แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[Yaoi] (3P) NO NO NO ไม่จริง!! มันไม่ใช่!! พวกมันเอาผมเป็นเมีย ตอนที่ 20

ชื่อตอน : [Yaoi] (3P) NO NO NO ไม่จริง!! มันไม่ใช่!! พวกมันเอาผมเป็นเมีย ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.9k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2557 01:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Yaoi] (3P) NO NO NO ไม่จริง!! มันไม่ใช่!! พวกมันเอาผมเป็นเมีย ตอนที่ 20
แบบอักษร

 

[Yaoi] (3P) NO NO NO ไม่จริง!! มันไม่ใช่!! พวกมันเอาผมเป็นเมีย!!

 

ตอนที่ 20

 

 

                  ซ่า!!     

 

 

                  แรงสาดน้ำที่ถูกสาดเข้าใบหน้าเนียนสวยของนัทอย่างแรง ทำให้ร่างที่กำลังนอนสลบอยู่ต้องลืมตาขึ้นมา นัทค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความมึน นัทค่อยๆโฟกัสมองหน้าของคนที่สาดน้ำใส่ตน

 

 

                  เพี๊ยะ!

 

 

                  “อึก!” หน้านัทสะบัดหันไปตามแรงตบของหญิงสาวตรงหน้าที่นัทไม่รู้ว่ามันเป็นใคร นัทค่อยๆหันหน้ากลับมามองคนที่ตบตัวเองช้าๆ ก่อนที่นัทจะอึ้งเพราะคนที่ตบหน้านัทก็คือ...                     

 

 

                  “นีน่า...” นัทพูดชื่อขึ้น ยังจำนีน่ากันได้อยู่มั้ย นีน่าหญิงสาวที่อยู่บนเกาะตอนนั้นเป็นคนที่เดินมานั่งที่โต๊ะด้วยตอนร้านอาหาร และเป็นคนที่ชวนลิออนกับลีวอนไปปาตี้ด้วยแต่กลับถูกปฎิเสธอย่างไร้เยื้อใย

 

 

                  “อุ๊ยตาย!! ยังจำฉันได้ด้วยหรอเนี้ย ดีใจจัง!” นีน่าพูดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

 

 

                  “จับผมมาทำไม” นัทพูดถาม นัทพยายามสุภาพ เพราะอย่างน้อยๆ นีน่าก็เป็นผู้หญิง

 

 

                  “หึ! จับมาทำลายไง!! จุ๊ๆๆ แต่ไม่ต้องกลัวน๊า นีน่าจะไม่ฆ่าพี่นัทหรอกนะค่ะ นีน่าว่าถ้าฆ่าพี่นัทมันสบายเกินไปอ่ะ” นีน่าพูดบอกยิ้มๆ และเดินไปจับเก้าอี้ของนัทที่นัทกำลังถูกมัดอยู่ติดกับเก้าอี้ให้หันไปที่หน้ากล้องๆหนึ่งที่ตั้งไว้อยู่ตรงหน้า

 

 

                  “แต่นีน่าจะทำลายพี่ช้าๆ และจะทำลายพี่จนพี่ตรอมใจตายเองไงละค่ะ แบบนี้นีน่าก็จะไม่ผิด เอ๊ะๆ อย่าบอกว่ารอดไปได้แล้วจะไปบอกว่านีน่าทำร้ายพี่นะค่ะ เพราะหลักฐานมันไม่มี อีกอย่างนีน่าก็ใส่ถุงมือเวลาจับตัวพี่นัทมันก็ไม่มีร่องรอยนิ้วมือนีน่าแล้ว อีกอย่าง 1 นะ นีน่าไม่ได้เป็นคนลงมือทำด้วยเพราะนีน่าไม่ลงทุนทำกับตัวเสนียดอย่างพี่!!” นีน่าพูดพร้อมกับพลักเก้าอี้ของนัทให้ล้มลงไปด้านข้าง

 

 

                  ตุ๊บ!!

 

 

                  “โอ๊ยยย!!” นัทร้องขึ้นด้วยความเจ็บเพราะแขนของนัทถูกมัดให้ไขว้หลังทำให้แขนของนัทอยู่ขอบๆเก้าอี้ พอนัทล้มไปอีกทางทั้งตัวทั้งเก้าอี้ก็จะโถมไปที่แขนข้างเดียวของนัท ทำให้แขนของนัททำปวดทั้งเจ็บจนชา

 

 

                  “ว้ายยย!! เจ็บมากมั้ยค่ะ โถ่ๆ นีน่าไม่ได้ตั้งใจอะ” นีน่าพูดและเอามือปิดปากของตัวเองทำท่าตกใจก่อนจะแสยะยิ้มออกมา

 

 

                  พรึบ!!

