mirror on! on!

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Older Brother ตอนที่.......31 เซฟ&แพ็คเกจ

ชื่อตอน : Older Brother ตอนที่.......31 เซฟ&แพ็คเกจ

คำค้น : Older Brother , โชตะคอน, Shotacon,Yaoi, Boy's Love, Y,Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Sexy,ขี้หึง, โหด, หื่น วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.7k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2557 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Older Brother ตอนที่.......31 เซฟ&แพ็คเกจ
แบบอักษร

 

 

 

Older Brother.....31

 

 

“หวัดดีพี่เซฟ วันนี้มาดูเองเลยหรอ” พนักงานเรื่องเครื่องดนตรีแห่งหนึ่งทักผม ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าไปภายในร้าน

 

“อืม....พอดี จะมาดูของใหม่เผื่อสั่งอะไรเพิ่งเติมน่ะ แล้วไอ้ซอไม่อยู่หรอ” ที่นี่เป็นร้านของเพื่อนผมเอง แต่เราเรียนคนล่ะคณะกัน ก็ถือว่าสนิทกันพอสมควร

 

“ไม่อ่ะ พี่ซอไปต่างจังหวัด ไปตั้งแต่เมื่อวานน่ะ น้องชายอยู่แต่ตอนนี้ไปเรียน” ผมพยักหน้ารับแค่นั้นก่อนจะจัดการเลือกและสั่งซื้อเครื่องดนตรี

 

“เดี๋ยวผมให้เด็กเป็นส่งนะครับ ไม่ห่วงเดี๋ยวเราจัดการให้” ที่นี่มีบริการหลังการขายที่ดีผมถึงได้มาใช้บริการบ่อยหากเครื่องดนตรีมีปัญหา

 

“โอเค งั้นตามนี้” ผมบอก เซ็นชื่อในใบส่งขอเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากร้าน มาขึ้นรถมอไซค์บิ๊กไบค์สีเพลิงคันสวยของตัวเอง

 

แถวๆนี้เป็นถนนสองเลนเส้นแคบๆ สองข้างทางมีร้านข้าวของเครื่องใช้ พวกเสื้อผ้าร้องเท้ามากมาย จะเรียกได้ว่าเป็นย่านช้อปปิ้งสำหรับวัยรุ่นก็ได้ แถมแถวนี้มีซอยแคบเยอะด้วยผมถึงไม่พารถที่ร้านมาขนของเอง

 

ผมมองร้านเสื้อผ้าและรองเท้าทั้งสองข้างทางไปด้วยในขณะขับรถช้าๆ ตอนนี้เป็นช่วงเย็น เริ่มมีเด็กวัยรุ่นออกมาเดินกับบ้างประปรายนอกจากร้านเสื้อผ้ารองเท้าก็ยังมีร้านของกินข้างทางเยอะพอสมควร

 

“เฮ้ย!!!!”  เอี๊ยดดดดดดดดด     ตุ๊บ!!!!  ฉิบหายครับ ระหว่างที่ผมเพลิดเพลินอยู่กับบรรยากาศสองข้างทาง อยู่ๆก็มีเด็กใส่ชุดนักเรียนคนหนึ่งวิ่งออกมาจากซอยแคบๆปาดหน้ารถ แต่ยังโชคดีมีเพื่อนอีกคนที่วิ่งตามมาติดๆผลักมันออกไป

 

“เฮ้ย!!!! ทำไม่ดูทางไอ้น้อง” ผมจอดรถลงมา เปิดหน้ากากหมวกกันน็อคออก ไอ้ตัวที่โดนผลักมาหน้าซีดเชียวมันเองก็คงตกใจไม่น้อย นี้มันงี่เง่าชะมัด

 

“เฮ้ย!!! ไอ้ปอ!....” แล้วก็มีอีกคนวิ่งตามมาอีก “ไอ้แพ็คล่ะ” คนมาใหม่ถาม คนถูกเรียกชื่อปอ หันซ้ายหันขาวมองหาใครอีกคน ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งไปดูเพื่อนที่ผลักมันออกไปเมื่อกี้ ผมเองก็ตามไปดูด้วย

