หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 18 อารมณ์ความรู้สึกของเสี่ยวจิน

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 อารมณ์ความรู้สึกของเสี่ยวจิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2563 15:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 อารมณ์ความรู้สึกของเสี่ยวจิน
แบบอักษร

 

ถังเฉียนลุกขึ้นยืน กำลังคิดจะขยับเข้ามาใกล้ แต่จื่อเย่ว์ก็หวีดร้องพลันจะหลบ เจิ้งจยาเฉิงจับแขนจื่อเย่ว์ไว้ แต่ครั้งนี้เจ้าแมลงสีทองไม่ได้ไปที่ตัวเจิ้งจยาเฉิง แต่อ้อมเป็นวงไปตามแขนของจื่อเย่ว์ 

“นี่มัน?” 

เจิ้งจยาเฉิงชะงัก คิดไม่ถึงว่าเจ้าตัวนี้จะทำเช่นนี้ได้  

“เสี่ยวจิน กลับมา” 

ถังเฉียนคว้าแขนจื่อเย่ว์ ก่อนจะกดลงบนรอยเลือด เจิ้งจยาเฉิงเห็นว่านางไม่มีท่าทีจะทำร้าย เพราะถ้าหากนางจะทำร้ายจื่อเย่ว์ก็แค่ปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินต่อไปเช่นนี้ย่อมดีกว่า เขาจึงนิ่งเฉย ปล่อยให้ถังเฉียนจับแขนจื่อเย่ว์ไว้ 

พอจื่อเย่ว์ถูกจับแขนก็รู้สึกปวดจนมีเหงื่อซึมออกมาจากแผ่นหลัง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ แต่นางไม่ต้องการแสดงความหวาดกลัวออกมาต่อหน้าถังเฉียน เช่นนั้นจึงกัดฟันแน่นไม่ยอมอ้าปากพูด 

ครั้งนี้เสี่ยวจินไม่ได้กลับมาในทันที แต่มันเผยตัวออกมาบนผิวหนังจื่อเย่ว์ บนปีกสีทองยังมีคราบเลือดของนางติดอยู่ 

ขาที่เรียวเล็กของเสี่ยวจินเกาะแน่นบนผิวหนังของจื่อเย่ว์ ปีกของมันสั่นไหวเล็กน้อย หลังจากสะบัดเลือดบนตัวออกจนหมดแล้วจึงบินขึ้น 

ถังเฉียนไม่กล้ารบกวน ทำได้เพียงแต่มองดูเสี่ยวจิน เห็นว่ามันบินมาตรงหน้าจื่อเย่ว์แล้วจ้องมองนางด้วยดวงตาที่เป็นตาข่าย เหมือนกับต้องการจะขู่ 

มันบินวนอยู่ตรงหน้าจื่อเย่ว์ครู่หนึ่ง ก่อนจะบินกลับเข้าไปในชายแขนเสื้อถังเฉียนอย่างไม่เต็มใจนัก 

เสี่ยวจินพูดไม่ได้และไม่มีการแสดงออกทางสีหน้าใดๆ แต่ถังเฉียนไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน ตัวนางถึงสามารถรับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเสี่ยวจินได้ 

ถังเฉียนกุมแผลที่แขนของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ถอยไปอยู่ข้างเสา ยามนี้ฉู่จิ่งเหยานั่งพิงหมอนอิง สายตามองดูทุกคนในห้องด้วยสีหน้าแข็งกร้าว 

“ท่านอ๋อง นางลอบทำร้ายข้า...” 

จื่อเย่ว์อยากให้ฉู่จิ่งเหยาช่วยจัดการแทนนาง แต่พอเห็นสีหน้าของฉู่จิ่งเหยาในยามนี้แล้วก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา 

“ออกไป” 

“ท่านอ๋อง!” 

จื่อเย่ว์อยากอธิบาย แต่ฉู่จิ่งเหยาไม่เปิดโอกาสให้นางได้พูดต่อ เขาพูดขึ้นทันที 

“จื่อเย่ว์บุกเข้ามาโดยพลการ รบกวนการพักผ่อนของข้า ลงโทษให้คุกเข่าที่ลานข้างหน้าสามชั่วยาม โบยสิบที จัดการลงโทษทันที ต่อไปนี้หากข้าไม่อนุญาต ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้ามา” 

จื่อเย่ว์ทำทุกอย่างเพื่อฉู่จิ่งเหยา แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้ ถังเฉียนพอจะนึกออกว่านางคงเห็นตนถือมีดอยู่ตรงหน้าท่านอ๋อง เพราะนางเป็นคนรับใช้ของท่านอ๋องจึงย่อมที่จะตกใจกลัวเป็นธรรมดา 

“ท่านอ๋องโปรดเมตตาละเว้นการลงโทษแม่นางจื่อเย่ว์ด้วย เพราะนางเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านอ๋องถึงได้บุกเข้ามา เวลานี้นางถูกลงโทษ ท่านอ๋องโปรดถอนรับสั่งเถอะเพคะ” 

ถังเฉียนที่พูดออกมาเช่นนี้จึงทำให้ทุกคนประหลาดใจ ฉู่จิ่งเหยามองดูแขนของนางที่ห้อยตกลงมาเล็กน้อย ดวงตาก็หรี่เล็กลง 

แต่จื่อเย่ว์กลับฮึดขึ้น 

“เจ้าไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าท่านอ๋องหรอก ท่านอ๋องลงโทษ จื่อเย่ว์ยอมรับเพคะ” 

จื่อเย่ว์จ้องมองถังเฉียนด้วยสายตาเคียดแค้น นางกุมแขนตัวเองแล้วเดินไปข้างหน้า เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าถังเฉียน ถังเฉียนก็เห็นว่าดวงตาของนางฉายแววโกรธแค้นออกมาจนทำให้นางหวั่นใจ 

“อย่าให้ข้ารู้นะว่าเจ้าจะทำร้ายท่านอ๋อง ไม่อย่างนั้นต่อให้ข้าต้องตายก็จะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่” 

จื่อเย่ว์พูดจบก็หันไปแสดงความคารวะท่านอ๋อง แล้วสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้อง แขนของถังเฉียนถูกจื่อเย่ว์กระแทกจนขยับไม่ได้ รู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก 

ถังเฉียนยืนกุมแขนอยู่ข้างๆ เจิ้งจยาเฉิงหยิบรายงานขึ้นมา มองถังเฉวียนคราหนึ่งก่อนจะเดินมาใกล้นาง 

“ข้าจะช่วยเจ้าดึงแขนให้เข้าที่” 

ถังเฉียนก็ไม่รู้ว่าหากเขาแตะต้องตัวนางแล้วเสี่ยวจินจะออกมาทำร้ายเขาหรือไม่ นางจึงเอี้ยวแขนหลบมือที่หวังดีของเจิ้งจยาเฉิง แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า 

“ไม่ต้อง” 

ถังเฉียนหลบมือของเขาแล้วผละออกไปจากห้อง นางไม่สามารถที่จะให้ใครแตะต้องตัวได้ เพราะไม่แน่ใจว่าเสี่ยวจินจะทำร้ายพวกเขาหรือไม่ 

นางไม่อยากเห็นใครได้รับบาดเจ็บเพราะตนเอง อย่างน้อยสำหรับคนที่ยื่นมือออกมาช่วยเหลือ นางก็ไม่อยากทำร้ายคนเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น