 

 

                  “ชอบทีละสองใช่มั้ย!! ฉันจะจัดให้แกเอง!!!” นีน่าจิกผมของนัทและพูดใส่หน้าของนัทอย่างแรง

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

                  “เป็นไงบ้างว่ะแม่ง” ลิออนพูดถามลีวอนด้วยความโมโห ปนกระวนกระวายที่นัทถูกจับตัวไปต่อหน้าต่อตาตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้เป็นอีกวันที่ลิออนกับลีวอนตามหานัทไม่เจอ

 

 

                  “เออแม่งกูคิดเหี้ยอะไรไม่ออกเลย บอกตำรวจไปก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้ามาเลยแม่ง โทรศัพท์นัทก็ไม่มีติดตัวไปกูก็ตามหาพิกัดไม่ได้อีก สัสเอ๋ย! ถ้ากูเจอนัทแล้วนัทเป็นอะไรนะ กูจะเล่นแม่ง!!” ลีวอนพูดว่าอย่างจนปัญญาเพราะช่องทางการตามหานัทมันไม่มีเลย GPS ก็ไม่ได้ ตำรวจ ก็ไม่คืบหน้า

 

 

                  ตอนนี้ ลิออน และ ลีวอน เหมือนหมาจนปัญญาที่จะคิดหาวิธีแย่งของๆตัวเองกลับมา เมื่อวานนี้ที่ลิออนสลบไปแล้วลีวอนมาเจอ ก็ทำให้ลีวอนแทบคลั่งเมื่อรับรู้ว่านัทถูกจับตัวไป และ ลิออนก็รั้งที่จะตามหา ลีวอนกับลิออนจึงไปตามหาจนถึงเที่ยงคืนแต่ก็ไม่พบร่องรอยของนัทสักที่

 

 

                  “วุ๊ย!” ลิออนทึ่งหัวตัวเองอย่าหัวเสียสุดชีวิต

 

 

                  “แม่งเอ๋ย!! ถ้ามีใครสักคนที่รู้นะ ที่รู้ว่านัทอยู่ไหน ออกมาทีเถอะว่ะ แม่งเอ๋ย!! จะหาที่ไหนก็ไม่เจอ” ลีวอนพูดและนั่งกุมขมับ ลีวอนห่วงและหวงนัทมาก มากจนทำอะไรไม่ได้ กินก็ไม่ลงแทบจะไม่อยากขยับไปไหนเลยด้วยซ้ำ

 

 

                  แอ๊ดดดด

 

 

                  “ถ้าฉันจะช่วย คุณจะยอมให้ฉันช่วยมั้ย”  เสียงๆหนึ่งดังขัดขึ้นมาพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก

 

 

                  “โรส ??”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

                  “กรอกปากมัน!!” นีน่าสั่งชายหนุ่มหน้าตาดีแต่ไม่มากนักที่กำลังยื่นมองนัทที่ตอนนี้ถูกโซ่คล้องคอเอาไว้ มือถูกมัด แต่ขาถูกปล่อยแล้ว

 

 

                  “โหให้มันกินเยอะขนาดนี้เลยหรอ มันจะไม่ตายก่อนหรอ” ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อนีน่าส่งยาปลุก SEX ให้ 2 ขวด

 

 

                  “ฉันจ้างแกมานะ!! รีบๆกรอกปากมันสักที!!”  นีน่าพูด ก่อนจะเดินไปทางกล้องและกดถ่ายวิดิโอเอาไว้

 

 

                  “ไม่อย่า!!! ปล่อยนะ!!! ปล่อยสิวะ!!” นัทพูดและพยายามดิ้นหนีมือของชายหนุ่มข้างหน้าที่พยายามบีบปากของนัท

 

 

                  “อยู่นิ่งๆดิว่ะสัส!!” ชายหนุ่มพูดว่า

 

 

                  ผั๊ว!!

