เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 92 คราดาราราชินีน้ำแข็งปะทะเจ้าแผ่นดิน

ชื่อตอน : ตอนที่ 92 คราดาราราชินีน้ำแข็งปะทะเจ้าแผ่นดิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 26

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2563 13:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 92 คราดาราราชินีน้ำแข็งปะทะเจ้าแผ่นดิน
แบบอักษร

ตอนที่ 92 คราดาราราชินีน้ำแข็งปะทะเจ้าแผ่นดิน 

         ตูม!!!

         ความเร็วประหนึ่งปีศาจ พลังกายราวสัตว์ประหลาด ดาบสังหารมหึมาเหวี่ยงฟาดด้วยแขนขวานักรบหนุ่ม เรไรเบิกตากว้างตื่นตะลึง หัวใจเต้นแรงด้วยความสะพรึงกลัว นางมิอาจยกดาบอัศวินอันเล็กจิ๋วต้านรับแรงเหวี่ยงระดับเทพมรณะยังกริ่งเกรงนั้น ปักษาน้อยโยกตัวหลบ อาศัยร่างกายขนาดเท่าลูกหมีกลิ้งหลบวิถีศาสตราวุธชิ้นใหญ่กว่าตัวเองหกเท่า ตูม!! ดาบใหญ่พลาดเป้าหมาย มันพุ่งตวัดใส่โขดหินเบื้องหลัง ครั้นบดขยี้หินแตกเป็นจุณ

         บ้าฉิบ!!

         เรไรกัดฟัน สีหน้าซีดเผือกปานหิมะ ปักษาน้อยเชื่อแล้วความกังวลของดวงดาวน้อยเป็นความจริง ไม่ว่าพลังกาย ขุมพลังมาโฮ ยิ่งศาสตร์ลับเสริมพลังนั้นไม่ใช่สิ่งที่เรไรรับมือไหว ปักษาน้อยแค่ก้าวเท้าหลบวิถีดาบก็ยากเย็นแล้ว อย่าว่าแต่ให้นางหาช่องว่างโจมตีเลย

         มันเป็นไปไม่ได้

         “..”

         ประกายแสงไฟสีม่วงทอสว่างวูบวาบภายใต้ฮูดคลุมศีรษะโรแลน นักรบหนุ่มใช้แขนมีกล้ามเหวี่ยงดาบสังหารยักษ์อย่างง่ายดายีราวเหวี่ยงขนนก แต่ละครั้งเมื่อเหวี่ยงต้องมีก้อนหินแตกกระจุยกระจาย ตูม!!

         โรแลนหยอกเล่นกับเรไรประหนึ่งแมวหยอกหนู สถานการณ์ยามนี้เขาถือไพ่เหนือกว่า วัดจากประสบการณ์ และคู่ต่อสู้ เรไรยังอ่อนด้อยนัก

         “!!”

         ฝั่งปักษาน้อย นางวิเคราะห์ทักษะดาบของศัตรูรวมถึงพลังศาสตร์มาโฮที่อีกฝ่ายใช้ ขุมพลังมาโฮธาตุดิน รูปแบบการเสริมพลังป้องกัน เสริมพลังโจมตี เพิ่มความสามารถพิเศษให้ผู้ใช้ จัดการเป็นประเภทพบเห็นได้บ่อย ความแข็งแกร่งของคนกลุ่มนี้ขึ้นอยู่กับคนคนนั้นมีขุมพลังมาโฮระดับใด หากสูงมาก เกราะก็แข็งมาก ความเร็วก็มาก คำนวณแล้วนับว่าเป็นศัตรูที่โค่นยาก เพราะมีเพียงไม่กี่วิธีเท่านั้นจะโค่น หนึ่งในวิธียอดนิยมคือต้องสู้ดึงเวลาจนกว่าศัตรูหมดแรง

         กระนั้นเมื่อไหร่โรแลนจะหมดแรง? ก่อนถึงยามนั้นเรไรคงโดนกดจมดินแล้ว

         ตูม!!!