 

“เล่นอะไรกันเนี่ย ห๊ะ!!! เกือบตายแล้วมั้ยล่ะ” ผมว่าอีก ระหว่างนั้นพวกมันสองคนกำลังช่วยพยุงเพื่อนอีกคนให้ลุกขึ้น มีเลือดออกตรงเข่ากับข้อศอกเล็กน้อย

 

“แล้วพี่อ่ะ ขับรถประสาไรวะ ที่นี่ย่านชุมชนพี่ก็ควรดูทางด้วยดิ” อ้าว กูผิดซะงั้น พวกมันช่วยกันก้มหน้าก้มตาปัดฝุ่นบนตัวเพื่อนที่เพิ่งจะพยุงขึ้นมา ก่อนที่มันจะเงยหน้าขึ้นมามองผม

 

เฮ้ย!!!  ไอ้เด็กนี่มัน......

 

ผมถอดหมวกกันน็อคออก ก่อนจะยกยิ้มมุมปากทักทายเด็กอีกคนที่ผมเพิ่งจะเห็นหน้ามันได้ชัดๆ หึ! ไอ้เด็กขี้เมา

 

“มึง!!!......ไอ้สัด!” พอมันเห็นผมเท่านั้นแหละครับ ทำท่าพุ่งเข้าใส่ผมทันทีโดยมีเพื่อนอีกสองคนยืนทำหน้างงง

 

“เฮ้ยๆ อะไรกัน ทักทายผู้มีพระคุณแบบนี้ได้ไงวะ” ผมบอก ตัวแค่นี้กะจะต่อยผมว่างั้น โธ่ อีแค่ผมผลักมันทีเดียวก็ถ่อยกลับไปหาเพื่อนมันล่ะ หึ!

 

“เฮ้ย! ไอ้แพ็คมึงรู้จักกันหรอ.....” เพื่อนมันถาม ก็ไอ้คนที่ผมเกือบชนเมื่อกี้นั่นแหละ “แต่กูว่านะ รู้ไม่รู้ไม่สำคัญล่ะ เผ่นก่อนเหอะ” มันบอกต่ออีก ก่อนจะมองไปยังซอยที่มันเพิ่งวิ่งออกมาเมื่อกี้นี้ มีนักเรียนอีกกลุ่มวิ่งตามมาราวๆสี่ห้าคน

 

“เออว่ะ ไอ้ปอไปเว้ย!” แล้วพวกมันทั้งสามก็ทำท่าจะวิ่งออกไป

 

“เดี๋ยวๆ จะไปไหน ตัวแค่นี้ก่อเรื่องต่อยตีกันแล้วหรอวะ” ผมคว้าคอเสื้อไอ้เด็กขี้เมานั้นไว้ได้ ส่วนเพื่อนมันวิ่งออกไปแล้ว

 

“ปล่อย!!!.......” มันพยายามดิ้นหนีแต่สู้แรงผมไม่ได้ “เฮ้ย!!! เข้ามาเลย เนี่ยพี่กูมาช่วยแล้ว!........งั้นก็ ฝากด้วยล่ะกัน!!!” ผลั่ก! มันตะโกนบอกเสียงดังก่อนจะผลักผมออกเกือบหัวทิ่มจากนั้นมันก็วิ่งใส่เกียร์หมาหนีไป

 

“อ้าว....พี่ชายมันหรอเนี่ย เฮ้ยรุม!!!” งี่เง่าชะมัด!!! ที่ผมต้องมารับกรรมกินยำตีนจากไอ้เด็กพวกนี้ สลัดเฮ้ย!!!