 

 

                  “อึ่ก!!” นัทถูกต่อยเข้าที่มุมปาก ก่อนจะถูกกระชากให้นั่งดีๆชายหนุ่มบีบปากของนัทจนนัทรู้สึกเจ็บปวดๆที่มุมปาก สักพักยาก็ถูกกรอกลงปากนัททั้งสองขวดถึงจะมีหกบ้างแต่ก็ถูกว่านัทกลืนลงไปเยอะมากเลยทีเดียว

 

 

 

                  “แค่นี้ก็หมดเรื่อง!!” ชายหนุ่มพูดบอกก่อนจะจัดการฉีกเสื้อของนัทจนขาดและหลุดออกจากร่างกายของนัท ตอนนี้นัทใส่แค่กางเกงขายาวแบบไม่ได้รัดอะไรมากมายแค่ดึงก็หลุดเพราะนัทใส่อยู่บ้านไม่คิดออกไปไหน

 

 

                  “อั๊ค!!...” ความร้อนเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วตัวของนัท เรี่ยวแรงเริ่มหดหายไป ความต้องการอันแรงกล้าเริ่มเข้าครอบงำนัท

 

 

 

                  “ฮึก...ฮือออ...ยะ...อย่า” ชายหนุ่มอีก 3 คนที่ยืนรอดูการกระทำของเพื่อเริ่มเข้ามายุ้งวุ่นวายกับตัวนัทแล้ว

 

 

                  “อืมมม..แม่งเอ๋ยขาวทั้งตัว” ชายหนุ่มมีเคลานิดๆพูดขึ้นและมองสำรวจร่างกายของนัทที่ยังคงมีร่องรอยรักของลิออนและลีวอนอยู่

 

 

 

                  “ไม่...ฮือออ...อย่า..ไม่เอา....ฮือออ...ฮึก” นัทร้องบอกแต่ดูเหมือนว่า ทั้ง 4 จะไม่สนใจเสียงร้องบอกของนัทเลยสักนิดเพราะทั้ง 4 เอาแต่เล่นอยู่กับร่างกายส่วนบนของนัท

 

 

                  “อย่า...ฮือออ...ฮึก....ฮืออ...ไม่...” นัทรู้สึกขยะแขยงต่อสัมผัสของทั้ง 4 คน ทั้งกลัว ในหัวคิดหาแต่ลิออนและลีวอน

 

 

 

                  “ร้องไห้ทำไมว่ะ กูก็ทำแบบที่ผัวทั้งสองคนของมึงทำ” ชายหนุ่มอีกคนพูดบอกออกมาอย่างขัดใจเพราะนัทเอาแต่ร้องไห้เหมือนเด็กที่หลงจากพ่อแม่และหาพ่อแม่ไม่เจอ ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะยื่นไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมองหา แต่กลับมีเรี่ยวแรงที่จะร้องไห้ออกมา

 

 

                  “มะ...ไม่เหมือน...ฮือออ...พะ...พวกมึง...มันไม่เหมือน....ฮึก....สำผัส...ฮึก...ของลิออน...ฮึก...และ...ลีวอน...ฮืออออ” นัทร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

 

                  “ไม่เหมือนยังไงว่ะ!

 

 

                  “ความ...ฮึก...อบอุ่น...นุ่มนวล...ฮึก....และความรัก!!” นัทตะคอกว่าออกไปด้วยแรงสุดท้ายก่อนที่น้ำตาแห่งความเสียใจ คิดถึง และกลัวจะไหลออกมาอย่างไม่หยุด

 

 

                  คิดถึง...

 

 

                  ลีวอนและลิออน....

 

 

                  อยากให้ลิออนและลีวอนสัมผัส....

 

 

                  รังเกียจคนพวกนี้....

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

                  ปัง!!

 

 

                  “ไอ้พวกเหี้ย!!!”  เสียงตระโกนดังลั่นโกดังร้างน้ำเสียงอันโกรธเกี้ยวถูกตะหวาดมากลับเสียงด่าท่อ

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาต่อแล้วว รัดคิวอะ มึนคิด เหนื่อยมาก

เดียวกลับไปแต่งเรื่องต้ากับวาให้นะค่ะ

ตอนนี้ขอนอนพักก่อนนะค่ะ

ส่วนเรื่องค่าหนังสือตอนนี้กำลังจะรอติดต่ออยู่นะค่า ราคาเท่าไหร่เดียวจะ

มาบอกน๊ะค่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น