         ดาบยักษ์เหวี่ยงฟาดใส่เสาหินพังถล่มทลายประหนึ่งโดนกำปั้นยักษ์ทุบ เรไรเหงื่อแตกขณะยามนี้นางตัวเย็นเยียบ ปักษาน้อยหรี่ตาพลันใช้ศาสตร์มาโฮสร้างเสาน้ำแข็งโจมตีสวนกลับ “หางนาคา[เสียงคำรามข้าวแม่น้ำ]” ปักษาน้อยปักดาบอัศวินจมดินพลันประกายคลื่นมาโฮส่องสว่างจากรอยร้าวบนพื้น แสงสีฟ้าสาดแพรวพราว ครั้นพื้นดินมีเสาน้ำแข็งแหลมคมพวยพุ่งเติบโตไปทางโรแลน เสียงเสาน้ำแข็งคำรนราวเสียงภูตกรีดร้อง นักรบหนุ่มตั้งท่า กำหมัดซ้าย และเหวี่ยงชกอัดพื้นดิน

         “ชัดดาว์[กำปั้นกระปุกออมสิน]

         ครั้นเบื้องหน้าโรแลนปรากฏเสาหินพวยพุ่งออกจากพื้นเช่นเดียวกันกับเสาน้ำแข็งเรไร บัดนั้นเสาน้ำแข็ง และเสาหินพุ่งปะทะกันรุนแรง สายลมหนาวกรรโชกพัดพายุกวาดอิฐโดยรอบกระจักกระจาย เสาน้ำแข็งเรไรเป็นฝ่ายพ่ายแพ้พลังเสาหินโรแลน ปักษาน้อยโดนเล่นงานอย่างจัด “!!” ตูม!! เรไรโดนเสาหินไร้คมกระแทงอัดท้อง ร่างบางลอยกระเด็นสูงละลิ่วปานว่าว โรแลนสบจังหวะอีกฝ่ายเบลอ นักรบหนุ่มถีบเท้ากระโดดหาเรไร

         จับดาบยักษ์เงื้อสูง และเหวี่ยงฟาดลง!!

         “!”

         ปักษาน้อยตามัวไปครู่หนึ่ง ครั้นพริบตาต่อมานางถูกดาบยักษ์ฟาดอัดร่าง!!

         ตูม!!

         เรไรไหวตัวเอาดาบอัศวินพร้อมเสกน้ำแข็งหนาต้านรับคมดาบสังหารยักษ์ทัน ทว่าพลังทำลายดาบเล่มนี้สามารถบดขยี้น้ำแข็งเรไรอย่างง่ายดาย ครั้นปักษาน้อยทนแรงมิไหว ร่างพุ่งดิ่งลงพื้นตูม!! พื้นแตกเป็นหลุมลึก เศษดิน เศษหิน เศษอิฐ เศษฝุ่นฟุ้งตลบ “แค่ก” เรไรกระอักเลือดคำโต นางได้รับบาดเจ็บหกส่วน มือชา แขนยากขยับอย่างใจนึก สติยังมี ทว่าพลังนางเริ่มไม่มีแล้ว!!

         “..”

         โรแลนเคลื่อนตัวเร็ว ปล่อยตัวตกจากฟ้า เขาเงื้อดาบสูง และม้วนตัวตวัดดาบฟาดใส่เรไร ปักษาน้อยตกใจรีบกลิ้งหลบ ตูม!! พลังทำลายระดับอลมหายใจมังกรเหวี่ยงดาบฟาดใส่ดินจนส่วนปลายคมฝังลึก ปักษาน้อยตาขวางรีบพลิกตัวยืนอย่างรวดเร็ว ในสนามรบล้มแล้วไม่ลุกคือตาย “แฮ่กๆ” เรไรตั้งดาบอย่างอ่อนแรง เหงื่อไหลหยดเป็นหยาดน้ำแข็ง ลมหายใจพ่นเป็นไอหมอกขาว

         บรรยากาศไร้เสียงหัวเราะ ทว่าเปี่ยมด้วยแรงกดดันจากนักรบหนุ่ม แรงกดดันที่เพิ่มทวีสูงเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไป

         ประกายเพลิงสีม่วงส่องสว่างแพรวพราว ผ้าคลุมแม่ทัพโบกสะบัด

         ฝั่งเรไร ปักษาน้อยยืนหยัดไม่ถอย นางรู้ภารกิจนางคือถ่วงเวลาศัตรูจนกว่าพวกเมรัยหนีรอด ตอนนี้เวลาไม่ผ่านพ้นช่วงห้านาทีด้วยซ้ำ สภาพนางก็แลยับเยินเสียแล้ว ฮึ ทำเป็นเก่งจังเลยนะ

         มีหวังกลับไปพบพวกนารีสภาพนี้ ปักษาน้อยโดนดุแน่ๆ

         “..”