 

 

“ซี๊ดดด....เบาๆสิไอ้กาย เจ็บนะ” ผมร้อนคราง จับมือกายที่กำลังทำแผลตรงหางคิ้วให้ผมอยู่ตอนนี้

 

“นี่มึง ถามจริง ไปมีเรื่องกับใครมาเนี่ย ดูสิ ตัวก็ใช่ว่าจะเล็กๆอ่ะ” เอ้าๆ บ่นเข้าไปผมเจ็บอยู่นะคร้าบบบบบ นี่มันไม่ใช่เรื่องของกูเลย เพราะไอ้เด็กงี่เง่าพวกนั้นแท้ๆ อย่าให้กูเจออีกนะ

 

“ก็เด็ก จะกูต่อยเด็กหรือไง อีกอย่างถึงต่อย มันก็มากันสี่ห้าคนแถมอาวุธครบมือด้วย รอดมาก็บุญล่ะ แม่ง!!!” ผมปล่อยมือจากมือกายมาจับมุมปากของตัวเอง หยิบโทรศัพท์ไอ้กายมาส่องดูแผล

 

“มาๆ ทำแผลให้เสร็จก่อน เดี๋ยวเสียโฉมนะมึง ไหนดูซิ” กายจับปลายคางผมให้หันหน้าไปหามัน

 

ผมมองสำรวจเรียวหน้าใสที่อยู่ใกล้เพียงแค่ไม่กี่เซ็นตรงหน้า ดวงตาสีนิลกำลังมองสำรวจแผลบ่นหน้าผม จมูกโด่งรันรับกับเรียวหน้าสวยเป่าลมหายใจอุ่นออกมารสแก้มผมเบาๆ ปากบางกำลังเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง กายดูดี ดูสวยในสายตาของทุกคนรวมทั้งผมด้วย

 

ผมดันไหล่กายออกห่างก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น ร่างบางลดมือที่กำลังทำแผลให้ผมลง มันมองผมอย่างไม่เข้าใจ

 

“กู....ขอโทษ” ผมบอก กายถอนหายใจออกมาแรงๆ ยกมือขึ้นเกะมือผมออกจากไหล่มัน

 

“เซฟ....มึงพูดคำนี้มาเป็นร้อยรอบแล้วนะ มึงไม่ผิด เข้าใจมั้ย” กายจับหน้าของผมด้วยสองมือของมัน ให้ผมหันไปสบตากับมันตรงๆ

 

“กูจะไม่ผิดได้ไง ในเมื่อ กูทำให้มึงกับพี่หมอต้องทะเลาะกันน่ะ” มันถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ร่างบางเอื้อมมือไปหยิบเอาพลาสเตอร์มาปิดแผลตรงหางคิ้วให้ผม

 

“เซฟ....มึงรู้มั้ย คนเราต้องคบกันด้วยความเข้าสิวะ กูรักมึงนะ” กายบอก คำว่ารักของมันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกวูบไหวแม้แต่น้อย เพราะผมรู้ว่า คำว่ารักของมันหมายความยังไง

 

“แต่.....” เพี้ย! มันตบผมครับ แต่ไม่แรงอะไรหรอก

 

“นี่!!! มึงเลิกคิดมากเลย กูคบกับมึงมากี่ปีแล้วล่ะ ถึงมึงจะคิดยังไงกับกู กูก็ไม่อยากให้เราเลิกคบกันนะ แต่กูกับพี่หมอเรายังไม่รู้จักกันดีพอก็ไม่แปลกที่พี่หมอจะไม่เข้าใจกู ถ้าพี่หมอกับกูเข้าใจกันไม่ได้กูก็ไม่เสียใจเลย ถือว่าเราไม่ได้คู่กัน โอเค๊” ถึงมันจะพูดว่าไม่เสียใจก็เถอะ แต่ผมรู้ว่ามันน่ะ....รักพี่หมอไปแล้ว

 

“กู....เลิก....ก็แล้วกัน” ผมตัดสินใจแล้วครับ ผมจะเลิกรักมันให้ได้ เพื่อมัน....ผมควรทำเพราะผมก็ไม่อยากเลิกคบกับมันในถานะเพื่อนเหมือนกัน ถามว่าผมเจ็บมั้ย เจ็บสิ แต่ยังไม่ถึงที่สุดหรอก

