คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8 (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2563 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 (4)
แบบอักษร

 

ต้นตระกูลออกเวรมาก็ไม่ได้กลับบ้านไปอาบน้ำก่อน เขาจับรถมารับปาลิตาที่โรงแรม พาไปหาอะไรกินและพามาต่อที่ถนนคนเดิน ตอนแรกก็คุยกันมาจะมาสองคน แต่ไหงเมืองเหนือกลับตามมาด้วย วันนี้มีเคสเยอะไปหน่อย เขาโคตรจะเหนื่อยเลย 

“อร่อยไหมครับ ร้านโปรดของพี่เลยนะครับ” 

“อร่อย!” ถามสาวแต่พี่ชายกลับตอบซะงั้น ต้นตระกูลหันไปมองหน้าเมืองเหนืองงๆ ฝ่ายนั้นรีบออกตัว พูดต่อ “นานๆ ทีได้มาเดินตลาดแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ สาวเยอะดี ปกติไปแต่ร้านเหล้า” 

“พักตับบ้างนะพี่เหนือ เคสเยอะเลยที่โรงพยาบาล” 

“เอาน่า เขาผลิตมาให้ดื่มก็ต้องดื่มสิ” 

“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ สิน่า ทุกคนเลย” คุณหมอจริงจังมาก บ่นกระปอดกระแปด ห่วงใย ทั้งไม่อยากให้พี่ชายป่วย 

“บ่นเยอะน่า” เมืองเหนือถอนหายใจใส่เพื่อนรุ่นน้อง 

“เชิญคุยกันตามสบายเลยนะคะ ปริมขอไปดูเสื้อร้านนั้นก่อน” ปาลิตาไม่อยากยืนตรงกลางระหว่างผู้ชายสองคน รีบปลีกตัวออกไป เห็นสายตาจากผู้หญิงหลายคนแล้ว ที่มองตนเองด้วยความอิจฉา แน่สิ ก็เล่นมีผู้ชายหน้าตาดีสองคนมาประกบข้างซ้ายขวาขนาดนี้ แต่ขอร้อง หยุดอิจฉาเถอะ หล่อนไม่ได้ต้องการเลย ใครอยากจะมาขอใครคนใดคนหนึ่งไปควง ก็เข้ามาขอตามสบายเลย 

“เชิญครับ” ต้นตระกูลยิ้มกว้างให้ปาลิตา ก่อนจะหันมาคุยกับเพื่อนรุ่นพี่ “ทำไมน้องปริมน่ารักขนาดนี้นะ ผมอยากจีบน้องจัง” 

“พูดอย่างกับตอนนี้ไม่ได้กำลังจีบน้องปริม” 

“ก็จีบอยู่แหละ แต่ยังไม่ติดนี่นา” 

“หึ! รูปหล่อ บ้านรวย แถมมีดีกรีเป็นถึงศัลยแพทย์ มีด้วยเหรอที่จะจีบสาวไม่ติด” 

เหมือนจะชม แต่ไม่จริง ในใจเขาอยากเหน็บมากๆ ไม่ชอบใจที่ต้นตระกูลริอ่านส่งสายตาหวานไปให้เมียตัวเอง 

“มันก็มีบ้างแหละพี่ ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะชอบโปรไฟล์มากกว่าใจจริง ผมว่าน้องปริมก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ชอบความรัก มากกว่าเงิน” ปรายสาตาไปมองสาวสวยในชุดเดรสตัวสวย สีชมพูหวานแหววเหมาะสมกับสรีระตัวเอง น่ารักกว่าใครคนอื่น 

“แน่ใจเหรอ” กระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ 

“แน่ใจสิครับ พี่คิดว่ายังไง ถ้าผมจะจีบน้องปริม” 

“ไม่รู้สิ ไม่มีความคิดเห็น” 

“โธ่ ถึงไม่มีความคิดเห็นก็ต้องแนะนำผมหน่อยสิพี่เหนือ ในฐานะที่พี่เป็นพี่ชาย และอยู่บ้านเดียวกับน้องปริมมาหลายปี” 

“อยู่บ้านเดียวกันก็ใช่ว่าจะได้คุยกันนี่นา” ตอบแบบกั๊กๆ ไม่ยอมให้ข้อมูลต้นตระกูลแม้แต่นิดเดียว หึหึ จ้างให้เขาก็ไม่บอกหรอก เรื่องอะไรจะโง่เพิ่มคู่แข่งให้ตัวเอง ไม่ต้องรู้วิธีจีบอ่ะดีแล้วไอ้หมอ 

“ก็จริงครับ ในสายตาคนนอกอย่างผมมองดูแล้ว เหมือนพี่กับน้องปริมไม่ใช่คนรู้จักกันเลย แทบจะไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ” นายแพทย์หนุ่มยิ้มตาหยีให้เพื่อนรุ่นพี่ พลางมองไปยังปาลิตา 

ไอ้นี่! เท้าเมืองเหนือแทบกระตุกไปถีบหมอเข้าให้ อะไรมันจะสังเกตขนาดนั้นวะ แถมยังตาถั่วสังเกตมั่ว เขามองปาลิตาโคตรจะบ่อย มองบ่อยกว่ามองหน้ามันสิบล้านเท่า แต่ก็เข้าใจนะ เพราะมันไม่เคยมองเขา คอยจ้องมองแต่หน้าปาลิตานี่นา ก็เลยเห็นแบบนั้น หนวดเอย ขาเอย กระตุกแข่งกัน คาดว่าจะได้เตะสักเปรี้ยง แต่โชคดีที่ปาลิตาเดินย้อนกลับมาซะก่อน หล่อนได้เสื้อมาหนึ่งตัว 

“เราเดินต่อกันเถอะค่ะ” ชักชวนโดยมองแค่หน้าต้นตระกูลเท่านั้น เมืองเหนือกลอกตาแรง บ่นอุบอิบให้หล่อนอยู่คนเดียว 

“หนึ่งหญิงสองชาย คิดว่าเท่ คิดว่าคูล โธ่เอ๊ย” 

เหมือนเขาเป็นตัวเศษคอยเดินตามคู่รักข้าวใหม่ปลามันอย่างไรอย่างนั้น เมืองเหนือเดินตามทั้งสอง คอยลอบมองมุกจีบสาวแป๊กๆ ของไอ้หมอหน้าอ่อน มันยิงแต่ละมุก เขาเกือบหลุดขำ ไม่ใช่เพราะตลก แต่เพราะปาลิตาไม่มีอารมณ์ร่วมเลยต่างหาก 

‘เฮอะ ฝืดไปหน่อยนะไอ้น้อง สงสารว่ะ ทำใจซะเถอะ จีบไม่ติดหรอก’ อยากจะตะโกนบอกออกไปอย่างนั้น แต่ก็ไม่กล้าพูด 

  

  

 

 

 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น