         ใจหนึ่งอยากเดิมพันชีวิต ใจหนึ่งลังเลไม่กล้าเสียสละ

         ไม่รู้การพบพวกเมรัยทำให้เรไรอ่อนแอลงหรือทำให้นางเข้มแข็งกล้ามีชีวิตอยู่เพื่อวันพรุ่งนี้..

         “มีเพียงคนใกล้ตายเท่านั้นที่คิดเรื่องอื่นระหว่างสู้..”

         น้ำเสียงคุณลุงแว่วมาตามกระแสลมโชย โรแลนดึงดาบหลุดจากแผ่นหินหยาบพลันยกพาดบ่า นักรบหนุ่มเอ่ยดึงสติเรไร แม้นไม่รู้สาวน้อยคิดเรื่องใด กระนั้นแววตาอาลัยอาวรณ์มิเหมาะกับคนชนะเลยนะ มันเหมือนดวงตาของคนที่ยอมแพ้ และอยากบอกลาโลกใบนี้มากกว่า

         “..”

         ปักษาน้อยกลืนน้ำลาย นางกำด้ามดาบแน่นหมายมั่นมิให้หลุด เหตุผลที่นางสู้นางต้องไม่ลืมมัน

         เพื่อรักษาชีวิตนารี เมรัย และวัน

         เรไรไม่อยากเสียใจ และนางจะไม่ยอมเสียใครด้วย!!

         ดวงตาสีน้ำเงินทอประกายเจิดจ้าอบอวบด้วยคลื่นแสงสลัวสีแดงดั่งอัญมณีสวรรค์

         “..”

         ลมพลันหยุดพัด และคลื่นถอยหลัง ครั้นพวกมันโบกสะบัดอีกคราอย่างรุนแรงกว่าเดิม!!! ไอน้ำแข็งผลิบานบนผิวสรรพสิ่งรอบตัวปักษาน้อย ใต้ฝ่าเท้านางปรากฏธารน้ำแข็งใสกระจ่าง “ย้ากกก” เรไรถีบตัว พุ่งทะยานใส่ศัตรู โรแลนยกดาบ และฟันรับดาบเรไร เพล้ง!! “น่าสนใจ..” นักรบหนุ่มตั้งดาบยันดาบปักษาน้อย เขาสัมผัสพลังน้ำแข็งที่มากกว่าเดิม มันหนักหน่วง ร้ายกาจ และมีพลังกัดกินระดับปีศาจ!!

         ไอเย็นของนาง น้ำแข็งของนาง พลังแช่แข็งของนางไม่อ่อนด้อยสักนิด!!

         “..”

         ประกายเพลิงสีม่วงสาดแสงสลัวปะทะคลื่นพลังมาโฮสีน้ำเงินเข้มดั่งเกล็ดมังกรมหาสมุทร สองพลังตีโต้อัดใส่กันอย่างไม่มีฝ่ายใดคิดถอยหนี!!!

         “..”

         เรไรรู้ตัวเองไม่มีทางรับพลังโรแลนไหว นางหลุบตาพลิกดาบ และเบี่ยงตัวหลบดาบยักษ์ ปล่อยตัวลงข้างใต้ อาศัยช่องว่างเพียงเสี้ยววิ ชักดาบ และฟันใส่เอวโรแลนอย่างเฉียบคม เพล้ง “..” นักรบหนุ่มตกใจเบาๆ กระนั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะพลังของเรไรเจาะเกราะเขาไม่แตก ปักษาน้อยอึ้ง คำนวณพลาด กระนั้นนางคืนสติ และกระโดดถอยหนี

         ตุบ ตุบ ตุบ

         ก้าวเท้าหนักมีเสียง และธารน้ำแข็งประปราย

         เกราะโรแลนแข็งอย่างน่ากลัว ระดับความทนทานของมันมีมากกว่าคมดาบอัศวินปักษาน้อยสามขุม “เกราะมังกรหรือ..” เรไรเม้นปากเดือดดาล แม้นนางเคยเห็นหนังมังกรตั้งโชว์ในสถานศึกษา รู้เรื่องความแข็งของมันดี กระนั้นนางยังไม่เคยใช้ดาบตัวเองฟังหนังมังกรเลย นี้ถือเป็นครั้งแรก ทว่าไม่อาจยอมรับ

         นางฟันไม่เข้า!!

         “..”

