คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9 (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2563 06:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 (1)
แบบอักษร

 

 

ถนนคนเดินจังหวัดเชียงใหม่ แน่นขนัดไปด้วยผู้คนทั้งคนไทยและคนต่างชาติ ได้ยินเสียงคุยกันหลากหลายภาษา ดังโหวกเหวกโวยวาย เขาไม่รำคาญคนเสียงดังเท่าคนที่หยุดกลางถนนแล้วให้เพื่อนถ่ายรูปให้ คนโคตรเยอะต้องเดินหลบเบียดกันไปมา สองคนนั้นก็เดินสบายอกสบายใจซื้อของกันเพลินเชียว ไม่สนใจบ้างเลยว่าตอนนี้เขาเบื่อบรรยากาศ และอยากกลับโรงแรมไปนอนมากแค่ไหน นึกสงสัยว่าทำไมเขาต้องมาเป็นส่วนเกินด้วย 

“น้องปริมเหนื่อยหรือยังครับ อยากพักดื่มน้ำไหม” ต้นตระกูลใจดีซื้อน้ำปั่นมาให้ปาลิตา หล่อนรับน้ำ ทว่าปฏิเสธที่จะนั่งพัก 

“นั่งเถอะ เหนื่อยแล้ว เดินอะไรนักหนา” แทรกขึ้นมากลางบทสนทนาให้สองคนรู้ว่าเขายังมีตัวตนอยู่นะ อย่าทำเป็นไม่มองกัน 

“ใครให้ตามมา” บ่นเบาๆ ทว่าคนหูดีกลับได้ยิน 

“อย่าหาเรื่องกันนะ ก็หิวนี่นา ใจคอจะทิ้งกันไว้โรงแรมคนเดียวเหรอ” ชักจะโมโหก็เลยเอ็ดเข้าให้ น้ำเสียงหยาบกระด้าง 

“พี่เหนือใจเย็นๆ ก่อน อย่าพูดไม่ดีกับน้องแบบนั้น” ต้นตระกูลสวมบทฮีโร่ช่วยปกป้องปาลิตา กลัวคนอารมณ์ร้อนจะดุด่าน้องหนักมากกว่าเดิม “สามทุ่มกว่าๆ แล้ว พี่ว่าเรากลับเถอะนะน้องปริม” 

“แต่ปริมยังเดินไม่ทั่วตลาดเลยนะคะ” 

“ไว้วันหลังพี่จะพามาใหม่นะ” 

“ไม่มีวันหลังแล้ว พรุ่งนี้เราต้องกลับเชียงราย” 

“แต่พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของปริมนะคะ” 

“วันหยุดที่ไหน พรุ่งนี้วันพฤหัส ต้องทำงาน” 

“ชู่ว์ อย่าเถียงกันครับ” 

แยกนักมวยฝ่ายแดงฝ่ายน้ำเงินออกจากกัน ก่อนจะกระซิบบอกพี่ชายว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ 

“น้องปริมไม่งอแงนะครับ พี่เหนือเหนื่อยมากคงอยากพักผ่อนแล้ว พี่จะไปส่งโรงแรม พรุ่งนี้หลังออกเวรจะมารับไปกินของอร่อยๆ” 

“ก็ได้ค่ะ” ปาลิตายอมสงบลง หลังรู้สึกตัวว่าเผลอแสดงกิริยางี่เง่าออกมา ต้นตระกูลมาส่งทั้งสองที่โรงแรมในย่านนิมมาน 

“พรุ่งนี้เจอกันนะครับน้องปริม” 

“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะพี่ต้น” ยกมือขึ้นบ๊ายบายเขาบ้าง ทันทีที่รถยนต์ของต้นตระกูลเคลื่อนออกห่างจากโรงแรม เมืองเหนือกำรอบข้อมือเล็กเข้ามาในล็อบบี้โรงแรม อยากจะชำระแค้น ทว่าสายตาเขากลับมองไปเห็นนันทิยาเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า 

เจ้าหล่อนเหลือบสายตามามองมือข้างที่จับข้อมือปาลิตา ส่งรอยยิ้มเย็นยะเยือกมาให้ ก่อนจะเอ่ยคำทักทายแสนเย็นชา ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าสองคนนี้จะมีอะไรที่ปิดบังซ่อนเร้นไว้ ไม่ให้คนอื่นรู้ 

หน้าหล่อนชาไปหมด โกรธเคืองยิ่งนัก เห็นเงียบๆ ใสๆ ไม่คิดว่าปาลิตาจะมีอิทธิพลต่อเมืองเหนือ ถึงขนาดที่เขาต้องตามมาหาถึงเชียงใหม่ คงตั้งใจพลอดรักกันสองต่อสองล่ะสินะ ดีที่หล่อนตามมา นันทิยาอายุสามสิบเอ็ด ผ่านโลกกว้างมามากพอสมควร หล่อนสามารถมองท่าทีของคนอื่นออกได้สบายๆ รวมถึงปาลิตา 

“กลับมาช้าจังนะคะ แนนรอตั้งนาน” 

