับบ้านใช่ไหม ให้พี่ไปส่งนะ” แม็คเปลี่ยนเรื่องพูดเมื่อเห็นว่าร่างเล็กยังคงโกรธอยู่

“ไม่ต้อง! ผมกลับเองได้”

“นะ...เป็นหนึ่ง อย่างน้อยก็ให้พี่ทำเพื่อเป็นหนึ่งบ้าง” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“ผมกลับเองได้” เป็นหนึ่งย้ำอีกครั้งพลางพยายามกลั้นเสียงสะอื้น

“พี่ขอร้อง ขอแค่พี่ได้ไปส่งก็ยังดี”

“...”

“พี่ขอแค่ไปส่งได้ไหม พี่จะไม่ทำอะไรเป็นหนึ่งอีกแล้ว...นะ” แม็คเอ่ยขออีกครั้งพร้อมกุมมือเล็กไว้แน่น เขารู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังสั่นเพราะกลัวว่าร่างเล็กจะปฏิเสธอย่างไม่มีเยื้อใย

เป็นหนึ่งไม่อาจปฏิเสธได้ เขารู้จักนิสัยแม็คดี หากว่าไม่ยอมก็คงไม่ยอมปล่อยเขา เมื่อมองเห็นถึงผลเสียมากกว่าจึงจำใจพยักหน้ารับ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น