         คนมีประสบการณ์ อุปกรณ์สวมใส่ระดับตำนาน อาวุธระดับสังหารยักษ์ ขุมพลังมาโฮระดับดวงจันทร์ องค์ประกอบของนักรบหนุ่มจัดอยู่ในระดับอันตรายที่มีค่าหัว และติดหนึ่งในตัวตนระดับทำลายประเทศ เขาไม่ใช่คนที่สาวน้อยตัวเล็กๆอย่างเรไรจะสู้เลย แค่ขนาดมือก็ใหญ่กว่าหัวเรไรแล้ว

         กลิ่นอายน่าเกรงขามมีพลังบีบคั้นหัวใจศัตรู เรไรหอบหายใจโรยริน นางมองโรแลนไม่วางตา เพราะหากหยุดมองอีกฝ่าย อีกฝ่ายพุ่งมาฟันนางตัวแตกแน่

         “รับมือ..”

         โรแลนมีแผนในใจ แต่ก่อนอื่นเขาขอลองทดสอบปักษาน้อย

         นักรบหนุ่มเอื้อนเอ่ยวาจายกระดับความหฤโหด “เกมเชนเจอร์[เปลี่ยนเกม]

         ศาสตร์ลับมาโฮเสริมพลังทำลาย และความเร็วผู้ใช้แปดเท่า โรแลนขยับนิ้ว ยกดาบ และหมุนควงพลิ้วอย่างน้ำหนักของมันยามนี้ไม่ใช่อุปสรรคให้เขาเหวี่ยงลำบากอีกแล้ว นักรบหนุ่มโชว์หมุนดาบข่มขวัญ และเหวี่ยงฟาดทุบใส่เสาหินพังโครม!!! “..” ดวงตามรณะในเงามืดทอประกายอำนาจ เรไรสั่นกลัวในชั่วพริบตา

         ไม่รอให้ปักษาน้อยหนี โรแลนเปิดก่อน เขายันเข่า และออกแรงผลักตัวเอง พุ่งใส่เรไร!!

         แรงอัดมหาศาลระเบิดสาดควันไปข้างหลัง ผ้าคลุมโบกกางสยาย ครั้นเงามืดทมิฬปรากฏกายเบื้องหน้าเรไรพร้อมเงื้อดาบสูง ครั้นฟาดลง!!

         ตูม!!!

         เรไรสะดุ้งเฮือก นางเผลอกางปีกปักษาฤดูหนาว และบินถอยร่นไปไกลจ้าวอสูร “!!”

         ร เร็วมาก

         ความเร็วของโรแลนทวีมากกว่าเดิม ระดับความเร็วที่เรไรไม่อาจไล่ตามทัน ปักษาน้อยหวาดวิตกพลันกางปีกปักษาเพื่อยกระดับความเร็ว และการเคลื่อนที่หลุดจากกฎพื้นฐาน นางยามนี้สามารถบิน และจู่โจมโรแลนจากมุมสูง กระนั้นนางคิดผิด เพราะนักรบหนุ่มไม่จำเป็นต้องใช้ปีกปักษา เขาก็สามารถกระโดด และเขมือบนางได้อย่างง่ายดาย!!

         ตุบ ตูม!!!

         ร่างยักษ์กระโดดจากพื้น พุ่งใส่ปักษาน้อยปานพญาสิงโต เขากางแขน และเหวี่ยงดาบฟันอย่างคมกริบ

         ขนาดความยาวของดาบสังหารยักษ์กินรัศมีวงกว้าง มันกวาดครั้งหนึ่งเรไรต้องรีบถอยทันที

         ปักษาน้อยถอยแล้ว คิดว่าหนีพ้น แต่ไม่เลย

         โรแลนขยับนิ้วสร้างเสาหินโผล่จากพื้นดิน เขาปล่อยตัวลงไปที่นั้น และถีบเท้าพุ่งใส่เรไรอีกรอบในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ปักษาน้อยโดนตีอีกครั้ง นางรีบบิน ทว่ายิ่งหนียิ่งพลาดท่า กว่านางจะเข้าใจแผนโรแลน เรไรก็ตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมเสาหินเสียแล้ว “!!” นางโดนล่อ แถมยังโดนขังอีกด้วย!!

         นักรบหนุ่มไม่ปล่อยให้เรไรคิดแผนหลุดจากกรงขัง เขารีบตวัดดาบสังหารใส่ปักษาน้อย เรไรมีหรือจะหลบทันในพื้นที่คับแคบเช่นนี้

         ตูม!!