 

“ไอ้บ้า!!! เลิกคิดเรื่องนี้ ดูสิเนี่ย เพื่อนกูแม่ง หมดหล่อเลยอ่ะ อ่าๆๆ”

 

 

 

 

“เข้ามาในบ้านก่อนป่ะ หิวป่ะ เผื่อหาไรกิน” ผมมาส่งกายที่บ้านหลังจากปิดร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองสามวันนี้พี่หมอไม่ได้มารับมันเหมือนเคย

 

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวกูจะกลับไปนอนเลยน่ะ เข้าบ้านเหอะ” ผมปลดหมวกกันน็อคออกให้มัน หมวกผมนั่นแหละครับ มีใบเดียวก็ให้มันใส่กันลมปะทะหน้า

 

“เออจริงสิ กูลืมสนิทเลย คือ....เรื่องที่เราคุยกันน่ะ” เรื่อง...อะไรวะ ผมขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย “ก็ที่จะให้มึงไปสอนไง พรุ่งนี้แล้วนะ เดี๋ยวกูโทรตามตอนเช้านะ ฝันดี” หื่ม?! กายรีบพูดและเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้ผมยืนงงอยู่หน้าบ้าน

 

ที่เราคุยกัน.......สอน.....สอน......พรุ่งนี้!!!  เฮ้ย!!! นี่มันจะให้ผมไปสอนที่โรงเรียนจริงๆหรอเนี่ย งี่เง่าว่ะ กายยยยยย

 

 

 

 

 

Tru...........  Tru...........

 

ผมปล่อยให้เสียงโทรศัพท์ดังอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเปิดผ้าห่มออกมารับสายเพราะรู้สึกรำคาญเสียงมันอย่างแรง

 

“อะไรที่รัก โทรมาแต่เช้า กูจะนอน สัด!!!!

 

“เช้าบ้าน ป้ามึงสิ เก้าโมงแล้วเว้ย!!! กูโทรหามึงนี่สายจะไหม้อยู่แล้วนะ” โอ๊ยๆๆๆๆ กูเพิ่งจะนอนไปได้ไม่ถึงหกชั่วโมงเลย

 

“ก็รับแล้วไง...มีรัยอ่ะ” ผมถาม ในขณะที่เปลือกตากำลังจะปิดลงๆเรื่อยๆ ปกติผมตื่นบ่ายเลยนะครับ

 

“ก็วันนี้อ่ะ มึงต้องไม่สอนแล้วนะเว้ย มึงรับปากกูแล้วนะ ห้ามเปี้ยว แล้วเนี่ยเก้าโมงกว่าแล้ว รีบอาบน้ำแต่ตัวเลยนะ” เสียงรัยแว่วๆวะ ฟังไม่รู้เรื่อง (มันหลับในค่ะทุกคน)

 

“อืมๆ....”

 

“อืมๆ เนี่ย มึงได้ยินกูป่ะ เซฟ! เซฟ!! เซฟ!!!!!!!!” เสียงปรอทแตกของกาย ทำให้ผมตกใจลุกขึ้นจากเตียง โธ่เว้ย!!! งี่เง่าแต่เช้า

 

“เออ!!!! อาบน้ำก่อน!” หืมมม ถ้าไม่ใช่มึงนะกาย กูแม่ง จะปิดเครื่องนอนต่อเลย

 

เมื่อคืนผมนอนที่ร้านครับ นอนคนเดียวไม่ได้เกี่ยวใครขึ้นมาด้วย ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากเท่าไหร่(?) ผมเดินงัวเงียเข้าห้องน้ำมาดูสาระรูปตัวเองในกระจกเงา ตรงหางคิ้วมีพลาสเตอร์ปิดแผล

 