สาวสวยเข้ามาควงแขนเมืองเหนือ ดึงแย่งงัดกายเขาออกจากยัยเด็กคนนั้น มายืนข้างตน 

“แนน คุณมาได้ไง” 

เมืองเหนือพยายามจับมือเล็กออก ไม่อยากให้ปาลิตาคิดมาก ทว่าไม่สามารถทำได้ หล่อนจับเขาไว้แน่น 

“แนนก็ตามเหนือมาเที่ยวไงคะ พรุ่งนี้วันหยุดพอดี” 

สาวสวยเข้ามาคล้องแขนแสดงความเป็นเจ้าของ แสยะยิ้มส่งมาให้ผู้หญิงอีกคน “พี่ขอยืมตัวเหนือหน่อยนะคะน้องปริม แล้วพรุ่งนี้จะเอามาคืน” 

“ค่ะ เชิญตามสบาย” หล่อนเอ่ยในคำที่อีกฝ่ายต้องการได้ยิน จากนั้นรีบเดินหลบเลี่ยงตรงไปยังลิฟต์ พยายามไม่คิดมาก ไม่แคร์ ไม่สนใจว่าคืนนี้เขาจะนอนกับนันทิยา หรือจะมีอะไรกันหรือเปล่า 

ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนประตูลิฟต์จะปิดลง หล่อนเห็นเมืองเหนือมองมาทางนี้ มองมาทางหล่อนด้วยสายตาอ้อนวอน ทำไม... เขาอ้อนวอนทำไม ควรดีใจไม่ใช่เหรอที่อดีตคนรักตามมาหาถึงที่นี่ 

“คุณหยุดทำอย่างนี้สักทีได้ไหมแนน ทำทำไม ในเมื่อคุณก็รู้ตัวเองอยู่แล้ว ว่าเรื่องของเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้” 

“ก็มีแค่คุณคนเดียวไม่ใช่เหรอ ที่มีปัญหา” 

“ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอก แต่ปัญหาใหญ่กว่านั้นคือ ‘สามี’ ชาวต่างชาติของคุณไม่ใช่เหรอ” 

คำนั้นทำให้คนฟังหน้าชา ปากสั่น ไม่คิดไม่ฝันว่าเมืองเหนือจะล่วงรู้ความลับนี้ ใช่ หล่อนแต่งงานแล้วกับคนอเมริกัน แต่ก็แยกทางกันแล้วเพราะอยู่ด้วยกันไม่รอด ผู้ชายคนนั้นไม่รวย ให้หล่อนทุกอย่างไม่ได้เหมือนสมัยยังคบกับเมืองเหนือ 

ผู้หญิงระดับหล่อน ถีบตัวเองขึ้นไปสูงขนาดนั้นมีเหรอจะทนอยู่ในสถานะจนๆ ได้ ดังนั้นนันทิยาจึงตั้งใจเรียนจนจบแล้วกลับมาหาเมืองเหนือ ตั้งใจทำให้เขากลับมารักหล่อนเหมือนดั่งในวันวาน 

หล่อนพร่ำขอโทษเขาในช่วงแรกที่ใช้การเรียนต่อมาบีบให้เขาเลือก ระหว่างจะขอหล่อนแต่งงาน หรือจะเลิกกันเพื่อหล่อนจะไปเรียนต่อ แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะเขาไม่ขอแต่งงาน 

ดังนั้นนันทิยาจึงไม่ยอมเสียหน้า เลือกจะหันหลังให้เขา แล้วไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ไม่ติดต่อหาเขาอีกเลย 

“เหนือ คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ใครบอกคุณ” นันทิยาลุกลี้ลุกลน กลัวสามีชาวต่างชาติแสนซาดิสม์จะกลับมาตามกลับอเมริกา นันทิยาไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตจนๆ กับสามีโรคจิตอีกแล้ว 

“ไม่มีใครบอกทั้งนั้นแหละ ผมรู้ด้วยตัวเอง และรู้นานแล้วแล้ว” นึกย้อนไปแล้วสมเพชตัวเอง 

เมืองเหนือเคยเสียใจที่ไม่คุกเข่าขอนันทิตาแต่งงาน หลายเดือนให้หลังจึงบินไปอเมริกา ตั้งใจอยากเซอร์ไพรส์หล่อน ทว่ากลับเซอร์ไพรส์ซะเอง เพราะหล่อนได้อยู่กินกับผู้ชายคนใหม่เรียบร้อยแล้ว ช่วงนั้นเขาบ้ามาก กลับเมืองไทยมาใช้ชีวิตจมขวดเหล้าอยู่เกือบเดือนก่อนจะทำใจได้ และรู้สึกโล่งใจที่เลิกกับนันทิยาได้ อีกทั้งเขาก็มีปาลิตาอยู่แล้วทั้งคน ถึงแม้ว่าหล่อนจะไม่คุยกับเขาก็ตาม ไม่คุย แต่ก็ยังดูแล เป็นห่วงเป็นใยในตัวเขา ในวันนั้นเองเมืองเหนือก็เริ่มทบทวนว่าแท้จริงแล้วชีวิตเขาต้องการใครกันแน่ 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น