         หลบไม่พ้นก็ตั้งโล่ ปักษาน้อยรวบรวมพลังมาโฮทั้งหมดสร้างโล่น้ำแข็งขนาดใหญ่

         ดาบสังหารยักษ์ฟาดใส่โล่น้ำแข็งแตกกระจุย เรไรโดนแรงทำลายล้างผลักกระเด็นไปทิ่มใส่เสาหินถล่ม โครมคราม

         “…”

         ผ้าคลุมยมทูตส่ายสะบัดเบาๆ---

         โรแลนปล่อยตัวลงจากเสาหิน ร่างยักษ์ร่วงตกกระแทงพื้นส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

         พื้นหินแตกร้าว และยุบเป็นหลุมลึก

         เขาก้าวออกจากหลุม และย่างสามขุมมาหาเรไร

         แต่ละก้าวเปี่ยมด้วยจิตสังหารเข้มข้น

         “..อึก”

         เรไรบาดเจ็บหนัก นางลุกไม่ไหว จำใจใช้ดาบ และข้อศอกคลานถอยหลังเพื่อหนีเจ้าอสูรร้ายเลือดเย็น ปักษาน้อยหลงระเริงในพลังของตัวเองเพราะคิดว่าตัวเองสามารถเอาชนะโซฟีได้ คิดว่านักเชิดหุ่นน้อยเป็นนักรบที่เก่งกาจระดับสูงแล้ว แต่ไม่ใช่เลย เพราะหากเทียบกันตรงๆ โซฟีเป็นนักฆ่า

         นางหาใช่นักรบเฉกเช่นโรแลนไม่ 

         “…”

ลมหนาวพัดผ่าน เขย่าใจสาวน้อยเย็นเยียบราวก้าวพลาดตกบันได นางเคยเผชิญหน้าความกลัวนี้ ความตายนี้ ครั้งนั้นเมื่อเจอปักษานิลกาฬ แม้นความกลัวต่อโรแลนไม่อาจเทียบเท่ามัจจุราชสาว กระนั้นเรไรสัมผัสกลิ่นอาย และลมหายใจยมทูตอุ่นๆ นางมองเห็นภาพพร่ามัว และมองผิดจาดความจริงหลายส่วน เรไรมองเห็นดาบยักษ์เล่มนั้นขยายใหญ่เสาหิน นางมองเห็นนักรบหนุ่มกลายร่างเป็นมังกรร้ายมีเกล็ดแหลมคม นางมองเห็นเงาสัตว์ร้ายข้างหลัง เงามรณะที่มีเปลวเพลิงลุกโชติช่วงดั่งหลุดจากขุมนรก

นางมองเห็นแขนขวาของเขาอ้าปาก.. มีหยดน้ำลายทะลัก

ตุบ

เสียงหยุดเท้าดังกังวานตัดสะบั้นภาพความกลัวทั้งหมดทั้งปวงของเรไร ปักษาน้อยกะพริบตามองนักรบหนุ่มหยุดเดินอย่างไม่ทราบสาเหตุ

         ครั้นสายลมราตรีจากบานประตูโบราณพัดเปิดฮูดคลุมศีรษะที่ปิดบังอำพรางศีรษะนักรบหนุ่มหลุด..

         “ก แกเป็นตัวอะไร”

         เป็นเรื่องบังเอิญหรือพระเจ้ากลั่นแกล้งนางให้ต้องเห็นใบหน้าแท้จริงของโรแลน ภายใต้ห้วงแห่งความมืดราวก้นนรกนั้นคือศีรษะศิลาที่ประกอบขึ้นจากก้อนหินโบราณ รูปทรงไข่ ไม่มีอวัยวะใด ตา จมูก หู ไม่มีสักอย่าง บนศีรษะนั้นคือหินล้วนๆ และตรงกลางมีช่องว่างสีดำทมิฬราวความตายสุดท้าย ช่องว่างที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน กระนั้นเมื่อมองเข้าข้างในแล้ว

         ..

         ความสิ้นหวังพลันกลืนกินหฤทัยเรไร ดูดกลืน และทิ่มแทงหัวใจนางเจ็บแสนสาหัสด้วยความว่างเปล่าไร้ขอบเขต

         ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่มังกร

         “อสูรกาย..”

         “..”

         เรไรพลั่งปากเสียงสั่น โรแลนสะดุดหายใจพลันความโกรธพวยพุ่ง

         ใช่.. เขาคืออสูรกาย

         นักรบปักดาบสังหารยักษ์จมดิน!!! พลันเขาเอนหลัง ขุมพลังมาโฮห้าส่วนในร่างรวบรวมไว้ที่ช่องว่างบนศีรษะ คลื่นแสงสีม่วงระยิบระยับ และสายลมถูกดูดเข้าในช่องว่างแห่งความตาย!! พลันพริบตา

         โรแลนยิงลำแสงแห่งการทำลายล้างใส่เรไร!!!