ตรงมุมปากขึ้นสีม่วงช้ำเด่นชัดเพราะผิวขาวมาก แม่ง เจ็บใจไอ้เด็กขี้เมาคนนั้นจริงๆ เฮ๊ะ มันชื่อไรนะ ได้ยินเพื่อนมันเรียก แพ็ท แค็ท แป็ท แพ็ท หรือแม็ก อะไรวะ อาบน้ำดีกว่ากู

 

ผมขับรถมายังโรงเรียนของพ่อไอ้กายหลังจากจัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อย มาแบบมึนๆงงๆมา แผนการสอนกูก็ไม่มี แล้วนี่จะสอนอะไรวะ ผมขับรถมอไซค์บิ๊กไบค์คู่ใจเข้ามาในรั่วโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง ถ้าจำไม่ผิดลีวายส์ก็เรียนที่นี่ด้วย

 

ผมจอดรถหน้าตึกเรียนตึกแรกที่เข้ามา ก้มมองนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาเก้าโมงกว่าๆ ป่านนี้เค้าคงเริ่มทำการเรียนการสอนกันแล้ว ถึงไม่เห็นเด็กนักเรียนเดินไปมาเลย

 

ไม่นานก็มีครูคนหนึ่งพาผมไปพบกับผู้อำนวยการก่อนจะบอกถึงหน้าที่ความรับผิดชอบของผมเกือบๆสามสิบหน้ากระดาษ ซึ่งผมสรุปได้แค่ว่า ให้ผมสอนในรายวิชากฎหมายเบื้องต้นและมีตำแหน่งเป็นครูประจำชั้นควบคู่กันไปด้วย แค่ให้มาสอนกูก็จะบ้าอยู่แล้วยังจะหาเรื่องปวดหัวมาให้อีก งี่เง่าจริงๆ

 

 

หลังจากนั้นก็ให้หนังสือผมมาเล่นหนึ่งกับใบรายชื่อนักเรียนหนึ่งใบในนั้นมีรายละเอียดของห้องเรียนและตารางเรียนของนักเรียนด้วย อ่อ มีตารางสอนของผมด้วยล่ะ

 

ผมเดินขึ้นตึกเรียนมายังห้องเรียนตามที่ระบุไว้ในใบรายชื่อ ห้อง ABA คือห้องเรียนที่ผมกำลังจะเข้าไปสอน เป็นนักเรียนชั้นมอสี่

 

โอเค ผมมาถึงห้องล่ะ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปภายในห้องเรียน เด็กนักเรียนในห้องเงียบกริบหลังจากที่ผมย่างก้าวเข้ามา ลีวายส์เรียนอยู่ห้องนี้ด้วย นางโปกมือให้ผมล่ะ ทุกคนหันมามองผมแบบงง

 

“เอ่อ....สวัดดีครับ....ผมชื่อธนกฤต.....มาเป็นคุณครู ประจำวิชากฎหมายเบื้องต้นหรือ Introduction to the Science of Law และเป็นครูประจำชั้นคนใหม่” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆแม้แต่นิด มีเพียงเสียงกระซิบกันเบาๆ =_=

 

“เออ....โอ่ ทำไมหน้าเครียดกันขนาดนี้ล่ะ พอพูดถึงกฎนี่ทุกคนแบบ....ดูแล้วสมองปิดการทำงานโดยอัตโนมัติกันเลยทีเดียว เอ้าล่ะ เดี๋ยวเราจะเรียนกันแบบสบายๆเนอะ” เอาล่ะ มาถึงขั้นนี้แล้ว สอนก็สอนว่ะ

 

ฟุ๊บ!!!!

 

การเรียนการสอนเป็นไปอย่างราบรื่น ผมสามารถเข้ากับเด็กนักเรียนได้อย่างเป็นกันเองมากๆ ผ่านไปกว่าสามสิบนาที อยู่ๆก็มีกระเป๋าเป้ลอยเข้ามาตกลงบนโต๊ะข้างๆโต๊ะลีวายส์ในห้องจากประตูด้านหลัง

 

ทำให้เพื่อนในห้องต่างหันไปมอง ตามมาด้วยเด็กนักเรียนชายสามคนที่คุ้นหน้าผมดีเดินเข้ามา เหอะ!!! ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอไอ้เพวกนี้อีก ไอ้เด็กขี้เมานี่มันเรื่อง...งี่เง่า ชะมัด!!!

