หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 20 เครื่องสังเวยพิเศษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 เครื่องสังเวยพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2563 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 เครื่องสังเวยพิเศษ
แบบอักษร

 

เจิ้งจยาเฉิงยกยาเข้ามาให้ด้วยตนเอง ถังเฉียนรับยาไว้ มองดูซ้ายขวาแล้วพูดว่า 

“ข้าต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ” 

เจิ้งจยาเฉิงจึงจำต้องผละออกไป ในห้องจึงเหลือเพียงถังเฉียนซึ่งหันหลังให้ประตู นางหยิบมีดเล่มเล็กออกมากรีดนิ้ว ปล่อยให้เลือดไหลหยดลงไปในชามยา 

“ทำเช่นนี้จะทำให้อาการของท่านดีขึ้น เห็นแก่ที่ท่านช่วยข้าเมื่อครู่นี้” 

ถังเฉียนใส่ถุงมืออีกครั้ง จากนั้นจึงยกชามยามาให้ฉู่จิ่งเหยา มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยเพราะได้รับบาดเจ็บ 

ฉู่จิ่งเหยารู้สึกได้ว่านางไม่ชอบให้คนอื่นถูกตัวนาง เช่นนั้นจึงใช้มือรับที่ก้นชาม แล้วค่อยๆ ดื่มยาในชามลงไป 

“รสชาติไม่เลว” 

ถังเฉียนได้ยินที่เขาพูดแล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ 

“ไปเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะรอเครื่องสังเวยของเจ้า ได้ยินมาว่าเดิมทีเจ้าเตรียมทำพิธีแต่งงานคนตาย หากแต่เวลานี้ไม่ต้องใช้แล้ว ถ้าเช่นนั้นตอนนี้เจ้าต้องการเครื่องสังเวยอะไรก็บอกเจิ้งจยาเฉิงให้เตรียมให้แล้วกัน”  

ถังเฉียนได้ยินเช่นนี้ก็เกิดลังเลขึ้นมา นางควรตามหาถังเวยหรือไม่ ถังเวยถูกผู้คุมคุมตัวไป บางทีอาจจะยังมีโอกาส 

“จริงๆ แล้วข้าต้องการเครื่องสังเวยพิเศษ ชีวิตของท่านอ๋องเกี่ยวพันกับสิ่งนี้ หมอผีอย่างข้าจะทุ่มเทอย่างเต็มที่” 

ฉู่จิ่งเหยาเมื่อเห็นว่าถังเฉียนตอบรับอย่างเต็มใจเช่นนี้ จึงพูดขึ้นทันที 

“หากเจ้าช่วยข้าได้จริงๆ ไม่ว่าอยากจะได้สิ่งใด ข้าจะทำให้เจ้าสมใจ เจ้าต้องการสิ่งใดหรือ เครื่องสังเวยพิเศษคืออะไร” 

ถังเฉียนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เบื้องหลังหน้ากากนั้นนางเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกกังวล 

“ต้องการเด็กหญิงที่พิเศษคนหนึ่ง นางชื่อถังเฉียน อยู่ที่สถานกักกันทาสที่ต้องโทษ” 

“ถังเฉียน?” 

ฉู่จิ่งเหยาฟังแล้วก็สั่งการกับเจิ้งจยาเฉิงทันที พอเจิ้งจยาเฉิงได้ยินชื่อนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย 

“เรียนท่านอ๋อง ถังเฉียนผู้นั้นตายแล้ว นางถูกท่านหมอสั่งให้ฆ่ามิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ” 

เจิ้งจยาเฉิงมองดูถังเฉียนด้วยสายตาประหลาดใจ แต่หน้ากากใบหนานั้นได้สกัดกั้นการหยั่งดูของเขาอย่างสิ้นเชิง 

“ตายแล้ว? ข้าก็เพียงบอกให้ผู้คุมจับตัวนางไว้ น่าเสียดายขณะที่ข้ารักษาท่านอ๋องนั้น เด็กคนนั้นก็คงหนีไปแล้ว เกรงว่าผู้คุมพวกนั้นคงกลัวที่จะต้องรับผิดชอบจึงได้โยนความผิดมาที่ตัวข้า” 

การปัดความรับผิดชอบนั้นเป็นเรื่องที่พวกผู้คุมถนัดมาก 

เจิ้งจยาเฉิงได้ยินเช่นนี้ก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก 

“คนอื่นไม่ได้หรือ หรือเป็นเพราะเวลาตกฟากของนางไม่เหมือนกับคนทั่วไป หรือว่ามีอะไรที่พิเศษ ขอเพียงท่านหมอบอกมา จวนจินซิวอ๋องจะต้องหาคนที่เหมือนกันมาได้แน่” 

“คนที่เหมือนหรือ แต่ในโลกนี้มีนางคนเดียวเท่านั้น ข้าต้องการนาง!” 

เจิ้งจยาเฉิงอยากจะโมโห แต่เห็นฉู่จิ่งเหยาไว้ใจนางมากจึงไม่กล้าพูดอะไรออกมา 

“ช่างเถอะ ไม่มีนางก็ไม่เป็นไร เวลานี้ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องยืมชีวิตจากสวรรค์แล้ว ย่อมไม่ต้องทำพิธีสังเวยยิ่งใหญ่ แต่คงต้องทนเจ็บปวดทรมานบ้างก็เท่านั้น” 

“ไม่ต้องทำพิธีแล้วหรือ” 

เจิ้งจยาเฉิงก็เหมือนจื่อเย่ว์ เขาแทบอยากจะบีบคอถังเฉียนให้ตายคามือ 

“ข้าปล่อยเด็กพวกนั้นแล้ว ทั้งยังได้สั่งให้ตัดผมที่หน้าผากของเด็กๆ ไว้ ใต้เท้าช่วยตรวจดูให้หน่อยเถิดว่าส่งไปที่ห้องข้าแล้วหรือไม่ พรุ่งนี้ข้าเตรีมทำพิธีเรียกเทพแมลงปีศาจ แล้วจะเย็บแผลให้ท่านอ๋องใหม่” 

เจิ้งจยาเฉิงได้ยินเช่นนี้จึงคลายความกังวลลง นับว่านางก็ได้ทำอะไรบ้างแล้ว อย่างน้อยวันนี้หลังจากฉู่จิ่งเหยากินยาของนาง บาดแผลก็ดีขึ้นมากจริงๆ ไม่เจ็บปวดอย่างเมื่อวาน ทั้งยังมีสัญญาณว่าแผลกำลังสมานตัว 

ลำบากแทบแย่กว่าที่ถังเฉียนจะกลับมาที่ห้องตนเองได้ นางตกใจกลัวจนนั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรง นางให้คนตั้งฉากกั้นที่ด้านนอกและกางมุ้งดำเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นหน้าตานาง 

“ตกใจแทบแย่!” 

ถังเฉียนนอนแผ่หลาบนเตียง แต่ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งร่วงลงมาจากบนมุ้ง ทับลงบนร่างของนาง 

ชายผู้นี้สวมชุดสีแดงเข้ม ที่หน้าผูกกระพรวนเงิน จ้องมองถังเฉียนด้วยดวงตาที่สดใสเป็นประกาย พอถังเฉียนได้เห็นใบหน้าที่คมสันของชายคนนี้ก็ตกใจจนขวัญกระเจิง 

“เจ้าทำให้ข้าตาย ข้ามาเอาชีวิตเจ้าแล้ว...” 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น