         “ดิเอ็นออฟวอริเออร์[ลำแสงพิฆาตพระเจ้า]

         ลำแสงสีม่วงเข้มถูกยิงเป็นเส้นตรงดิ่ง-----

         เรไรไม่มีสิทธิ์ให้โยกตัวหลบ..

         “ไม่..”

         ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

         ลำแสงพิฆาตระดับอาวุธทำลายล้างแผ่นดิน ครั้งหนึ่งมันเคยถูกยิงเพื่อทำลายล้างเมืองทั้งเมืองเป็นผุยผง คราวนี้มันยิงใส่เรไรเต็มสิบส่วน ปักษาน้อยโดนยิง และสรรพสิ่งภายใต้ลำแสงนั้นถูกเผาไหม้ไม่เหลือซาก--

         แผ่นดินเมืองกรุงเก่าสั่นสะเทือนรุนแรง เสาหิน เมือง กำแพงบ้าน พื้นดินทรุดทลาย คลื่นพลังมาโฮแตกซ่านเป็นบริเวณกว้างสร้างความเสียหายให้สถานที่โดยรอบมหาศาลปานอุกกาบาตพุ่งชนภูเขา ฝุ่นทรายพัดตลบ ลำแสงยิงเจาะทะลุกำแพงทางเดิน ผนังดิน ผนังเหว ผนังผา เจาะไปไกลเกือบสองกิโล ด้านใต้ และบริเวณรอบทางลำแสงปรากฏรอยไหม้ และหินหลอมละลาย

         ไอร้อนระอุพัดเป็นพักๆ

          กึก กึก ตุบ

         เวลาผ่านไปไม่นาน ก้อนหินบนเพดานร่วงกระเด็นลงพื้น ตรงส่วนช่องว่างศีรษะโรแลนมีควันขาวลอยล่อนประหนึ่งควันปืนใหญ่ที่เพิ่งยิงกระสุน

         “น่าสนใจ..”

         ในประวัติศาสตร์แห่งเส้นทางชีวิตนักรบโรแลน ไม่เคยมีศัตรูคนใดรอดตายจากลำแสงพิฆาตของเขา

         เรไร..ถือคนแรก

         “..”

         ปักษาน้อยไม่ตาย

         นางเกราะแตก ยามนี้เรไรสวมเพียงชุดเดรสตัวเดิมเพิ่มเติมคือรอยฉีกขาดประปราย

         “..”

         โรแลนแอบยินดีในใจที่ค้นพบศัตรูตายยาก เขากำลังจะหยิบดาบสังหารเพื่อบุกต่อ ทว่านิ้วมิทันแตะด้ามดาบก็ต้องหยุดชะงัก

         สัญชาตญาณเอาตัวรอดของโรแลนส่งเสียงเตือนเขาให้อย่าขยับ..

         อย่าเคลื่อนไหว

         อย่ากระทำใดๆ

         อย่าได้เคลื่อนไหวภายใต้อาณาเขตของนาง 

         “น่าสน---”

         “หุบปาก

         เรไรเบื่อแล้วคำนี้ นางทนฟังมามากพอแล้ว ปักษาน้อยสีหน้าอึมครึม เรือนผมสีเงินปิดบังดวงตานาง กระนั้นโรแลนสัมผัสความเกรี้ยวกร้าวในน้ำเสียงเต็มสิบส่วน นักรบหนุ่มก้มหน้าเปลี่ยนแผน ขณะเขาเตรียมตัวทุ่มพลังอีกระดับ เรไรที่ยืนอยู่พลันทรุดเข่า นางปล่อยร่างล้มลง

         แม้นจะเพียงแค่ครั้งเดียว..

         ทว่าพลังของนางทั้งหมดใช้ไปกับการรักษาชีวิตรอดจากลำแสงพิฆาตของโรแลน

         ยามนี้..นาง

         ตุบ

         “..”

         น้ำเสียงนางมีพลัง แต่เหมือนความจริงไม่ใช่เช่นนั้น โรแลนเปลี่ยนกลับใช้แผนเดิมคือฆ่าปักษาน้อยซะตอนนี้

         เขาย่างเท้ามาใกล้ร่างเรไรที่นอนฟุบหมดสติ และเงื้อดาบสูง

         “ลาก่อน..”

         ตูม!!!

         - 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น