 

“โอ๊ะ!!!” เพื่อนไอ้เด็กขี้เมาสองคน อุทานออกมาเมื่อเห็นผม ก่อนจะนั่งยองๆลงหลบอยู่หลังห้องและทำท่าจะคลานเข่าออกไป ในขณะที่ไอ้เด็กขี้เมายังไม่ได้หันมามองว่าผมคือครูที่ยืนสอนหัวโด่อยู่หน้าห้อง

 

“หยุด!!! อยู่ตรงนั้น” ผมพูดเสียงดังก้องชัดเจน หมาสองตัวที่กำลังจะคลานออกไปจากห้องหยุดชะงัก ส่วนไอ้เด็กขี้เมาก็หันมามอง ก่อนที่ดวงตามันจะเปิกกว้างตกใจ หึ!

 

“เอ่อ หวัดดีครับครู แฮะๆ” เพื่อนไอ้เด็กขี้เมา มันยกมือไหวก่อนจะส่งยิ้มแหยะๆมาให้

 

“หวัดดี ดีใจนะที่ได้เจอพวกนายอีก.....” ผมเลยส่งยิ้มเย็นๆกลับคือไปให้ “แล้วก็ดีใจที่ได้มาเป็นครูประจำชั้นห้องพวกนายด้วย” พวกมันหุบยิ้มลงทันที ส่วนไอ้เด็กขี้เมา ชักสีหน้าใส่ผมเล็กน้อย หึ!!!

 

“เอ่อ คือ....ขอบคุณนะครูที่เมื่อวานช่วยพวกผม ครูเป็นครูที่ดีจริงๆเลยนะครับ”  ยังมันยังไม่เลิกพูด จนเพื่อนข้างๆเริ่มสะกิดมันล่ะ

 

“ใช่.....ดีใจที่ช่วยพวกนายเหมือนกัน....” ผมกัดฟันพูดครับ “มาสายกันล่ะสิ......ไป......ไปวิ่งรอบสนามโน้น คนล่ะ ห้ารอบ!!!” หึๆ ผมเป็นครูประจำชั้น ผมก็มีสิทธิอบรมเด็กนักเรียนในห้องผมใช่มั้ยครับ

 

“โธ่ครู...นี่มันจะสิบเอ็ดโมงแล้ว ร้อนตายเลย” เพื่อนไอ้เด็กขี้เมาอีกคนบอก

 

“งั้นหรอ.....งั้น เพิ่มอีกคนล่ะรอบล่ะกัน” มันถึงกับคอตกเลยที่เดียว

 

“งั้น....ให้พวกผมสองคนวิ่งแทน ไอ้แพ็คนะครับครู เออพอดีมัน....”

 

“เฮ้ย!!! ....” ผมตะคอกใส่เสียงดังอย่างลืมตัวจนเด็กในห้องสะดุ้งตาม อะไรของพวกมันนักหนา “อยากวิ่งแทนเพื่อนมากใช่มั้ย......เพิ่งอีกคนล่ะสองรอบ ไป!!!!” แล้วพวกมันก็ออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ส่วนไอ้เด็กขี้เมาที่คาดว่าน่าจะชื่อแพ็ค มันจ้องเขม็ง มองผมอย่างโกรธเคืองก่อนจะเดินตามเพื่อนมันออกไป  ผมว่าไอ้พวกนี้มันคงเป็นเด็กเกเรประจำห้องแน่ๆ ผมว่าผมคงได้มีเรื่องปวดหัวทุกวัน เฮ้อ!

 

ผมออกจากห้องเรียนมาดูพวกไอ้เด็กขี้เมาทั้งหลายโดยในนักเรียนทำงานในห้องนิดหน่อย สนามที่ผมให้พวกมันมาวิ่งก็เป็นสนามบาสหน้าตึกเรียน ถือว่าไม่กว้างเท่าไหร่ ผมยืนดูพวกมันจนวิ่งครบตามที่สั่ง ทุกคนดูเหนื่อยหอบพอๆกัน เหงื่อไหลกันเลยที่เดียว

 

“เป็นไง.....ดูท่ายังไหวอยู่ เอาอีกรอบสองรอบคงได้” ผมยืนกอดอกมอง

 

“ไม่ๆ....ไม่เอาแล้วครู.....ไอ้ไอซ์ไปห้องน้ำกัน” เหอะ! มันสองคนพากันเดินออกไปเหลือแต่ไอ้เด็กขี้เมาที่เพิ่งวิ่งครบรอบสุดท้าย

 

“ไง...ไอ้เด็กขี้เมา” มันมองผมเคืองๆ ก่อนจะก้มลงมองเข่าตัวเอง เอ้า เป็นแผลนี่ อ่อ คงเป็นแผลจากเมื่อวานสินะ “แสบนักนะพวกนาย.....ไปทำแผลไป”

 

“.......................” มันไม่ตอบครับ มองผมนิ่งๆเดินออกไป ผมจำได้ว่าเมื่อกี้ผมเดินผ่านห้องพยาบาล และมันก็ไม่ใช่ทางที่ไอ้เด็กนี่กำลังจะไป มันดื้อเงียบว่ะ

 

“มานี่!” ผมดึงคอเสื้อมันไว้ จากนั้นก็ออกแรงดึงให้เดินตามมา ผมตัวสูงกว่าเยอะ มันดิ้นยังไงก็ไม่หลุดหรอก มันโวยวายตลอดทางมายังห้องพยาบาลเลย

 

“ปล่อยนะเว้ย!!!” นี่คือ.....มันพูดกับครูประจำชั้นมันใช่ป่ะ “ไอ้.....ปล่อย!!!” แล้วก็นี่ด้วย ดูมันจะไม่นับถือกูเลย

 

  “มาทำแผล ดื้อเป็นเด็กสามขวบไปได้...” ผมแกะมือมันจากขอบประตูออกและดึงเข้ามาใน ห้องพยาบาล“เออ พาเด็กมาทำแผลครับ” ผมบอกกับเจ้าหน้าที่พยาบาลสาว

 

“เอ่อคือ....ขอโทษนะคะพอจะทำได้หรือเปล่า พอดีว่าผู้อำนวยการเรียกพบน่ะค่ะ” เธอบอกยิ้มๆ

 

“เออ ได้ครับเดี๋ยวผมทำเอง” ผมยิ้มรับและไม่ลืมที่จะดึงแขนไอ้เด็กขี้เมาข้างเข้ามาในหลังม่าน ที่กันไว้เป็นสำหรับทำแผล ไอ้เด็กนี่ชักสีหน้าใส่ผมแต่ก็ยอมนั่งลงบนเตียงพยาบาลเล็กๆ ตามสายตาคมของผมที่ส่งไปให้มัน

 

“อ่ะ!!!!......ซี๊ด.......เจ็บเว้ย!!!!” มันปัดมือผมที่กำลังราดน้ำเกลือลงบนแผล จนขวดน้ำเกลือหลุดออกจากมือหล่นลงพื้น

 

“เน้!!! หกเลยเห็นมั้ย ทีจะไปมีเรื่องล่ะ ดูท่าจะเก่งกันนะ ทีแบบนี้ล่ะ ร้องเจ็บ” ผมว่าอีก หยิบเอาสำลีมาเช็ดรอบแผลให้มัน

 

“เรื่องของกู!.....ชิท์! อย่ามายุ่ง!!!” มันยังพยายามผลักผมออกอีก ผมเลยรวบมือมันไว้ทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียว

 

“ปากดีจริงๆ....ไอ้เด็กนี่......เห็นมั้ยเนี่ยเลือดซึมออกมาแล้ว อยู่นิ่งๆสิ เดี๋ยวจับกดเลยนี่” เอ้า เงียบครับที่นี้ หยุดนิ่งเลย เหอะ! ผมก็แค่พูดเล่นนาจับกดอะไรกัน

 

ผมทำแผลให้มันต่อ ก่อนจะปิดแผลให้เรียบร้อย ไม่รู้สิ ทำไมผมถึงอยากทำให้ ทั้งที่จริงๆแล้วมันก็น่าจะทำเองได้ เมื่อเห็นว่าเสร็จแล้วมันก็ลุกขึ้นทันที

 

“เดี๋ยวๆ......คุยกันก่อน” ผมดึงแขนไอ้เด็กขี้เมาไว้ “นั่งลง” มันถอนหายใจออกมาก่อนจะสะบัดมือผมออกและนั่งลง “จะบอกอีกทีนะ...ว่าคืนนั้นน่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรนาย เข้าใจไว้ซะด้วย”

 

“แล้วรอยนั่นมาได้ไง....!!!!” ชอบขึ้นเสียงใส่กูจัง ได้ข่าวว่ากูอายุมากกว่ามึง(เยอะ)

 

“จะไปรู้หรอ...แล้วนายมาจากไหนล่ะ จำอะไรได้บ้างหรือเปล่า....คงได้หรอ เข้าบ้านคนอื่นเค้าหน้าตาเฉยขนาดนั้น” เหอะๆ ผมบอกยิ้มๆ คนตรงหน้าหลบตาผมเหมือนมันจะอายนิดๆ

 

“หน้าตาแบบนี้เชื่อตายล่ะ” อ้าวซะงั้น

 

“ก็พิสูจน์ไปแล้วไง.....หรือจะลองอีกที” ไอ้ที่ว่าพิสูจน์ก็จูบนั่นไง ผมเลยลุกขึ้นโน้มหน้าเข้าหามัน ผมแค่แกล้งเล่นน่ะ เห็นสีหน้าขึ้นริ้วแดงๆนั่นแล้วขำว่ะ

 

“ไอ้.....ถอยไป!!!” มันยกมือขึ้นผลักอกผมออก ผมก็ผละออกล่ะนะ แต่เพราะน้ำเกลือที่หล่นลงพื้นเมื่อกี้มันหก เท้ามันก็เลยลื่นไปด้านหลังข้างหนึ่ง ทำให้ผมทรุดเข่าลงกับเตียง แถมริมฝีปากยังประกบเข้ากับปากบางของคนตรงหน้าพอดี

 

“อ่ะ....เอ่อ....มันลื่นๆ โอเค๊....”ผมรีบบอกหลังจากผละออกมา ไม่รู้ว่ามันหน้าแดงเพราะโกรธหรือยังไง ไอ้เด็กขี้เมารีบลุกขึ้นและผลักผมให้พ้นทางก่อนจะรีบเดินออกไป

 

เหอะ!!! ผมมองตามร่างนั่นจนออกไปพ้นสายตา ยกมุมปากยิ้ม นึกถึงหน้ามันเมื่อกี้แล้วก็ขำ นี่มันคงไม่ได้คิดว่าผมเป็นพวกเกย์ที่ชอบเด็กอะไรแบบนี้ใช่มั้ยเนี่ย เหอะ!

 

แต่ว่าแปลก.....ทำไมผมถึงรู้สึกดีกับรอยจูบเมื่อครู่กันนะ เฮ้ย!!! ไม่ๆๆ ผมไม่ได้ชอบแบบนี้ซะหน่อย เฮ้ออออ งี่เง่าชะมัดเลย

 

.......................................................................................................

 

เอิ่ป......เราหัวไม่ไปเท่าไหร่ แต่ได้แค่นี้อ่ะ T^T

มีอะไรผิดพลาดก็ขอโทษด้วยยยยย

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น